پنجشنبه 27 دی 1397

نگاهی به فیلم 2018 The favourite (یورگوس لانتیموس)

   نوشته شده توسط: پیام رنجبران    نوع مطلب :پیام رنجبران(نقد فیلم) ،



The favourite

سوگلی

محصول سال 2018

کارگردان: یورگوس لانتیموس

یادداشت کوتاه

پیام رنجبران


«سوگلی» آخرین فیلم «یورگوس لانتیموس» در قیاس با سایر فیلم‌هایی که از او دیده‌ایم تنوعی دیگرگون به‌همراه دارد و به نوعی انگار کارگردان با فاصله‌ گرفتن از فرم‌های ویژه‌اش که تماشاگران خاصی را جلب می‌کرد، این بار می‌خواهد طیف وسیع‌تری از مخاطبان را به تماشای آثارش دعوت کند. قصه‌ی این فیلم با نگاهی به واقعیت است. سرگذشت ملکه «آن» که در قرن هجدهم بر مسند قدرت نشسته! ملکه‌ای زار و همیشه بیمار. همچنین به منازعه‌ی «سارا چرچیل/ دوشس مارلبرو» و دخترعمویش برای نزدیک شدن به راس قدرت نیز می‌پردازد. وقتی مساله‌ی قدرت مطرح می‌گردد، یکی از موتیف‌های اصلی آثار لانتیموس برگزار می‌شود. او در فیلم‌هایش به مساله‌ی قدرت در شکل‌های مختلفی پرداخته و این‌بار به قرن هجدهم رفته و دستگاه سلطنتی انگلستان. بازی‌های نقش‌های اصلی فیلم همگی‌شان فوق‌العاده‌اند. «الیویا کلمن» در نقش ملکه‌ای رو به اضمحلال بی‌نظیر بازی کرده است؛ نحوه‌ی نشان دادن این اضمحلال در اواخر فیلم توسط او حیرت‌انگیز است. نقش سارا چرچیل و دخترعمویش را نیز به ترتیب «ریچل وایس» و «اما استون» به عهده گرفته‌اند که هر دوی آن‌ها به نوبه خودشان عالی هستند. چشمان «اما استون» انگار آفریده شده برای درآوردن نقش «ابیگل هیل». کارگردان از نور طبیعی برای فیلمبرداری استفاده کرده که تضاد جالب‌ توجه‌ای با صحنه‌آرایی به وجود می‌آورد؛ باطبع وقتی به قرن هجدهم می‌رویم با آرایش صحنه‌هایی به سبک باروک مواجه می‌شویم که همخوانی و همپوشانی فراوانی با روایت و شخصیت‌های فیلم دارد. واژه‌ی «باروک» در جواهرسازی به مروارید نامنظم یا به سنگی که نامنظم تراش خورده باشد اطلاق می‌شود. باروک علاوه بر محیط بورژوازی، محافل اشرافی و مذهبی در میان دهقانان و مردم عادی نیز نفوذ داشته است. باروک درباره‌ی «شدن» و حرکت است و هنر تظاهر و تلالو بر پایه‌ی مقابله، شباهت و قرینه‌سازی‌ها. دنیایی شکوفان و متغیر، دنیای تناسخ و استحاله. بی‌ثباتی، پرواز، کم‌دوامی از نشانگانش است. این مکتب در جلوه‌گری، تصنع و تفاخر ظاهر می‌شود که به واقعیت متحرک اشاره دارد. آرایش چهره چه در مردان و چه زنان، شکل‌های غلو شده حرکت‌ و آراستگی بیش از حد لباس‌ها کوششی برای ندیدن چیزهاست آنچنان که هستند، تظاهر به آنچه نیست و مخفی کردن آنچه هست؛ در نهایت وسیله‌ای برای برافتادن یا برانداختن نقاب از چهره‌ها. تمام این چهره‌ها نشانه‌های هذیان‌آلود دنیایی هستند در حال تحول، ناپایدار و نامطمئن از هویت خود و پیوسته آماده‌ی واژگون شدن. آنچه در ظاهر به نمایش درمی‌آید با واقعیتی که در پسش نهان شده متفاوت است. در فیلم هم شاهدیم که آدم‌ها با آنچه در ظاهر به شکل غلو شده‌ای بروز پیدا می‌کنند فرق‌های عمده دارند و اساساً «منِ» باروک متغیر و جاری است. انگار استفاده از نشانگان باروک کنایه‌ای نیز داشته باشد به تغییر در فرم این فیلمِ لانتیموس که با دیگر آثارش متفاوت است. در نهایت، سوگلی فیلمی است که به نظرم تماشایش نیاز به اندکی صبوری دارد، چه برای تماشاگران و مخاطبان همیشگی لانتیموس که منتظر شگفتی دیگری از کارگردان مورد علاقه‌شان هستند، و چه برای بینندگانی که نخستین باری‌ست اثری از او می‌بینند. این صبوری که زمان زیادی به طول نمی‌انجامد به پشیمانی ختم نخواهد شد. تنش و تعلیق در فیلم نم‌نمک به ظهور می‌رسد و هر چه پیش می‌رویم سیر صعودی‌اش افزایش پیدا کرده و گویی حالا کم‌کمک اوج می‌گیرد؛ لحظه‌ی لانتیموسی در فیلم وجود دارد، منظورم آن لحظه‌ای است که ناگهان با خودت می‌گویی حالا این شد یک فیلم لانتیموسی.


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)


فهرست پیشنهادی کتاب و رمان (اینجا)



ادامه مطلب

برچسب ها: نگاهی به فیلم The favourite ، نقد و بررسی فیلم 2018 The favourite ، باروک سینما ، سوگلی یورگوس لانتیموس ، سوگلی ریچل وایس ، سوگلی الیویا کلمن ، سوگلی اما استون ،

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic