Angel of Mine (2019) - کیم فرنت

اصلا انتظار نداشتم «فرشته‌ی من» چنین اثر تاثیرگذار‌ی باشد. گمان می‌کردم قرار است یک فیلم خیلی پیش‌ پا افتاده ببینم. فضا و لحنش هم با این‌که از همان ابتدا تعلیقی بهمراه دارد اما به گونه‌ای است که تحملش حوصله می‌خواهد و حداقل شخصا این بردباری را اغلب برای کارگردان‌هایی صرف می‌کنم که می‌دانم حرفی برای گفتن دارند. به همین خاطر از همان شروعِ فیلم بیشتر دلم می‌خواست از شر تماشای آن بگذرم. اما فقط بیست دقیقه کافی‌ست که دوام بیاوریم، گرچه بعدش هم دیگر فقط می‌خواهیم از دست آن خلاص بشویم، چرا که ماجرا روی اعصاب می‌رود؛ ولی دیگر کار از کار گذشته و گیر افتاده‌ایم! از کنار موسیقیِ نافذ و تکان‌های بهنگام و فلان و بهمان‌های مطلوب فیلم که بگذریم، انتخاب خانم «نومی راپاس» برای ایفای نقش اول چقدر به‌جا و درست بوده؛ بازیگری که اساسا همدلی با او دشوار است اما این انتخاب وقتی فیلم خاتمه می‌یابد و جایگاهش را در کلیت داستان ارزیابی می‌کنیم، چه سنجیده و درخشان به نظر می‌رسد. در عین حالیکه «راپاس» هم یکی از بهترین بازی‌های خود را ارائه کرده و از پس این نقش به نحو شایسته‌ای برآمده است. «فرشته‌ی من» داستان زنی است که نوزادش را در همان بدو تولد در آتش‌سوزی بیمارستان از دست داده و حالا با این‌که چندسال از آن حادثه می‌گذرد اما نمی‌تواند با مرگش کنار بیاید! قصه آشناست؟! بله! دقیقا! بارها نمونه‌های مشابه این داستان را دیده‌ایم اما واقعیت اینکه فیلم‌نویس «آشنازدایی» را بلد است! آن هم خیلی خوب.

 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقدهای تلگرافی فیلم Angel of Mine 2019 ، نقد فیلم Angel of Mine 2019 ، نقد فیلم فرشته من ، نقدهای تلگرافی ، پیشنهاد فیلم ، کیم فرنت ، کیم فرنت Angel of Mine 2019 ،

 

The Art of Self Defense (2019)- رایلی استارنز

زندگی جدی است اما به طرز احمقانه‌ای هم به هزل و شوخی می‌ماند! در پسِ تمام آن حساب و کتاب‌ها و قواعد و اصولی که به ظاهر محکم بنا شده‌اند جریانی مترصد است تا به آنی همه چیز را بهم بریزد و فروپاشاند! آنقدر سریع، آنقدر مضحک، آنقدر بی‌پایه و ابلهانه و نابهنگام که خنده‌ات می‌گیرد؛ خنده‌ای مغموم، درمانده و حیرت‌زده! و خنده‌ای که «هنر دفاع شخصی» از تماشاگرش می‌گیرد به باور من از این جنس است و به گمانم آن‌هایی که با این جنبه از زندگی آشنایی دارند به موقعیت‌های آن واقعا بخندند؛ این فیلم «کمدی سیاهِ» خوش‌ساختی‌ است که شاید باب طبع همه نباشد اما قصه‌ی درست و جالبی دارد و فضایی که هر چه پیش می‌رویم به کابوس شباهت پیدا می‌کند. «جسی آیزنبرگ» متخصص بازی در نقش‌ آدم‌های محافظه‌کار، خوددوست، عصبی و ترسویی است که ناگهان حرکات عجیب و غریبی بر خلاف رفتار سابق‌شان از آن‌ها سر می‌زند؛ در این فیلم هم مانند گذشته به خوبی از پس نقش فردی توسری‌خور و بزدل برآمده است. مضامین قابل بحثی در این اثر یافت می‌شود؛ اما آنچه بیشتر به دید من آمد: به قدرت رسیدن آدم‌های بزدل(به زبان نیچه-دلوزی: واکنش‌گر) است که توان تفکیک ندارند و به محض رسیدن به قدرت دست به عقده‌گشایی می‌زنند؛ نه این‌که رحم داشتن شاخصه‌ی مثبتی باشد اما شعور تفکیک این‌که به چه کسانی نباید رحم کرد و در مورد چه کسانی باید فراموشی و بی‌خیالی لحاظ کرد،مشخصه‌ی انسان‌های والاست! «کیسی» شخصیت اصلی داستان با آن‌که خود گواهی می‌دهد: بیش از آن‌که فردی ترسو باشد، بزدل است. (تماشای آن پیشنهاد می‌شود).


 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقدهای تلگرافی فیلم The Art of Self Defense 2019 ، نقد فیلم The Art of Self Defense ، نقد فیلم هنر دفاع شخصی ، ژانر کمدی سیاه ، معرفی فیلم The Art of Self Defense 2019 ، پیشنهاد فیلم ، نقدهای تلگرافی ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات