سیناپس رویکرد وبلاگ «سیناپس» نقد و تحلیل آثار سینمایی- نقد و معرفی «رمان» و «کتاب»- و گذری بر داستان‌کوتاه، شعر، موسیقی، آهنگ و نقاشی‌‌ست. * «لطفاً» نویسنده وبلاگ «پیام رنجبران» هیچ صفحه‌ای در شبکه‌های مجازی اینستاگرام، فیس‌بوک، توییتر ندارد. * من به آن ‌چیزی زنده‌ام که دیگران به آن مرده: تنهایی...! http://senaps.mihanblog.com 2020-03-31T23:42:52+01:00 text/html 2020-03-31T19:00:25+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران بریده‌ای از کتاب «شب آخر با سیلویا پلات» http://senaps.mihanblog.com/post/594 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://vista.ir/web/imgs/33/93/vlyqx.jpeg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA">در سال‌های اخیر، اشخاص ذی‌نفع سعی داشته‌اند متقاعدمان کنند ناگزیر از رانده شدن به سویِ «فرهنگِ اطلاعات» هستیم. به نظر می‌رسد آن‌ها اطلاعات را به عنوانِ عاملی رهاننده معرفی می‌کنند. این مستوجبِ کسبِ اطلاعاتِ خالص است. همه‌ی آن چیزی که اطلاعات می‌تواند به ما بدهد اطلاع است و این آغازِ آگاهی است. و آگاهی برای رسیدن به خِرَد، راهی بس طولانی در پیش دارد...<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از مقاله‌ی «هراس ابراز احساس در شعر معاصر»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نوشته‌: ساموئل هازو (ص 129)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «شب آخر با سیلویا پلات، مقالاتی در باب شعر و شاعری» ادوارد هرش و دیگران.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو فریده حسن‌زاده<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-03-21T13:42:58+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به کتاب بسیار زیبای «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان» http://senaps.mihanblog.com/post/592 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/70245/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B4%DB%B0-%D9%80-%D8%A7%D8%B3%D9%81%D9%86%D8%AF-%DB%B9%DB%B8?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ اسفند 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.gisoom.com/book/1398632/front/000/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF%D8%A7-%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%A7-%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D9%84%D8%BA%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86.jpg?size=200x" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font color="#ff0000"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span><b style="text-align: center;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب&nbsp;</span></b></font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b style="text-align: center;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">«بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان»</font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: فریده حسن‌زداه (مصطفوی)<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نشر: علمی<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">گریز از یکبار مصرف بودن</font></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">وقتی با اشعار بانو «بلاگا دیمیتروا» روبرو می‌شویم این سوال برای‌ ما پیش می‌آید که او دقیقا کجا ایستاده است؟ این اشعار چگونه سروده شده‌اند؟ اشعاری که در تار و پودشان رشته‌های حریر لطیف‌ترین نوع احساسات با سترگ‌ترین جنس اندیشه‌ها در هم تنیده شده‌اند؛ به تعادلی غریب دست یازیده‌اند بدان‌سان که نمی‌توان از هم جداشان کرد. ترکیب شگفتی که در توصیف آن فقط واژه‌ی «هنر» رهنماست. این اشعار هر یک به تنهایی نمونه‌های بی ‌بدیل آثار نابِ هنری‌اند. قطعاتی که هر کدام دست خواننده را گرفته و بر فراز آسمانی به پرواز درمی‌آورند که راه جُستن بدان‌‌ تنها به یاری شعر ممکن است. شاعر به واژگانش روحی بخشیده که گویی از لابه‌لای‌شان پرتوهایی تابیده می‌شود که حاوی طول موج ویژه‌ای است. طول موجی که وقتی خواننده‌ی خوش‌ذوق، ناگزیر با آن به هم‌پوشانی دست می‌یابد وارد فضایی می‌شود که شاعر در آن نفس کشیده است! فضایی به‌ گستردگی اقیانوس و بلندای آسمان. بدین‌سان شعر آن هم از نوع عالی‌اش فضای وسیع‌تری به ذهن می‌بخشد؛ دریچه‌های تازه‌ای در ذهن می‌گشاید که شاید پیش از این مکدر بوده‌اند و بدین‌ منوال بر وسعتش بیش از پیش می‌افزاید. اینجا شعر با تاثیر گذاشتن بر احساسات و به وجد آوردن عواطف انسانی، اندیشه آفریده و زاویه‌ دیدِ دیگرگونی در اختیار می‌گذارد. بانو «بلاگا دیمیتروا» جایی ایستاده در قلب هنر؛ آنجا که هر واژه‌ای برای توضیحش ناتمام است و اشعارش از عمیق‌ترین لایه‌های ذهنی‌اش چونان چشمه‌ای می‌جوشد، جایی که تضادها خاتمه یافته و هر چه هست، شعورِ والاست. اما در گام بعد جابجا می‌باید به سراغ مترجم این اشعار رفت؛ آن ‌هم وقتی می‌دانیم ترجمه شعر چه کار دشوار و چه بسا ناممکنی است؛ اما به‌راستی بانو «فریده حسن‌زاده» در ترجمه‌ی این اشعار کارشان ستایش‌برانگیز بوده است. طوری که حین مطالعه اصلا احساس نمی‌کنیم در حال خواندن اشعاری هستیم که نخست به پارسی سروده نشده‌اند. ترجمه‌ی هنرمندانه‌ی بانو «فریده حسن‌زاده» هیچ کم از کار شاعر ندارد. آن‌هم یکی از بزرگ‌ترین شاعران معاصر جهان ادبیات.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://lh3.googleusercontent.com/proxy/4_8YhnD0F2FI16Wqev_99ffTE14-OtZIuWDoZWeFbxKwqCGYGYgmHfFbNCm69YDC1YsKrgXJU9uEpyqguWe0dsAEC99c7BY" alt=""></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«بلاگا دیمیتروا» متولد 1922 بلغارستان است. زاده در کشوری که چون سرزمین ما نسبت دیرینه‌ای با شعر دارد. او ملقب به «شاعر ملی بلغارستان» است و افزون بر شعر، رمان‌نویس و همچنین مترجم نیز بوده و کارنامه‌ی اشعار پر بارش مضمون‌های مختلفی را در بر می‌گیرد؛ عاشقانه، اجتماعی، فلسفی و سپاسی که در همین مجموعه‌ که به انتخاب مترجم گردآوری شده، نمونه‌های برجسته و بسیار ارزشمندی به دیده می‌آید. قطعاتی که نه به بهانه‌ی گریز از «یکبار مصرف بودن» دست به ترفندهای ناجور زده‌اند و نه از سوی دیگر، در دام سادگی به مفهوم مبتذل و سطحی‌‌نگرانه‌اش افتاده‌اند. از این‌رو اشعاری‌ هستند خواندنی که بارها می‌توان خواندشان و هر بار لذت دو چندان برد. در اینباره بهتر آن‌که از یکی از اشعار همین مجموعه نشانی بیاورم با عنوان «هنرِ شعر»(ص144) که می‌سراید:«<b>هر شعرت را چنان بنویس/گویی آخرین نوشته‌ی توست./ در این قرنِ آکنده از رادیواکتیو/ آمیخته به تروریسم./ و پرواز با سرعتِ مافوق‌ِ صوت،/ مرگ در ناگهانِ هولناکی از راه می‌رسد./ هر یک از کلماتت را چنان به کاغذ بسپار/ گویی آخرین وصیت تو پیش از اعدام است/ پیام کوتاهی کنده شده بر دیوارِ زندان./ حق دروغ گفتن نداری،/ حقِ بازی‌های ظریفِ لفظی./ هیچ فرصتی باقی نمانده/ برای جبران اشتباهت./ هر شعرت را/ بی‌پروا بنویس، بی‌ذره‌ای ترحم، با خون-/ چنان که گویی آخرین نوشته‌ی توست.</b>» و پایان این قطعه چه یادآور آن گفته‌ی فیلسوفِ شاعر «فردریش نیچه» است:«از نوشته‌ها همه تنها دوستار آن‌ام که با خون خود نوشته باشند، با خون بنویس تا بدانی خون جان است»(چنین گفت زرتشت، ص 52، آشوری).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان» در پنج فصل گردآوری شده با عنوان‌های «عشق»، «لالایی برای مادرم»، «هنرِ شعر»، «آزادی» و «توازن ستاره» که هر کدام بخشی از زندگی‌ این شاعر بزرگ را نیز به اکران می‌گذارد. اشعاری که به قول «جان آپایدایک» نویسنده‌ی مشهور آمریکایی «نفس‌بر، کنایه‌آمیز و سرسختانه شخصی»‌ هستند که شاید همین شخصی بودن‌شان به معنای درست کلمه، بدان‌ها ویژگی‌‌های جهان‌شمول بخشیده است. انتخاب یکی از این فصل‌ها درست مانند برگزیدن یکی از اشعارِ مجموعه بسی دشوار است، آنقدر که زیباییِ‌ همگی‌ مانعی‌ست برای انتخاب. اما به باور من، بخش «لالایی برای مادرم» از زیباترین، تاثیرگذارترین و عاطفی‌ترین اشعاری است که شاعری برای مادر خود سروده است. قطعات جاودانه‌ای که از «بلاگا دیمیتروا» به یادگار خواهند ماند. وی سال 2003 چشم از جهان فرو بست اما آثارش همچنان به حیات خود ادامه می‌دهند. شاعری که درباره‌ی خود سرود:«<b>خفته بر ساحل/ با نیزه‌های خورشید در تنم/ پرومته‌ای را می‌مانم/ که از خدایان شجاعانه ربود/ آتش را که نه،/ کلمه را</b>».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس) </font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p> text/html 2020-03-18T04:02:17+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران بهترین کتاب‌هایی که سال 98 خواندم! http://senaps.mihanblog.com/post/591 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://media.mehrnews.com/d/2018/11/18/3/2959828.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">بهترین کتاب‌هایی که سال 98 خواندم!</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مابین کتاب‌هایی که امسال خواندم بعضی آثار آنقدر ارزشمند و سودمند‌ بودند که چنانچه فرصتی دست بدهد دوباره می‌خوانم‌شان. این فهرست شامل آن‌هاست. گرچه می‌باید بیفزایم برخی از این آثار جزو مجموعه‌ای از کتاب‌های مورد علاقه‌ام قرار گرفتند که زود به زود به آن‌ها سر می‌زنم و البته بعضی‌شان همیشه همراهم هستند به‌ویژه در پیچ‌های باریک زندگی‌ام مانند «چنین گفت زرتشتِ» «نیچه» به ترجمه‌ی جناب «آشوری» که همین چندی پیش دوباره آن را خواندم و شگفت‌زده دریافتم با وجود این‌که این اثر را تا به‌حال چند بار کامل مطالعه‌ کرده‌ام و اغلب هم به سراغش می‌روم، همچنان چه نکات ارزنده‌ای از دیدگانم دور مانده است. ولی اگر بخواهم باز هم از این فهرست فقط دو سه اثر برگزینم، کتاب «بلاگا دیمیتروا» شاعر ملی بلغارستان است که در رگ و پی‌ام ریشه دوانده و همچنین کتاب‌های «خط سوم» و «گفتگو با کافکا»؛ گرچه باقی آثار نیز ارزشمند یا بسیار ارزشمندند...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گردآوری و ترجمه‌ی درخشان: بانو فریده حسن‌زاده<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «خط سوم»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: ناصرالدین صاحب الزمانی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">من این اثر را پیش‌تر نیز خوانده بودم اما در بازخوانی مجدد گستره‌های دیگری بر من گشوده شد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «گفتگو با کافکا» <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: گوستاو یانوش<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: جناب فرامرز بهزاد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «اینک آن انسان، آدمی چگونه همان می‌شود که هست»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: فردریش ویلهلم نیچه<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: آقای بهروز صفدری<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه عالی‌ست! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «درسگفتارهایی درباره‌ی فلسفه تاریخ»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: میخائیل پاپوف<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: آقای سیاوش فراهانی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">چه ترجمه‌ای! واقعا لذت بردم. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «تخیل خلاق در عرفان ابن‌ عربی»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: هانری کُربن<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: آقای انشاالله رحمتی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «مردان اندیشه، پدیدآورندگان فلسفه معاصر»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">و<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «فلاسفه‌ی بزرگ، آشنایی با فلسفه‌ی غرب»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: برایان مگی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: جناب عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب‌هایی بسیار ساده و روشن (البته چنانچه تا حدی با بحث‌های فلسفی آشنا باشیم اما رویهمرفته پیش درآمد‌های بسیار خوبی هستند برای علاقمندانی که می‌خواهند با جریان‌های فلسفی آشنا شوند). ترجمه‌‌ هم که دیگر جای بحثی ندارد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «فلسفه و جامعه و سیاست»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مجموعه نویسندگان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: جناب عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «نیچه»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: شتفان تسوایگ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو لیلی گلستان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: روانشناسی کمال: الگوهای شخصیت سالم»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: دوآن شولتز<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو گیتی خوشدل<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «نظریه علمی چیست؟»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: موتی بن- آری<o:p></o:p></span></p> <span lang="FA" dir="RTL" style="font-size:20.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri;mso-fareast-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-ansi-language:EN-US;mso-fareast-language: EN-US;mso-bidi-language:FA"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 20pt;">ترجمه: آقای فریبرز مجیدی</span></div><div style="text-align: right;"><br></div><div style="text-align: right;"><font color="#ff0000">***</font></div><div style="text-align: right;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right:9.0pt;text-align:justify; line-height:150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;">معمولا رمان و داستان‌ها را دو بار نمی‌خوانم جز برخی نویسندگان مانند هدایت، داستایوفسکی یا بکت که حساب‌شان برای من از دیگر نویسندگان جداست. اما این هم فهرست منتخب رمان‌ها یا مجموعه‌ داستان‌هایی که امسال خواندم و از مطالعه‌ی آن‌ها بسی لذت بردم.</span></p></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 20pt;"></span></div></span></div> text/html 2020-03-16T11:38:59+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به کتاب بسیار زیبای «گفتگو با کافکا» (گوستاو یانوش) http://senaps.mihanblog.com/post/590 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/68750/ماهنامه-صدبرگ-ـ-شماره-۳۹-ـ-بهمن-۹۸?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ بهمن 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://pdf.rouzegar.com/wp-content/uploads/2019/12/1-285.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کتاب: گفتگو با کافکا<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نویسنده: گوستاو یانوش<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: فرامرز بهزاد<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نشر خوارزمی<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">درس‌هایی برای زندگی</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">دشوار است. درباره‌ی «کافکا» نوشتن دشوار است. درباره‌ی «کافکا» و همانندانِ او نوشتن بسی دشوار است. درباره‌ی این بیکرانگی شعور. مگر می‌توان اقیانوس را در یک قاب محصور کرد؟ یا در چند واژه شرحش داد؟ همیشه بسیار به‌جا می‌ماند. بسیار حرف‌های ناگفته. کلماتی که وقتی بدان‌ها می‌رسند، وقت توصیف گویی راه گم می‌کنند، در خود می‌خمند و می‌شکنند. اینطور نیست که یکی از آثارشان را به دست گرفت، یا کتابی درباره‌شان خواند و موضوع را فیصله یافته قلمداد کرد و درباره‌شان سخن گفت. نیاز به زمان دارد. نیاز به این دارد که به مرور بدان‌ها نزدیک شد. دریافته‌شان. آن‌ها را اندیشید. اجازه داد هسته‌ای از آن‌ها در ذهن شکل بگیرد. هسته‌ای به نام «کافکا». این اصالت عظیم. دریچه‌ی اصیلی رو به زندگی که اگر بتوان از آن به بیرون نگریست، دنیا شکل دیگری در منظر آدمی به خود می‌گیرد. «کافکا» و مانندانِ به او راهنمایند. مشعل‌هایی که به مسیر انسانیت نور می‌تابانند. گرچه هیچ‌گاه خود زیر بار این نسبت نمی‌روند. حداقل درباره‌ی او که چنین است. وقتی رهنما‌یش می‌خوانند دستانش را از شرم جلوی دیدگان خود می‌گیرد. این مرد خجول که مدام از ضعف و زوال خود می‌‌گوید. مردی که مدام از خود می‌گریزد تا دوباره به خود بگریزد. به اعماق درونش پناهیده شود. حقیقت را تنها راه‌گشا می‌داند اما به‌غایت از آن می‌هراسد. خودش می‌گوید:«شاید به همین علت است که هیچ‌نوشته‌ای را نمی‌توانم به آخر برسانم. از حقیقت وحشت دارم. ولی مگر راه دیگری هم هست؟»(ص 198). زیر بار حقیقت خرد می‌شود اما می‌نویسد و می‌نویسد و همان حین نوشته‌هایش را اباطیل می‌خواند. از خود می‌راندشان. شاید اگر «ماکس برود» دوست نزدیکش نبود تا منجی آن نوشته‌ها شود، جهان ادبیات هیچ‌گاه «کافکا» نداشت. کافکایی که آنقدر جهان داستانی‌اش خودویژه و شگفت است. مردی که نوشته‌هایش را خصوصی می‌داند، قصه‌ی رنج‌ها، دردها، ضعف‌ها، درماندگی‌ها و شکست‌هایش اما به جرات می‌توان گفت جزو جهان‌شمول‌ترین نوشته‌های یک ادیب است. داستان‌هایی که از عمق درون راه به بیرون می‌جویند. جهان پیرامون توسط نویسنده درک شده و سپس در درونش نهادینه شده و با عمیق‌ترین لایه‌های ذهنی‌اش آمیخته و آنگاه به شکل کلمات و داستان بیان شده است. جهانی که حتی عینی‌ترین موقعیت‌های آن به رویا یا کابوسی نابهنگام می‌ماند. انگار ضمیر ناخودآگاهت با تو به سخن درآمده است. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">شناخت «کافکا» دشوار است. کمتر نویسنده‌ای در جهان ادبیات سراغ داریم که تا بدین حد نوشته‌هایش مورد نقد و بررسی قرار گرفته باشد و جالب این‌که هنوز هم این تفحص و غور در آثارش ادامه دارد و البته همچنان جذاب است؛ و یکی از جذاب‌ترین اسنادی که می‌تواند ما را به این جهان شعور و آگاهی نزدیک کند، کتاب فوق‌العاده‌ی «گفتگو با کافکا»ست. کتابی که تمامی ندارد. هر بار که به سراغش برویم حرف تازه‌ای از آن به گوش می‌رسد. تمامی صفحات آن حاوی نکات تامل‌برانگیزی است که علاوه بر این‌که ما را هر چه بیشتر با شخصیت «کافکا» آشنا می‌سازد، درس‌هایی هستند برای زندگی؛ آموختن از معلمی بزرگ به نام کافکا؛ آموزگاری که آدمی از عمق اندیشه‌ی او حیرت‌زده می‌شود. از این‌که این‌گونه با دقت به جهان پیرامون خود می‌نگرد. از کنار هیچ‌ مساله‌ای به سادگی نمی‌گذرد و درباره‌ی هر موضوعی به نحو بسیار جالب‌توجه‌ای اظهار نظر می‌کند و از آن مهم‌تر این‌که «کافکا» با واژه‌ی «نمی‌دانم» به خوبی آشناست. بارها پیش می‌آید که در مقابل مساله‌ای اظهار ندانستن می‌کند و می‌گوید «نمی‌دانم» یا من هنوز این موضوع را نفهمیده‌ام!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب «گفتگو با کافکا» حاصل گفتگوهای «گوستاو یانوش» با «فرانتس کافکا» است در زمانی که «یانوش» جوانی 17 ساله و از عمر چهل‌ساله‌ی «کافکا» نیز چهار سال باقی مانده بوده است. «یانوش» سال 1920 توسط پدرش با «کافکا» که در موسسه‌ی بیمه‌ی سوانح کارگری همکار بوده آشنا می‌شود. این آشنایی ملاقات‌هایی را در پی می‌آورد و این دیدارها منجر به اثر شگرفی می‌شود که چهل سال بعد منتشر شده و سندیت آن توسط «ماکس برود» دوست نزدیک کافکا به تایید رسیده است. اثری که جدای از تمامی جذابیت‌هایی که مختص شخصیت کافکاست، خود نیز به بهترین وجه ممکن به رشته‌ی تحریر درآمده به گونه‌ای که آنرا به اثری بسیار خواندنی مبدل کرده است. این اثر را وقتی پهلوی سایر نوشته‌های کافکا می‌گذاریم و در کنار هم بدان‌ها می‌نگریم آنوقت با جهان مردی آشنا می‌شویم که تمامی ندارد. مرد حقوق‌دانی که سال‌ها پشت میز اداره‌ای سر کرد، همیشه خود را دست کم می‌گرفت، اما تاثیری که بر جهان ادبیات گذاشت جایگاه یگانه‌ای بدو بخشیده است.&nbsp; </span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="AR-SA" style="font-size: 20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-03-07T13:28:44+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد و معرفی کتاب «در کمال خونسردی» (ترومن کاپوتی) http://senaps.mihanblog.com/post/589 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، دی ماه 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://mehrabanshop.ir/30566-large_default/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84-%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%B3%D8%B1%D8%AF%DB%8C.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کتاب: در کمال خونسردی <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>نویسنده:<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>ترومن کاپوتی <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>ترجمه: پریوش شهامت <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ماجرای قتل عام یک خانواده</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000066"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">رمان خواندن تجربه‌ کردن یک زندگی‌ست بدون پرداخت بهایی. هر انسانی فقط می‌تواند یکبار زندگی کند اما طی این دوره در موقعیت‌های دشوار بسیاری قرار می‌گیرد که می‌باید تصیم مناسبی برگزیند ولی چون تجربه‌‌ای در آن‌باره نداشته و با پیامدهای آنچه می‌اندیشد یا قصد انجامش دارد آشنا نیست، درمی‌ماند یا به مسیری گام می‌نهد که مقصدی جز تباهی ندارد. و این البته فقط یکی از محاسن مطالعه‌ی رمان است که اگر در این مقیاس آن را بسنجیم که آدمی توسط مطالعه‌ داستان‌ها و مواجهه با ده‌ها و صدها شخصیتِ مختلف داستانی و آنچه از سر گذارنده‌اند می‌تواند هزاران بار زندگی کند و تجربه بیندوزد ارزش فراوان خود را نمایان می‌سازد. رمان‌نویسان با خلق جهانی اغلب خیالی، دست به شبیه‌سازی دنیای واقعی زده و بدین وسیله داستان‌هاشان پُلی می‌شود مابین خیال و واقعیت. داستان‌ها ما را برای مواجهه با زندگی و دنیای واقعی توسط آنچه به ما می‌آموزند تجهیز می‌کنند. داستان‌های شگفت‌انگیزی که از تخیل بی‌حد و حصر نویسندگان زاییده می‌شوند و گاه آنقدر تکان‌ دهنده‌‌اند که تا مدت‌ها در ذهن‌مان حضور داشته و بر رفتار‌مان تاثیر می‌گذارند. ما از خواندن آن‌ها حیرت‌زده می‌شویم و گاهی هم چنانچه شاهد داستان دردآوری باشیم خود را این‌گونه تسلی می‌دهیم که آنچه با آن روبرو هستیم صرفا یک داستان است و نه چیز دیگری! حال اگر نویسنده‌ای علاوه بر بهره بردن از قدرت داستان‌گویی ما را یک‌ راست با واقعیت عریان روبرو کند چه؟ این‌ کاری است که «ترومن کاپوتی» نویسنده‌ی آمریکایی سال‌ها آرزوی انجامش را داشت- واقع‌گرایی محض در داستان‌گویی- و سرانجام به وسیله‌ی رمان-مستند «در کمال خونسردی» بدان دست یافت. اثری گیرا و تکان‌دهنده، پیشگام در این عرصه و یکی از بزرگترین شاهکارهای ادبی جهان. لیکن اثری که نگاشتن آن شش سال به طول انجامید و آنقدر فشار روحی و روانی به نویسنده‌اش وارد کرد که بعد از خاتمه‌ی آن به‌رغم شهرت فراوانی که برایش به ارمغان آورد، موجب شد او تا آخر عمر هیچ کتاب دیگری را به پایان نرساند. ماجرای نوشته شدن این کتاب و آنچه بر نویسنده‌اش حین نگارش آن می‌گذرد خود قصه‌ی مفصلی است که از چشم سینماگران نیز دور نمانده و آنرا در فیلمی با عنوان «کاپوتی» (2005) با بازی حیرت‌آور «فیلیپ هافمن» فقید به نمایش درآورده‌اند.<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://dl.lilibook.ir/2016/06/In-Cold-Blood-11.jpg" alt=""></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">«ترومن کاپوتی» برای نگاشتن «در کمال خونسردی» به سراغ موضوع حساسیت‌برانگیز و پر مناقشه‌ای می‌رود. قضیه‌ی قتل‌عام خانواده‌ی «کلاتر»ها در سال 1959 در هالکم ایالت کانزاس آمریکا. خانواده‌ای که همه‌ی اهالی شهر و اطرافیانشان از آن‌ها به نیکی یاد می‌کنند، به گونه‌ای که هیچ‌کس باور نمی‌کند کسی بخواهد آن‌ها را بکشد. اما این اتفاق توسط «دیک هیکاک» و «پری اسمیت» افتاده است! اما به چه دلیلی؟ در وهله‌ی نخست هیچ علت خاصی بیان نمی‌شود جز این‌که آن‌ها به خاطر چهل، پنجاه دلار به قتل رسیده‌اند که همین امر موجب افزایش عصبانیت مردم می‌شود. قاتلان می‌باید هر چه سریعتر به چوبه‌ دار آویخته شوند! اما «کاپوتی» از ابتدای ماجرا در آنجا حضور دارد؛ یعنی به محض این‌که از قضیه مطلع می‌شود درمی‌یابد که ‌باید در این‌باره کتابی بنویسد و البته که از زاویه‌ی دیگری به موضوع نگاه می‌کند. او توسط کتابش چند و چون این ماجرای ناراحت‌کننده را به اطلاع عموم می‌رساند. برای انجام اینکار می‌توان گفت هر چیزی که به نحوی به این ماجرا مرتبط است وارد داستان می‌شود تا موضوع به خوبی روشن گشته و هر کس نقش خود را در این قضیه پیدا کند. منظور از هر کس تمام افراد یک جامعه و نهادها هستند. از خانواده، مدرسه، مردم شهر تا کلیسا؛ و از همه مهم‌تر این‌که او به سراغ گذشته‌ی قاتلان می‌رود. به راستی برای آن‌ها چه اتفاقی افتاده؟ چه عواملی موجب شده آنان افراد یک خانواده را به قتل برسانند، آن‌ هم «در کمال خونسردی». چه عاملی باعث شده «پری اسمیت» یکی از قاتلان بگوید:«کلاترها باید تقاص بقیه را پس می‌دادند»(ص 395). در عین حالیکه می‌داند و بدان گواهی می‌دهد که آن‌ها هیچ آزاری به او نرسانده‌اند:«آن‌ها هرگز مثل آدم‌های دیگر اذیتی به من نکردند. مثل آدم‌هایی که در تمام عمر مرا اذیت کرده بودند»(ص 395). باری! کم‌کم قطعات یک پازل در روایت کامل می‌شود وقتی ما از چند و چون روحیات و روان شخصیت‌ها کاملا باخبر می‌شویم و بدین‌سان زنگ خطری به صدا درمی‌آید. هشداری که توجه خواننده و جامعه را به مسئولیتی که نسبت به خود و اعضایش دارد جلب می‌کند. وظیفه و مسئولیت مهمی که به عهده دارد و این‌که چه به سادگی ممکن است بی‌توجهی به برخی از رفتارها و انتخاب‌هایش، خود و دیگران را به ورطه‌ نابودی کشاند.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font></b></span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-02-14T16:35:18+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران معرفی و بررسی کتاب اختراع انزوا نوشته‌ پل استر http://senaps.mihanblog.com/post/588 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/66414/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B7-%D9%80-%D8%A2%D8%B0%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ آذر 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.cavack.com/Content/SiteFiles/ItemImages/9789643694401.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">اختراع انزوا <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نویسنده: پل استر <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;مترجم: بابک تبرایی <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نشر افق<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">حضور همیشگی مرگ</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران </font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">شروع «اختراع انزوا» با مرگ است. با حضور بی‌چون و چرای آن. به مثابه‌ی یک تلنگر، شاید هم چونان ضربه‌ی ناگهانی یک پُتک. طوری آغاز می‌شود که تکان‌مان می‌دهد. یکباره به یادمان می‌آورد حضور همیشگی مرگ را. همان که دائم به انکارش می‌پردازیم. همان‌که متبحرانه مدام فراموشش می‌کنیم. طوری شبانه‌روزمان را می‌گذرانیم تو گویی او نیست. انگار تا ابد قرار است همین‌طور بگذرانیم. انگار قرار است همیشه زنده باشیم. اما واقعیت این است که او حضور دارد. از قضا بغل دست‌مان ایستاده. گاه نابهنگام رخ می‌نماید درست مانند شروع «اختراع انزوا» و کلاف یک زندگی را در هم می‌پیچد. گاهی هم نم‌نم و آهسته حضورش را به اکران می‌گذارد. سرعت خودنمایی و دست به کار شدنش آنقدر مهم نیست؛ امروز و فردایش یا نحوه‌ی ظهورش؛ بلکه خودش در مرکز اهمیت قرار دارد. آن واقعه‌ای که مرگ می‌خوانیم‌اش و هنگامی که گوشه ‌چشمی بدان داشته باشیم، حتی اگر ذره‌ای بدان آگاه باشیم؛ بی‌گمان شیوه‌ی زندگی‌مان متحول خواهد شد. ممکن است دست به خیلی کارها بزنیم و ممکن است دست از خیلی کارها برداریم. اما هر اتفاقی برایمان بیفتد یک مساله به خوبی نزد ما روشن می‌شود و آن ارزش «زندگی»‌ست؛ ارزش «انسان»، ارزش «خود» و ارزش «دیگری»؛ قدرشان دانسته می‌شود و شاید آن‌وقت با تمام وجود هر لحظه‌مان را زندگی کنیم. خود زندگی کنیم و به دیگری هم اجازه‌ی زندگی دهیم. به زندگی از عمق وجود «آری» می‌گوییم و آنگاه در پی‌اش به هر چیزی، به هر کسی که جلوی جریان زندگی را می‌گیرد «نه» خواهیم گفت.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«اختراع انزوا» کتاب عجیبی است. نخستین اثر منتشر شده‌ی «پل استر» نویسنده‌ی آمریکایی که در همان بدو انتشار هم توجه همگان را به او جلب می‌کند. نویسنده‌‌ای که بعدها مشهورترین اثر خود یعنی «سه گانه‌ نیویورک» را می‌نویسد و البته کارنامه‌ی پرباری دارد که شامل رمان‌های مشهور دیگر، داستان‌های کوتاه، فیلمنامه و همچنین شعر هم می‌شود. اما تو گویی ریشه‌ی تمام این آثار در همین کتاب «اختراع انزوا» قرار دارد. روایتی که به نوعی «خودزندگی‌نامه»‌ی «پل استر» محسوب می‌شود اما بیشتر حاکی از تاثری بزرگ است. تاثیری که نویسنده از مرگ پدرش گرفته است. پدری که زندگی‌اش برای او معما و پرسش بزرگی بوده است و این حالت معماوار، رازآلود و ناشناخته بر تمام شخصیت‌های داستانی «استر» و شیوه‌ی روایت‌گویی‌اش سایه انداخته است. «استر» از شناخت پدر در همین کتاب «اختراع انزوا» می‌آغازد، بعد به خود می‌رسد و سپس این جستجو برای درک هویت به تمامی داستان‌های او سرایت می‌کند؛ به نحوی که می‌توانیم «پل استر» را نویسنده‌ای در جستجوی هویت آدمی بخوانیم. جوینده‌ی هویت انسان معاصر.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">اما چنانچه از کنار این موضوعات بگذریم به باور من، «اختراع انزوا» احساسی‌ترین نوشته‌‌ی «پل استر» است. نویسنده‌ای که در همه‌ی آثارش به هاله‌ای یک‌دست خاکستری می‌ماند. نوشته‌هایی که گویی با پرگار و گونیا به دقت ترسیم‌شان کرده است. جلوی فوران هر گونه احساس و هیجانی گرفته شده است. انگار برای هر بخش اندازه‌ی مقرری از احساسات کنار گذاشته و به همان میزان هم مصرف می‌کند. نه زیاد و نه کم. درست به همان مقداری که در نظر گرفته استفاده می‌شود. این‌ کار را آنقدر خودآگاه و با دقت انجام می‌دهد، و از جایی که اغلب او را در زمره‌ نویسندگان به اصطلاح «پست‌مدرن» طبقه‌بندی می‌کنند، برای درک این شیوه‌ی داستان‌گویی می‌توان جابجا به «استر» ارجاع داد؛ چرا که اصول و قواعد این شیوه‌ی داستان‌گویی را به دقت رعایت می‌کند و متعاقبا خواننده نیز به سادگی می‌تواند آن‌ها را در داستان‌هایش بیابد و از چند و چون‌شان باخبر شود. اما در «اختراع انزوا» ما با احساسات نویسنده مواجه می‌شویم و این احساسات بیقرار اوست که قصه‌ را پیش می‌برد. حال به کجا؟ سرنخ آن به دست احساسات نویسنده‌ای است که از مرگ پدر متاثر شده و اینک می‌خواهد او را بشناسد. می‌خواهد ثبتش کند. می‌خواهد توسط کلمات در کنارش داشته باشدش تا همیشه بماند. پدری که درباره‌اش می‌نویسد:«همسری نداشت، خانواده‌ای در کار نبود که به او متکی باشند، هیچ‌کس نبود که غیاب پدرم در زندگی‌اش تغییری ایجاد کند. شوک کوتاهی شاید، برای تک و توک دوستانی که اندیشیدن به مرگ هوس‌‌باز به اندازه‌ی فقدان دوست تکان‌شان می‌داد، و عزاداریِ کوتاه مدتی در پی‌اش، و بعد هیچ. آخر سر، طوری می‌شد که انگار او اصلاً هیچ‌وقت زنده نبوده است.» پدری که «حتی پیش از مرگش هم غایب بود، و خیلی وقت پیش، نزدیک‌ترین آدم‌ها به او آموخته بودند که غیبتش را بپذیرند و آن را مانند خصیصه‌ای بنیادی از وجود او تلقی کنند. حالا که درگذشته بود، هضم این حقیقت برای جهان سخت نبود که او برای همیشه رفته است. ماهیت زندگی‌اش جهان را برای این مرگ آماده کرده بود-می‌شد گفت که این زندگی پیشاپیش نوعی مرگ است-و اگر زمانی به یاد آورده می‌شد، چون خاطره‌ای مبهم بود، نه بیش از آن»(ص 9). اما چرا پدر این‌گونه است؟ «عاری از دلبستگی به هر چیز و کس و عقیده‌ای، ناتوان یا بی‌علاقه به آشکار کردن خود تحت هر شرایطی، توانسته بود فاصله‌اش را با زندگی حفظ کند و از غرق شدن در سیر امور بپرهیزد.» مردی که در نهایت دچار انزوایی شده که اینک توجه پسر را جلب کرده است. باری! می‌باید به گذشته‌ی او برگردیم. «استر» هم همین کار را می‌کند. این رجوع را تصادفی نشان می‌دهد اما به گذشته‌ی او بازمی‌گردد. چرا که </span><span lang="AR-SA" style="font-size: 20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">آدمی برآمده از گذشته خویش است. برآیند سرگذشتی که از سر گذرانده است. حوادث و رویدادهایی که در گذشته برای او رخ داده و بر زندگی امروزش تاثیر می‌گذارد. اما مابین این رخدادها، حوادث تلخی وجود دارد که از گذشته‌ی او به آینده‌اش می‌آیند؛ آوار می‌‌شوند در لحظه‌های امروزش. جراحات دردناکی که خاطرش را خراشیده‌اند و تا همیشه در برش می‌گیرند، حتی اگر گمان برد که آنها را فراموش کرده اما همچنان حاضرند و بر ضمیر ناخودآگاهش سیطره دارند؛ این جراحات تلخ کلید درک رفتارهای امروز او هستند. به دیگر سخن، وقتی ما به زندگی آدم‌ها نگاه می‌کنیم، گاهی متعجب از برخی رفتارهاشان با خودمان می‌گوییم:«این چرا این‌طوریه؟». اما هنگامی که از گذشته‌ی آنها آگاه می‌شویم، می‌توانیم دلیل رفتارشان را بهتر درک کنیم. «پل استر» هم همین کار را می‌کند. اما «اختراع انزوا» به دو بخش تقسیم می‌شود. بخش اول بیشتر حول محور پدر می‌گردد و بخش دوم پای پسر به ماجرا کشانده می‌شود؛ یعنی خود «استر» که با نام مستعار «الف» در داستان حضور پیدا می‌کند. مردی که حالا می‌خواهد به ماهیت انزوا پی ببرد. ‌آنرا در پدر دیده است، در خودش جسته است- تو گویی که خود معلول این انزواست- و حال دست به یادآوری می‌زند. در هزارتوی حافظه‌اش چرخ می‌زند و این ‌کار را طوری انجام می‌دهد که انگار هر چه در ذهنش در این‌ رابطه وجود دارد بر صفحه منتقل می‌کند. او به سراغ دیگران نیز می‌رود. دیگرانی که چه در واقعیت و چه در دنیای داستانی منزوی بوده‌اند یا آن‌را آزموده‌اند. یک موسیقی‌دان گمنام، شاعر بزرگ آلمان «هولدرلین»، «پدر ژپتو» در ماجراهای «پینوکیو» وقتی در دل آن نهنگ غول پیکر گیر می‌افتد؛ بعد به دنبال ردپای انزوا به سراغ نقاشی‌ها می‌رود، از «زن ‌آبی‌پوش» تا «اتاق خواب» «ونسان ونگوگ»؛ استر برای درک و ثبت پدر دست به جستجو می‌زند و این تکاپو را به روایت درمی‌آورد. روایتی که آنقدر احساس در آن نهفته است که خواننده را با خود همراه کند؛ تا هزارتوهای حافظه‌اش؛ تا کشف انزوا.</span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.goodreads.com/book/photo/3358107" alt=""></p> text/html 2020-02-10T09:03:15+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران شعر و دیداری که تازه می‌شود (فریده حسن‌زاده، بلاگا دیمیتروا) http://senaps.mihanblog.com/post/587 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://magnifisonz.com/wp-content/uploads/2016/12/Blaga-Dimitrova-22-768x576.jpg" alt=""><br><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دوستی دارم که به قول یکی دیگر از دوستان، بابت خویِ آرامش، موهبتی که من از آن بهره‌ی چندانی نبرده‌ام، توان و حوصله‌‌اش برای خواندن اشعار ترجمه‌ای فراوان است؛ و البته بارها برایم پیش آمده که با شوق و ذوق مجموعه شعری از شاعری توانمند را انتخاب ‌کرده‌ام اما با چیزی مواجه شده‌ام که ترجمه‌اش آنرا مبدل به موجود مهملی کرده است. به همین سبب قید جست‌وجو برای یافتن مجموعه‌های شعر را به کل زده‌ام آنقدر به کرات این اتفاق برایم افتاده و آنقدر این سوالِ مکرر بعد از روبرویی باهاشان در سرم وسواس شده آن هم تا چند روز:«آخه مگه مجبورید ترجمه می‌کنید؟». حال قید جست‌وجو برای یافتن شعر را بزنیم ولی مگر می‌شود بی‌خیالِ شعر خواندن شد؟ این امر محالی است حداقل برای من به‌ویژه در زمستان‌ها؛ به‌ویژه در این دوران تاریک و چرک و تیره‌ که همگی تا چانه در ظلمات فرو رفته‌ایم. از این‌رو و باید بگویم خوشبختانه چنین دوستی دارم که هر وقت دیداری تازه می‌کنیم سراغ از مجموعه اشعار قابل خوانشی بگیرم که یافته است(گرچه لطف بیکرانش پیش‌دستی هم می‌کند). و خاطرم هست نخستین بار هم توسط همین رفیق با ترجمه‌های آقای «حمیدرضا آتش‌برآب» آشنا شدم و مجموعه‌ی بی‌نظیر «عصر طلایی و عصر نقره‌ای شعر روس» و چه لذت بی‌حد و حصری که نبردم.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">اما این‌بار که از آخرین دیدارمان هم دیری می‌گذشت وقتی وارد خانه‌اش شدم بیش از پیش گرداگرد اتاق‌ها را کتاب‌ها فراگرفته بودند؛ طوری که دیگر می‌توان گفت آنجا بیشتر به کتابخانه می‌مانست تا منزل مسکونی. کتاب‌ها، عنوان‌ها و میلیون‌ها واژه که در کنار هم آرمیده‌اند؛ و آن حس دلنشین که می‌دانی قرار است حتما با چند کتاب فوق‌العاده آشنا شوی. مابین صحبت‌های‌ معمول‌مان هر چند دقیقه یکبار ناخودآگاه مشغول‌ کتاب‌ها می‌شدم و در پایان روز و هنگام رفتن هم آن پرسش همیشگی:«از این کتاب‌ها کدومشون رو ببرم؟ و البته که شعر» و شعر و بیشتر شعر و همیشه شعر. چند نسخه‌ای برایم انتخاب کرد و درباره‌ی هر کدام توضیحاتی می‌داد و روی نکاتی تاکید می‌کرد و البته این یکی:«<b>بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان</b>»...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; font-size: medium; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://vista.ir/mag/i/b/eb1t1.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;"><span dir="RTL"></span>*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">نیمه‌شب بود که گام به سرزمینِ شعری خانم «دیمیتروا» نهادم، خواب‌آلود بودم و خسته! اما هنوز چند قدم برنداشته بودم که نه از خواب اثری ماند و نه خستگی. به گمانم این است جان تازه‌ای که شعر در وجود آدمی می‌دمد. بیشترِ کتاب را یک ‌نفس خواندم. فردا هم اولین کارم این بود که دوباره به سراغش بیایم تا ببینم با چه مواجه شده‌ام. چه شگفتی‌هایی. چه تصاویری. چه لحن و زبانی و از همه مهم‌تر که تمام این‌ها برای ما در کنار آن معنا می‌گیرند: چه ترجمه‌ای! چه ترجمه‌ی چیره‌دستانه‌ای. چه ترجمه‌ی نازنینی توسط بانو «<b>فریده حسن‌زاده</b>» برای این کتاب که صد البته به‌راستی شایسته‌ی آن است انجام گرفته...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">هنوز چند سطری از اشعار نخوانده بودم که یکباره قطعه شعری در ذهنم احضار شد که پیش‌تر خوانده‌ بودمش و حالا نام شاعرش به خاطرم نمی‌آمد اما حدس می‌زدم سراینده اشعار این کتاب نیز هموست(حالا دیگر نمی‌گویم مطمئن بودم)؛ شاعری که سروده است:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">هراسناک‌تر از نابینایی<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دیدن است با دو چشمِ باز<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">که چه بر سرِ این سرزمین می‌آید.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">طاقت نداشتم صبر کنم که به یقین برسم! تا لابه‌لای این گنجینه بیابمش...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">پس سرچ کردم!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">بله، همان شاعر بزرگ است:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">و چندی بعد حین مطالعه‌ی کتاب آن قطعه را در پیکره‌ی ایزدی شعری یافتم با عنوان «بذرهای زمستانی» که این‌‌سان آغاز می‌شود:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">سخن گفتن از سخنانِ ناگفته<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">*<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دشت‌، رواندازی پشمین از برف بر سر کشیده<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">در رویای بذرهای بادآورده<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">خفته است.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">ما سرتاسرِ این سرزمین را کلمه کاشته‌ایم.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">در بهار چه خواهد روئید؟<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">و من از شعر همین را می‌خواهم، دقیقا همین؛ و این کتاب چه بسیار به لطف ارزانی می‌دارد.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; font-size: medium; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p></div> text/html 2020-02-01T15:04:50+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به رمان کوتاه شنل پاره (نینا بربروا) http://senaps.mihanblog.com/post/586 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته، دی ماه 98 اینجا در ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a>&nbsp;</font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://diibache.ir/files/fa/news/1396/2/15/18401_833.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">شنل پاره</font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نینا بربروا <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ترجمه: فاطمه ولیانی</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">دو خواهر! یکی کوچک و دیگری بزرگ‌تر است! برادری که تیرباران شده. پدری در آستانه‌ی جنون و مادری که در درمانگاهی خلوت و سرد در پتربورگ مرده است. خواهر کوچک‌تر که یازده ساله است شب‌ها حین خواب از فرط سرما و تنهایی زانوان خواهر بزرگ‌تر را بغل گرفته و با آن‌ها درددل می‌کند. حرف‌هایش را به آن‌ زانوان تکیده می‌گوید و خواهر بزرگتر معتقد است آن دیگری هنوز آنقدر بزرگ نشده که طاقت حرف‌های او را داشته باشد. بفهمدشان. بعد هم می‌گذارد و می‌رود با مردی که می‌خواهد کارگردان تئاتر شود. قصه‌ای کوتاه و مختصر. انگار نویسنده فقط می‌خواسته از دست حرف‌های خود خلاص شود. آنچه او را آزرده و می‌آزارد. پس در عین ایجاز آن‌ها را فقط نشانه‌‌گذاری کرده است. نشانه‌هایی که کروکیِ یک زندگی را ترسیم می‌کنند. زندگی‌ای که از سر گذرانده است. کوتاه‌ نگاشته و گویی انتظار داشته خواننده خود جاهای خالی داستان را پُر کند؛ اما آنچنان با مهارت این‌کار را به انجام رسانده، آنقدر تصویرگرِ زبردست این زندگی بوده که جاهای ناگفته و سپید در صفحه، چونان نهری در ذهن خواننده جاری می‌شوند و خود را نمایان می‌سازند. دردهایی که به کلمه درنیامده‌اند. بغض‌هایی که در گلو مانده‌اند. «شنل پاره» رمان بسیار کوتاه، گیرا و غم‌آلودی است به قلم «نینا بربروا» نویسنده‌ی روس که طی سال‌‌های 41- 42 در پاریس نوشته شده. وقتی نویسنده در تبعید بوده. تبعیدی که دور دنیا می‌چرخاندش و تا آخر عمر هم طول می‌کشد. اثری که نمی‌توان آنرا از زندگی نویسنده‌اش جدا دانست. هر چند که زندگی‌نامه نیست اما این «نینا بربروا»‌ست که در آن سخن می‌گوید:«ما بلایای بسیاری از سر گذرانده بودیم. از هیچ‌چیز نمی‌هراسیدیم و مصیب‌های دیگری نیز در پیش داشتیم. دعاها را فراموش کرده بودیم. زندگی امیدها را از ما ستانده بود. دعاها و امیدها از میانمان رخت بربسته بودند. بی‌بازگشت. تو بارها پاهای کوچکت را در این شنل کهنه پوشاندی. من بارها خود را زیر چین‌های آن پنهان کردم تا برای سرگرم کردنت «چایلد هرولد» گذشته‌ها را اجرا کنم. به من بگو، آیا با همین شنل نبود که یوسف در راه مصر، تن مریم و عیسی را پوشاند؟».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"> </p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-01-25T14:43:58+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران راز کلمه، نامه‌ای تاریخی (توماس مان) http://senaps.mihanblog.com/post/585 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1284130897l/7620539.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">در «کلمه» رازی بزرگ نهفته است؛ مسؤولیت در قبال پاکی آن، مسؤولیتی نمادین و معنوی است؛ «کلمه» دارای معنا و اهمیتی است نه تنها هنری، بلکه اخلاقی؛ «کلمه» مسؤولیت است، مسؤولیتی انسانی، و همچنین مسؤولیت در برابر قوم و ملت خویش؛ ما موظفیم «کلمه» را در چشم بشریت پاک نگه داریم. در «کلمه» وحدت بشر و کلیت مشکل انسانیت سرشته است، و از این‌رو هیچ‌کس مجاز نیست که امر روشنفکری و هنری را از امر سیاسی و اجتماعی مجزا کند و خویشتن را در برج عاج «فرهنگ» منزوی سازد. این کلیت راستین مساوی با کل بشریت است، و هر کس در هر مقامی که باشد دست به جنایت علیه بشریت زده است اگر بخواهد بخشی از حیات انسان یعنی سیاست، یعنی دولت را عرصه‌ی یکه‌تازی خویش قرار دهد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">برچیده از «نامه‌ای تاریخی» نوشته‌ی «توماس مان»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">کتاب: فلسفه و جامعه و سیاست<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">ترجمه: عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">(ص 197)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-01-22T07:23:15+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی کوتاه به حمام‌ها و آدم‌ها (میخاییل زوشنکو) http://senaps.mihanblog.com/post/584 <a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8" target="" title=""><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height: 115%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">این نوشته، دی ماه 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"></p></a><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1525853983l/40081335._SX318_.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">حمام‌ها و آدم‌ها<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">میخاییل زوشنکو<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ترجمه:آبتین گلکار</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">برای مردم می‌نویسد. او شاهد تیزبین و راستگوی احوالات‌‌ آنان است. مابین‌شان نفس می‌کشد. از حال و روزشان مطلع است. تعارف هم ندارد. آنچه می‌نویسد تجربه‌ی زیست اوست. با گوشت و پوست درکش کرده. اهل تزویر و ‌ژست‌های دروغین مردمی بودن نیست. اگر بخواهیم در یک گزاره تعریفش کنیم باید بگوییم:«زوشنکو نویسنده‌ی بسیار شرافتمندی است». مردی که برای مردمش در جبهه‌های نبرد جنگیده و حتی چشمانش در همان کارزار آسیب دیده. در برهه‌ای می‌زیسته که بزرگترین انقلاب‌ها‌ در کشورش به وقوع پیوسته اما همیشه و تا پایان در آن‌سویی ایستاده که مردم آن‌جا بوده‌اند؛ آنجا که باید می‌بوده. بیخود نیست که آنقدر در روسیه دوستش می‌داشتند و خوانندگانش فراوان بوده. در همه جا حضور داشته و به هیچ‌جا تعلق نداشته. خود را درگیر حزب و حزب‌بازی‌ها هم نکرده است. درست مانند همه‌ی آنانی که اندیشه را می‌فهمند و دریافته‌اند تفکر در هیچ چارچوبی محصور نمی‌شود. آن هم در دوره‌‌ای که ایدئولوژی ویترین یک نویسنده بوده و ضامن تعهد و شهرتش و می‌باید آن‌را به دقت در آثارش ترسیم می‌کرده. اصلا او با همان زبان طنازش درباره‌ی خود می‌گوید:«من از دید اعضای حزب‌ها آدم متعهدی نیستم. باشد...من نه کمونیستم، نه اِس‌اِر، نه سلطنت‌طلب؛ فقط یک آدم روس هستم. تازه شعور سیاسی هم ندارم...من نسبت به هیچ‌کس احساس نفرت ندارم. این همان «ایدئولوژی دقیق» من است». اما به‌راستی که او بهتر از بسیاری از هم‌عصرانش مفهوم ایدئولوژی را فهمیده و شعور سیاسی‌ شاخص‌تری داشته. به همین سبب درست به هدف زده و همان هنگام سراغ پیامدهای ایدئولوژی در جامعه و نقد آن رفته. شاید او بهتر از همه می‌دانسته که فاجعه‌ی هر ایدئولوژی این است که در نهایت «همان چیزی است که سرکوبش می‌کند»؛ برای مثال و به‌قول «اسلاونکا دراکولیچ»:«فقر» در کمونیسم. به بیان دیگر هر ایدئولوژی وقتی می‌خواهد چیزی را از میان بردارد، خود بعد از مدتی به همان چیز مبدل می‌شود. بابت همین «زوشنکو» در مجموعه‌ی طنز داستانی‌ «حمام‌ها و آدم‌ها» به‌سراغ آدم‌های معمولی‌ای رفته که فقط قصد زندگی ساده‌ای دارند اما از پس آن‌هم برنمی‌آیند. فقر و تباهی که از تبعات ایدئولوژی حاکم است گریبان همه‌شان را گرفته. «زوشنکو» در این داستان‌های درخشان مخاطب را می‌خنداند، حتی در بعضی‌شان به قهقهه می‌اندازد اما آنچه در زیر متن آن جاری‌ست: اشک است. بیخود نیست که او را با «نیکلای گوگول» مقایسه می‌کنند؛ همان طناز بزرگ جهان ادبیات که می‌گفت:«طنز واقعی یعنی خنده‌ی مرئی آمیخته به گریه‌ی نامرئی».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)&nbsp;</font></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-01-18T12:10:01+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران هلاک عقل به وقت اندیشیدن (یدالله رویایی) http://senaps.mihanblog.com/post/583 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="http://chelchelak.ir/wp-content/uploads/2017/06/718.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">صورت بغرنج طبع‌های من آواره در میان رابطه‌های چندگانه با جهان من است، وقتی که در طبیعت اطرافم، بیدارم بیدار تغییرم، و تغییر، نمای رابطه‌هایی است که صرافت مرا در حیات پیرامنم آواره می‌کند، و هر نگاه سراغ صورتی ساکن را می‌گیرد، که تولدش از آن نگاه برمی‌خیزد، و جهان من در مشاهد‌ه‌هایم حضور دیگری پیدا می‌کند، او پر از مشاهده می‌شود و مشاهده پر از تصور صورت‌هایی است که اشتیاق مرا، امید و خوف مرا، تصمیم و شعر مرا به رابطه می‌گیرد، ضمیر من صرف می‌شود، و نیتم به مصرف ارجاع و دعوت و درک از جا بلند می‌شود، وین‌گونه در تنوع اطرافم گسترده می‌شوم، با اتفاق‌های نیالوده در تنوع اطراف، من با جهان بلافصل پیرامنم آشنایم، با آن طبیعت بی‌تصرف منظوم...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">هلاک عقل به وقت اندیشیدن<o:p></o:p></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نوشته: یدالله رویایی <o:p></o:p></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">(ص 5)</font><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2020-01-02T14:12:56+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران پراکنده‌ها‌؛ خیال یا واقعیت؟ رفتن یا ماندن؟ (شب‌نوشت) http://senaps.mihanblog.com/post/581 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.researchgate.net/profile/Catherine_Venart/publication/259727591/figure/fig2/AS:667690037440523@1536201118216/Frame-from-Nostalgia-Andrei-Tarkovsky-This-denial-of-view-or-complete-understanding-is.ppm" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">اینا تصاویر یا چیزاییه که یادم میاد!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">یه خونه بود با مردی که همسرش ترکش کرده بود<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">یه خونه پر از بوم‌های نقاشی...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">همه ناتمام...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">یه خونه با مردی سی‌وچندساله که اونجا تنهایی‌شو انجام می‌داد- جلوی بوم‌های سفید نقاشیش می‌نشست، موسیقی‌ گوش می‌کرد، دودِ سیگارهای سنگینی که خودش پیچیده بود یواش‌یواش هاله‌ می‌شد دور سرش...درآمیخته با طنین موسیقیِ آرام و غمین..دود سیگار...نقاشی‌های نیمه‌کاره...چند خط، چند رنگ، آغازی بر یک طرح...ولی دست آخر سفید...سفید...سفید می‌موندند بوم‌ها...فکر کنم همش همین. دیگه چیزی یادم نمیاد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">خونه بزرگ بود! حالا دیگه می‌شه گفت کلنگی شده! شاید از اولین آپارتمان‌های بزرگی که اون بالا ساخته بودند...اگه باز بود طهران رو می‌دیدی از پنجره‌هاش...اگه باز بود پنجره‌هایی که حالا چندسالی می‌شد پرده‌هاش رو گرد و غبار گرفته از بسکه بسته‌ بودند؛ پرده‌هایی که هیچ نوری ازشون عبور نمی‌کرد...خونه شبیه آپارتمان‌های شوروی سابق شده بود در اوج اختناق، اواسط جنگ سرد، دوران تصفیه، اعدام‌ها، زندان‌ها؛ بوی نمناک توتون و خاک و کاغذ به هم آمیخته شده بودن، دیوارها گُله‌به‌گُله تبله کرده...شبیه خونه‌های فیلم‌های تارکوفسکی...خالی و سرد...اینو می‌شد از بلوزهای درهم‌برهم پشمی و ضخیمی که مرد همیشه روی هم تنش می‌کرد فهمید...شوفاژ‌ها خراب شده بودن و هیچ‌کی نبود که درستشون کنه...ولی من همیشه با خودم می‌گفتم این سرما به‌خاطر خرابیِ شوفاژ‌ها نیست، انگار یه چیزی درون مرد یخ زده‌ بود...همش همین. دیگه چیزی یادم نمیاد.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">اون مرد رو ترک کرده بود: همسرش! همسرش؟ یا نامزدش بود؟ چه فرقی می‌کنه؟ مهاجرت کرد، قرار بود با هم برن، اما اول دختره رفت؛ بعد هم...بعدش هم که دیگه خودت می‌دونی...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">به نظرت این تصاویر واقعیت داشته؟ یا ذهن دست به تحریف اتفاقات زده؟ شایدم فقط یه فیلمه که چند سال پیش دیدم و حالا ذهن فکر می‌کنه خاطرات خودشه!...شبیه «شب یلدا»ست...یادته؟ اون فیلمو با هم دیدیم...و من می‌گفتم عجب زندگی باحالی داره این یارو...چه تنهایی غریب و عمیقی...و تو عصبی شدی و گفتی:«...». درست یادم نیست چی گفتی، آخه بیشتر صورتت توی اون لحظه در ذهنم مونده، اما یه چیزی تو این مایه‌ها بود:«برو ادامه بده به این تنهایی ببینم چی ازش درمیاد...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">به اون مرد می‌گم خودتو توی آینه نگاه کن، ببین همونی که تو اون خونه بود تویی؟ ولی اگه تویی چرا پیر نشدی! یا درست شبیه اون وقت‌‌هایی، انگار تو همون فِرِم یخ بستی، یا شایدم تبدیل به همون مردی شدی که توی اون فیلم دیدی...مرد سی‌و‌چند‌ساله‌ای که ساعت‌ها جلوی بوم‌های نقاشی نیمه‌کاره میشینه...این تصاویر مربوط به حالا نیست، سال‌هاست که هست....<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">چندسال؟ نمی‌دونم، ده یا شاید پونزده سال.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">می‌گم ولی اگه این حرف‌ها واقعیت داشته باشه چی؟!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">آره جالبه! این داستان‌ها، اینجور مردها، این تیپ زندگی‌ها واسه خیلی‌ها که از دور می‌بینن جذاب به نظر می‌رسه، انگار یه حس روشنفکری بهشون دست میده، یا ترحم، دلسوزی، کنجکاوی، یا حالا هر چی هست؛ آدم‌ها اغلب خوششون میاد برای تفنن به این‌جور کارکترها نزدیک بشن، از زندگی‌شون سر دربیارن، اما بذار برات بگم، اینا اگه واقعیت داشته باشه: درباره‌ی توضیح‌ دقایق، زیستنِ ساعت‌ها و ماه‌ها و سال‌هاش فقط می‌تونم بگم:...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">...هیچی...بگذریم.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">حالا زیاد براش پیش میاد؛ نه اینکه قاطی دیگرون شده باشه- اینقدر که دیگه قبول کرده بهش بگن جامعه‌ستیز، مردم‌گریز یا هر اصطلاح مزخرف روانشناسیِ دیگه‌ای که به ناف این‌جور آدم‌ها می‌بندند- نه! ولی انگار قدیمی‌ها همه با هم یهوو یادشون افتاده باشه این آدم داره چیکار می‌کنه یا کجاست، مشغول چیه؛ میان سراغش، بهش تلفن می‌کنن، براش پیغام می‌ذارن، و خلاصه‌ی همه‌ی حرف‌ها هم اینه! تو چطور هنوز نرفتی؟ چطور موندی؟ چطور دووم آوردی؟<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">مرد هم می‌خنده و می‌گه: اگه یه زمانی هم فکر رفتن داشتم الان دیگه ندارم! من همین‌جا می‌مونم! آخه اونی که باید از اینجا بره من نیستم! <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <b><span lang="FA" dir="RTL" style="font-size:18.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-fareast-font-family:Calibri;mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-ansi-language:EN-US;mso-fareast-language:EN-US;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></span></b></div> text/html 2019-12-18T13:06:55+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران درباره‌ رمان سگ‌های سیاه (ایان مک‌یوئن) http://senaps.mihanblog.com/post/579 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><a href="https://taaghche.com/book/64760/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B6-%D9%80-%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته‌ام، آبان 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/41dVKLXgsKL.jpg" alt=""></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">رمان: سگ‌های سیاه<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نویسنده: ایان مک‌یوئن <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;مترجم: امیر حسین مهدی‌زاده<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">داستانی برای امروز</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«ایان مک‌یوئن» مجموعه داستانی دارد با عنوان «<a href="http://senaps.mihanblog.com/post/540" target="" title="">گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای</a>» که نخستین اثر منتشر شده‌ی اوست! داستان‌های تکان‌دهنده‌ای که نشان می‌دهند نویسند‌ه‌شان تا چه ابعاد حیرت‌انگیزی توانسته به روان انسان و درونیات او نزدیک شود. آثاری‌ که بعد از خواند‌ن‌شان تا مدت‌ها همراه خواننده باقی می‌مانند و فراموش کردن‌شان کار دشواری است. قصه‌ی آدم‌های رنجور، پرس شده و آنانی که سلسله اعصاب‌شان فروپاشیده؛ آدم‌هایی که از جامعه‌شان آسیب دیده‌اند و در چرخه‌ای معیوب به همان جامعه خسارت وارد می‌کنند. قصه‌هایی آسیب‌شناسانه و مفید به فایده که خواننده را ناگزیر به تامل وا می‌دارد. داستان‌هایی که آرام‌آرام به درون ذهنیت آدمی نفوذ کرده و سپس تا دیر زمانی در اعماق‌ آن به حیات خود ادامه می‌دهند. دیر زمانی که تاثیرِ داستان‌ها موجب می‌شود به آن‌ها بیندیشیم! این مجموعه داستان همان سال انتشارش، 1975 برنده‌ی جایزه «سامرست موام» شده و در پی‌اش نویسنده‌ی توانمندی به جهان ادبیات گام می‌نهد که با «انسان»، «جامعه»‌ی پیرامونش، «دغدغه‌هایش» و «آنچه او را می‌آزارد» به خوبی آشناست. به باور من «گفت‌و‌گو با مرد گنجه‌ای» اوج درخشش «ایان مک‌یوئن» در نحوه‌ی قصه‌گویی است، در عین حالیکه دامنه‌ی آثار این نویسنده گستره‌ وسیعی دارد و شامل رمان و فیلمنامه نیز می‌شود و جوایز زیادی هم به خود اختصاص داده است؛ رمان «تاوان» که بر اساس آن سال 2007 فیلمی با همین عنوان ساخته شده از مهم‌ترین آن‌هاست؛ همچنین رمان «آمستردام» که سال 1998 برنده‌ی جایزه‌ی «من بوکر» شد. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«ایان مک‌یوئن» متولد 1948 انگلستان است. مادرش بعد از این‌که شوهر اولش در جنگ‌جهانی اول کشته شد با «دیوید مک‌یوئن» ازدواج می‌کند. «ایان» کودکی‌اش را در جنوب شرقی آسیا، آلمان و شمال آفریقا می‌گذراند. در دوازده سالگی به همراه خانواده‌ به انگلستان بازمی‌گردد. سال 1970 از دانشگاه «ساسکس» مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی و بعدتر کارشناسی ارشد را از دانشگاه «ایست انگلیا» می‌گیرد. مدتی در یونیورسیتی کالج &nbsp;لندن مشغول به تدریس ادبیات انگلیسی می‌شود و سپس همان دانشگاه به او دکترای افتخاری می‌دهد. «تایمز» وی را در فهرست 50 نویسنده‌ی برتر انگلیس از سال 1945 به بعد قرار داده و روزنامه‌ی «دیلی تلگراف» در فهرست 100 فرد تاثیرگذار در فرهنگ بریتانیا جایگاه 19 را به او اختصاص داده است.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.iketab.com/image/cache/catalog/Arian/32/d/64-600x315.jpg" alt=""></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;اما رمان «سگ‌های سیاه» که سال 1992 منتشر شده و همان سال نامزد جایزه‌ی «من بوکر» نیز بوده یکی دیگر از آثار قابل تامل «مک‌یوئن» است. رمانی با محوریت سه شخصیت اصلی در کانون آن. داستانی که گویی آینه‌ای است از آدم‌هایی که امروز مدام می‌بینیم و تقابل افکار و عقاید و ایده‌هاشان با هم؛ داستانی که متعلق به امروز است. «جرمی» راوی داستان مردی است که به هیچ چیز باور ندارد:«من هیچ تعلقی نداشتم، به هیچ چیز باور نداشتم. مسئله این نبود که شکاک بودم، یا خود را به شکاکیت مفید یک کنجکاوی عقلانی مجهز کرده بودم، یا آن‌که همه‌ی استدلال ها را از همه‌ی جوانب می‌دیدم؛ نه، به واقع هیچ علت معتبری، هیچ قاعده‌ی ثابتی، هیچ انگاره‌ی بنیادینی نبود که بتوانم با آن همراه شوم، هیچ موجود برتری که بتوانم مومنانه، شورمندانه، یا در سکوت مدعی وجودش شوم.»(ص 20) «جرمی» که در کودکی پدر و مادرش را از دست داده همیشه بیش از آنکه با دوستانش وقت بگذارند در کنار پدر و مادر آن‌ها به سر می‌برد و از این‌رو بعد از ازدواج نسبت به پدر و مادر همسرش نیز علاقه‌ی زیادی پیدا می‌کند و توجه‌اش به آن‌ها جلب می‌شود و بعد هم تصمیم می‌گیرد زندگی‌نامه‌‌شان را بنویسد؛ یعنی شرح حال دیگر شخصیت‌های اصلی داستان، زن و شوهری با نام‌های «جون» و «برنارد». زوجی که در ابتدای آشنایی و ازدواج هر دو کمونیست بوده‌اند اما بعد از ورشکستگی کمونیسم، فجایعِ به بار آمده و همچنین وقایع، شکاف‌ها و تضادهای غیرقابل توجیهی که مشاهده کرده‌اند، از حزب جدا شده‌اند. اما نحوه‌ی دگرگونی اندیشه‌هاشان یکسان نبوده است. «برنارد» همچنان به دیدگاه ماده‌گرایانه‌اش وابسته می‌ماند و با داشتن نظرگاهی «بیرون»ی در جهت اصلاح جامعه‌ تلاش می‌کند، ولی «جون» بعد از یک اتفاق روحانی که به دلیل دیدن «سگ‌های سیاه»یی برای او رخ می‌دهد بنیان اندیشه‌هایش تغییر می‌یابد و سمت و سوی «درونی» و «معنوی» می‌گیرد. «جون متقاعد شده بود شیطان و خدا وجود دارند، و حتم داشت که هیچ‌ یک با کمونیسم سازگار نیست»(ص 172). حالا سال‌هاست که این زن و شوهر به دلیل اختلاف عقیده جدا از هم زندگی‌ می‌کنند و «جرمی» علاوه بر بیان دیدگاه و اندیشه‌های‌ آن دو، به عشقِ عمیقی که میان‌شان وجود دارد اما پیامدش دوری بوده نیز می‌پردازد. ولی آنچه در این روایت بیش از همه چیز به چشم می‌آید بی‌طرفی راوی داستان نسبت به بیان عقاید «جون» و «برنارد» است. شاید در برخی از بخش‌های داستان، دیدگاه‌‌شان را مورد واکاوی قرار بدهد اما این به گونه‌ای نیست که در جریان ابراز افکار طرفین خللی وارد کند. بدین‌سان فرصت ارزیابی و اندیشیدن به خواننده‌ی داستان محول شده است. دیگر این‌که، نویسنده افزون بر طرح پرسش‌ها، راهکارها و نتیجه‌گیری‌هایی نیز در اختیار قرار می‌دهد که همگی‌شان قابل تامل هستند؛ همچنین در این میان رشته افکاری بیان می‌شود که هر کدام در جای خود بسیار برجسته‌اند که شاید سهم «جون» از ابراز آن‌ها بیشتر باشد، از جمله:«وقتی من نتوانستم با پدر بچه‌هایم، مردی که دوستش داشتم و هنوز زنش هستم یک اجتماع ساده را بسازم، چرا باید از میلیون‌ها غریبه با منافع متضاد انتظار داشته باشم با هم کنار بیایند؟»(ص 53). یا در اواخر داستان که می‌گوید:«می‌توانم ببینم که فکر می‌کنی من یک خل و چل خشکه مقدسم. مهم نیست. این چیزی است که من می‌دانم. در نهایت کل آن‌چه می‌شود رویش کار کرد طبیعت انسان است یا دل آدمی، یا روح، یا خودآگاهی- اسمش را هر چه می‌خواهی بگذار. این باید توسعه و تعالی پیدا کند وگرنه بدبختی ما پایانی نخواهد داشت. کشف کوچک من این بود که چنین تغییری ممکن است، در توان ما هست. بی ‌انقلابی در زندگی درونی، گرچه آرام، طرح‌های بزرگ ما بی‌ارزش است. اگر بالاخره می‌خواهیم در صلح باشیم باید روی خودمان کار کنیم. نمی‌گویم حتماً می‌شود. امکان زیادی دارد که نشود. می‌گویم این تنها بخت ماست. اگر اتفاق بیفتد، که شاید نسل‌ها طول بکشد، خیری که از آن جاری می‌شود جوامع ما را به گونه‌ای برنامه‌ریزی نشده و پیش‌بینی ناپذیر شکل خواهد داد، که تحت کنترل انحصاری هیچ گروهی از آدمیان یا مجموعه‌ای از عقاید نخواهد بود...»(ص 174). باری! هر چه روایت را پی می‌گیریم گویی قطعات یک پازل در کنار هم چیده می‌شود و همچنین درمی‌یابیم «شیطانی» که «جون» از آن نام می‌برد بیش از آن‌که نمودی بیرونی داشته باشد، درونِ آدمی خفته است که هر از گاهی پرده از خویش برمی‌دارد و زندگی انسان‌ها را بر این کره‌ی خاکی به مخاطره می‌اندازد. شیطانی که به صورت استعاری در این داستان به شکل «سگ‌های سیاه»یی درآمده است. این رمان به ترجمه‌ی «امیر حسین مهدی‌زاده» به زبان پارسی برگردان شده است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> text/html 2019-12-07T13:03:36+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران فهرست انتخابی‌ام از بهترین فیلم‌های ترسناک دهه اخیر http://senaps.mihanblog.com/post/578 <img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="http://cinecelluloid.com/wp-content/uploads/2018/08/Under-the-Shadow-2016-movie.jpg" alt=""> <div><br></div><div><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">برای ما که در وحشتناک زندگی می‌کنیم و اخبار مربوط به حال و اوضاع کشورمان جز هولناک نیست، فیلم‌های ژانر وحشت بیشتر به شوخی می‌مانند. اما به هر تقدیر چندی پیش چشمم به فهرست جالب توجه‌ای افتاد که «ایندی‌وایر» از فیلم‌های ترسناک دهه‌ی اخیر منتشر کرده بود. همین‌طور وقتی پای معرفی فیلم در ژانرهای مختلف می‌افتد از آنجا که در به خاطر سپردن اسم‌ها و عنوان آثار مشکل دارم اغلب بعد از معرفی، چند ساعت بعد با خودم می‌گویم فلان و بهمان فیلم هم بود که از آنچه پیشنهاد کردم خیلی بهتر است؛ ‌که فیلم‌های ژانر وحشت هم از این قاعده جدا نیست. از این‌رو ملهم از همان فهرست «ایندی‌وایر» اسامی فیلم‌های ترسناک‌ام در دهه‌ی اخیر را جمع و جور و مرتب کردم. ضمنا دو فیلم هم از فیلسمازان ایرانی که البته ساکن خارج کشور هستند و همان‌جا فیلم می‌سازند در فهرست «ایندی‌وایر» قرار داشت که هر دو اثر به‌راستی فوق‌العاده‌اند. «زیر سایه» (2016) ساخته‌ی «بابک انوری» و «دختری در شب تنها به خانه می‌رود» (2014) ساخته‌ی «آنا لیلی امیرپور»؛ هرچند در دومی چون گویا کارگردانش تا به‌حال در ایران زندگی نکرده، جای خالی یک مشاور فیلمنامه برای ویراست دیالوگ‌هایش کاملا احساس می‌شود.گرچه این اشکال در زبان فقط برای ما فارسی‌زبانان به چشم می‌آید؛ ولی به لحاظ کیفیت بصری و رویهمرفته «دختری در شب...» فیلمی‌ست که یادآور بهترین آثار مستقل سینماست؛ چیزی معادل فیلم‌های «جیم جارموش». اما «زیر سایه» از هر لحاظ درخشان است؛ فیلمی که وحشتِ آن از یک بغضِ سنگین در گلو مانده‌مان حکایت می‌کند. اثری که به گمانم ایرانی حین تماشای آن بیش از آن‌که بترسد بغض می‌کند، چرا که «زیر سایه» درست به هدف زده. در نهایت این فهرست بر اساس لذتی که از تماشای آن‌ها برده‌ام و همچنین میزان تاثیرگذاری‌شان بر من مرتب شده، علاوه بر این نقاط قوت تمامی‌شان-که البته همه‌ی آن‌ها را نمی‌توان در ژانر وحشت طبقه‌بندی کرد چرا که تلفیق ژانر هم داشته‌‌اند- داستان‌های قوی‌شان بوده و شعوری که در پس آن نهفته است(بیشترشان بدین‌گونه‌اند).</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">1- «زیر سایه»، «بابک انوری» (2014)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">2- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">I saw the devil</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2010)، کیم جی-وون<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">این فیلم اشکالاتی در منطق داستانی‌اش دارد، اما با کمی چشم‌پوشی اثر فوق‌العاده‌ای است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">3- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">the killing of a scared deer</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span> (2017) یورگس لانتیموس<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">4- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">Goodnight mommy</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2014) ورونیکا فرانز<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">سکون ابتدایی داستان را دوام بیاورید...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">5- !</span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">mother</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2017) دارن آرنوفسکی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">6- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">It Follows</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2015) دیوید رابرت میچل<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">7- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">suspiria</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2018) لوکا گوادانینو<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">8- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">Raw</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2016) ژولیا دوکورنو<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">9- دختری در شب تنها به خانه می‌رود (2014) آنا لیلی امیرپور<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">10- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">The Guest</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2014) آدام وینگارد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">11- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">Train to busan</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2016) یان سنگ-هو<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">12- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">Hereditary</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2018) آری استر<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">13- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">Let me in</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> (2010) مت ریوز<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">14- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">We Are what we are</span><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span> (2013) جیم میکل<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">15- </span><span dir="LTR" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;; mso-bidi-language:FA">The cabin in the woods</span><span dir="RTL"></span><span style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span> <span lang="FA">(2012) درو گودارد<o:p></o:p></span></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><span lang="FA"><br></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2019-11-29T01:06:42+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد فیلم Once Upon a Time In Hollywood (نقدهای تلگرافی) http://senaps.mihanblog.com/post/577 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/71E7pXx3-4L._SY606_.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA">Once Upon a Time In Hollywood (2019)</span></b><span dir="RTL"></span><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span> - </span></b><b><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">کوئنتین تارانتینو</span></b></font><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="LTR" style="font-size:18.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span>«تارانتینو» زمانی جزو کارگردان‌های بسیار محبوبم بود اما به مرور علاقه‌ام به او کم شد! و در آخرین فیلمش «هشت نفرت‌انگیز» که دیگر کاملا از او بُریدم؛ از این‌رو خودم را برای تماشای یک فیلم خیلی بد آماده کرده بودم و قبلِ دیدنش مدام به خودم می‌گفتم قرار است یک فیلم بد ببینی. اما با وجود این‌که باز هم شاهد تکرار «تارانتینو» بودم با همه‌ی آن تردستی‌های تکراری‌اش که دیگر رنگ باخته‌اند، همچنین مدت زمان فیلم که باز هم بیش از ظرفیت قصه‌اش کِش آمده، ولی در کل «روزی روزگاری در هالیوود» فیلم بامزه‌ای بود و از آن خوشم آمد. گرچه نباید حضور و نقش‌آفرینیِ «برد پیت» را از قلم انداخت که نقش به‌سزایی در بالا بردن کیفیت اثر دارد. این‌بار هم «تارانتینو» برای ایجاد حس تعلیق و همچنین غافلگیر کردن تماشاگرش-در فرجام داستان- دست در تاریخ برده و با قضیه‌ی دلخراش به قتل رسیدن «شارون تیت» همسرِ «رومن پولانسکیِ» بزرگ بازی کرده است(گرچه می‌توان آنرا گونه‌ای انتقام‌جویی از عاملان قتل هم خواند). ترفندی که در «حرامزاده‌های لعنتی» نیز و در مورد نحوه‌ی مرگ «آدولف هیتلر» از آن به بهترین وجه ممکن بهره برده بود و ناگفته نماند شخصا از این‌ کار و دهن‌کجی‌اش به ثبت وقایع تاریخ بسیار لذت می‌برم، چون طعنه‌ی عمیقی در خود نهفته دارد که برای ما بسیار ملموس است، زیرا مدام در حال مشاهده‌ی تغییر و قلب و تحریف تاریخ در کمترین زمان ممکن-گاهی حدود 24ساعت-مقابل دیدگان‌مان هستیم. «روزی روزگاری...» نیز مانند آثار پیشینِ «تارانتینو» پر از ارجاعات به آثار مشهور سینما و همچنین شوخی با شخصیت‌های مشهور آن است، مثلا در همان اولین نمای رنگی فیلم ما شاهد نقاشی لب و دهان (خنده مانندی) هستیم که متعلق به «نیکلاس کیج» است اما وقتی تصویر گشوده می‌شود ما آن را روی صورت شخصیت داستانی «لئوناردو دی‌کاپریو» بر آن پوستر سینمایی در محوطه‌ی منزلش می‌بینیم(که البته این هم نمودی دیگر از دست انداختن زمان و تاریخ است چرا که «کیج» در زمان تقویمی فیلم(1969) چهار ساله بوده)؛ یا دیگر شوخی‌هایش با شخصیت بزرگی چون «بروس‌ لی» فقید که با وجود این‌که شخصا از<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>علاقه‌مندانِ فیلم‌های او هستم، همچنین به شخصیت واقعی‌اش بی‌اندازه احترام می‌گذارم اما نکته‌ی بدی در این شوخی ندیدم و این همه‌ هیاهو و تحریم کردن فیلم به نظر افراطی می‌آید. اما رویهمرفته به گمانم چنانچه مخاطب «سینه‌فیلم» نبوده یا با تاریخ سینما آشنا نباشد، یا این‌که از چگونگی به قتل رسیدن «شارون تیت» در<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>اصل ماجرا باخبر نباشد آنقدرها از تماشای فیلم لذت نبرد یا به وجد نیاید، علاوه بر این از هر زاویه‌ای که به آن نگاه می‌کنیم مدت زمانش زیاد بوده که ممکن است به کلافگی تماشاگر به ویژه در میانه‌ی فیلم بیانجامد.‌ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p><br></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2019-11-09T19:15:06+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد فیلم کمدی yesterday (نقدهای تلگرافی) http://senaps.mihanblog.com/post/576 <div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://miro.medium.com/max/780/1*SyugdQkB-_4652zc8f8Qbg.jpeg" alt=""></div><div style="text-align: center;"> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><span dir="LTR" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;">Yesterday (2019)</span><span dir="RTL"></span></font><span style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> </font><span lang="FA"><font color="#ff0000">- دنی بویل</font><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">فکر کن زمین جاذبه‌اش را از دست بدهد یا یکباره ماه در مدارِ خود ناپدید شود، این دنیایی است که در آن «بیتلز» اتفاق نیفتاده! هرگز نبوده و هیچ‌گاه آن شاهکارهای فراموش‌ناشدنی به موسیقی مبدل نشده؛ اما در فیلم «دیروز» این حادثه به وقوع پیوسته است. این فیلم ماجرای خواننده‌ و ترانه‌سرای شکست‌خورده‌ای است که بعد از یک قطع و وصل سراسری برق در کره‌ی زمین درمی‌یابد گروه «بیتلز» از خاطره‌ی جمعی مردم پاک شده! از اینرو شروع به خواندن ترانه‌های آنها می‌کند. «دیروز» ایده‌ی خیلی جالبی دارد اما واقعیت، داستانی که برای آن بافته شده جذاب نیست؛ همین‌طور به آن بیفزاییم بازیِ خیلی بدِ بازیگر نقش اول آن و دافعه‌‌اش؛ به گمانم انتخابش به دلیل همین نچسب بودنش بوده است، برای تاثیرگذاری روی تماشاگرانی که (قاعدتاً) «بیتلز» را می‌شناسند تا حساسیت‌هاشان را بیشتر برانگیزاند؛ ولی این بشر از اساس نچسب بوده و درکی هم از نقشی که بازی می‌کند به دست نیاورده. به دیگر سخن آن‌ را نفهمیده! ای کاش بازیگری نخبه به جای او این نقش و همچنین رُلِ آدم‌های نچسب را بازی می‌کرد! آن‌وقت شاید اینقدر ضعف‌های داستان و دم دستی بودنش به چشم نمی‌آمد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-11-09T12:25:23+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران شعر در نیایش زندگی (لو سالومه) http://senaps.mihanblog.com/post/575 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://media-cms.collegedesbernardins.fr/visuel_evenements/lou-andreas-salome-photo.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">چونان دوستی عاشقِ دوست<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">دوستت دارم، آه ای زندگیِ معمایی!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">در تو چه شاد باشم و چه نالان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">چه شادی به من دهی و چه رنج<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">تو را با خوش‌بختی و شوربختی‌ات دوست می‌دارم!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">و اگر باید نابودم کنی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">با درد از تو جدا می‌شوم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">هم‌چون دوستی از آغوشِ دوست!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">تا در آتش نبرد بیابم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">واژه‌ی ذاتِ پُررازت را!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">تا هزاره‌ها بیاندیشم و زندگی کنم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">مشت‌مشت بیفشان آن‌چه انباشته‌یی در دست!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">اگر دیگر شادکامیِ ماندگاری از برایم نداری<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">می‌توانی دردت را به من دهی!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA">شعر برچیده از کتاب «اینک آن انسان» نوشته‌ی «فردریش نیچه»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;ترجمه‌ی «بهروز صفدری»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA">ص 181<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2019-11-06T18:51:50+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقدهای تلگرافی فیلم The Beach Bum 2019 http://senaps.mihanblog.com/post/573 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/fe/The_Beach_Bum_%282019_poster%29.png/220px-The_Beach_Bum_%282019_poster%29.png" alt=""><b style="text-align: justify;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></b></div><div style="text-align: center;"> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA">The Beach Bum (2019)</span></b><span dir="RTL"></span></font><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language: FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> - هارمونی کورین</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA">فیلمی که قابل پیشنهاد نیست و درست مانند شخصیت اولش کاملا سرخوشانه و بی‌خیال روایت می‌شود؛ نه گره‌ای، نه تعلیقی، نه معمایی! یک چرت و پرت تمام عیار اما از منظر من دوست‌داشتنی که به گمانم فقط برای آنانی گیرایی دارد که می‌دانند اگر به ریش دنیا نخندی باخته‌ای! و این را البته به معنای دقیق کلمه حداقل در برهه‌هایی از زندگی‌شان انجام داده باشند! «ولگرد ساحلی» ماجرای شاعری ساختارشکن است که درست همانند اشعارش زندگی می‌کند! شعرهایی که می‌سراید موبمو زندگی شده‌اند و برآمده از بطنِ لحظات و موقعیت‌هایی است که آن‌ها را تجربه می‌کند. شخصیت اصلی این داستان با نقش‌آفرینی به‌شدت بامزه‌ و دقیق «متیو مک‌کانهی» مرا به یاد «ریچارد براتیگان» می‌انداخت و «جنبش‌ بیت» و حال و هوایی که هنرمندانِ دهه‌ی 60 و 70 میلادی داشته‌اند...ناگفته نماند این فیلمِ کاملا مزخرف رازی در خود دارد که آن را در پس پرده و ظاهر دلقک‌وارش به اکران می‌گذارد: فلسفه‌‌ی عمیقی درباره‌ی زندگی! اینکه یاد بگیری در هر حالتی و با هر امکاناتی که داری از آن دقایقی که در آن به سر می‌بری لذت ببری! از لحظه‌هایت.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p><br></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2019-11-03T02:36:28+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقدهای تلگرافی فیلم Angel of Mine 2019 (کیم فرنت) http://senaps.mihanblog.com/post/572 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="http://photo.elcinema.com.s3.amazonaws.com/uploads/_310x310_08497ea1608d161d1e522d2075ea4e83baad95fb701ca1deaa3bd6ab158903a2.jpg" alt=""><span style="font-family: &quot;B Baran&quot;; font-size: 14pt; text-align: justify;">&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA">Angel of Mine (2019)</span></b><span dir="RTL"></span></font><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language: FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> - کیم فرنت</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA">اصلا انتظار نداشتم «فرشته‌ی من» چنین اثر تاثیرگذار‌ی باشد. گمان می‌کردم قرار است یک فیلم خیلی پیش‌ پا افتاده ببینم. فضا و لحنش هم با این‌که از همان ابتدا تعلیقی بهمراه دارد اما به گونه‌ای است که تحملش حوصله می‌خواهد و حداقل شخصا این بردباری را اغلب برای کارگردان‌هایی صرف می‌کنم که می‌دانم حرفی برای گفتن دارند. به همین خاطر از همان شروعِ فیلم بیشتر دلم می‌خواست از شر تماشای آن بگذرم. اما فقط بیست دقیقه کافی‌ست که دوام بیاوریم، گرچه بعدش هم دیگر فقط می‌خواهیم از دست آن خلاص بشویم، چرا که ماجرا روی اعصاب می‌رود؛ ولی دیگر کار از کار گذشته و گیر افتاده‌ایم! از کنار موسیقیِ نافذ و تکان‌های بهنگام و فلان و بهمان‌های مطلوب فیلم که بگذریم، انتخاب خانم «نومی راپاس» برای ایفای نقش اول چقدر به‌جا و درست بوده؛ بازیگری که اساسا همدلی با او دشوار است اما این انتخاب وقتی فیلم خاتمه می‌یابد و جایگاهش را در کلیت داستان ارزیابی می‌کنیم، چه سنجیده و درخشان به نظر می‌رسد. در عین حالیکه «راپاس» هم یکی از بهترین بازی‌های خود را ارائه کرده و از پس این نقش به نحو شایسته‌ای برآمده است. «فرشته‌ی من» داستان زنی است که نوزادش را در همان بدو تولد در آتش‌سوزی بیمارستان از دست داده و حالا با این‌که چندسال از آن حادثه می‌گذرد اما نمی‌تواند با مرگش کنار بیاید! قصه آشناست؟! بله! دقیقا! بارها نمونه‌های مشابه این داستان را دیده‌ایم اما واقعیت اینکه فیلم‌نویس «آشنازدایی» را بلد است! آن هم خیلی خوب.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-family: &quot;B Compset&quot;; font-size: 20pt;">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Compset&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2019-10-31T11:51:12+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقدهای تلگرافی فیلم‌ Ode To Joy 2019 و «از شر شیطان نجاتمان ده» و «کیک» 2014 http://senaps.mihanblog.com/post/571 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://pixhost.icu/avaxhome/fb/98/006a98fb.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">Ode To Joy (2019)</span><span dir="RTL"></span></font><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> - جیسون وینر</font><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«سرود شادی» کمدی رمانتیکی است که ایده‌ی فوق‌العاده جالبی دارد: مردی هرگاه احساساتی، به ویژه شاد و خوشحال می‌شود همان لحظه خوابش می‌برد! ولی افسوس که این ایده به خوبی پرداخت نشده، در میانه‌ی داستان خودش را گم و گور می‌کند و از این‌رو موجب می‌شود پرده‌ی دوم آن فاقد انرژیِ لازم باشد. گویا فیلم‌نویس آنقدر از یافتنِ ایده‌اش ذوق‌زده شده که عجولانه شروع به نوشتن و به مرحله‌ی اجرا درآوردنش کرده است؛ بخش‌های بامزه‌ای هم در داستان دیده می‌شود، گرچه این ایده پتانسیل فراوانی برای خلقِ موقعیت‌های بسیار جالب‌تری در خود دارد که از آن بی‌بهره مانده است. اما به هر تقدیر «سرود شادی» برای زمان‌هایی که فقط دلمان می‌خواهد فیلمی تماشا کنیم ولی به موضوعات دیگری فکر کنیم، مناسب است.<o:p></o:p></span></p></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://ww.fushaar.org/wp-content/uploads/2018/10/art-0015351778-x300.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">Deliver us from Evil (2014)</span></b><span dir="RTL"></span></font><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span>- اسکات دریکسون</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">«از شر شیطان نجاتمان ده» فیلمی است در ژانر ترسناک! «سارچی» افسر پلیس، نماینده‌ی ضمیر خودآگاه است و کشیش کارگزار عالم ماورا (که در روانشناسی جزو حوزه‌ی ناخودآگاهی است)، ناخودآگاهیِ قدرتمندی که بند گسلانده و به منصه ظهور می‌رسد؛ «شیطان» کهن‌الگویی که با کهن‌الگوی «خدا/مسیح» در تقابل است و این جدال به عالم واقع کشانده شده؛ این فیلم اگر از دیدگاه‌های «گوستاو یونگ» مورد تماشا و خوانش قرار بگیرد عالی است، و البته در کل هم فیلم جالب توجه‌ای است.<b>(پیشنهاد می‌شود).<o:p></o:p></b></span></p><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://cdn-static.egybest.net/serve/movies/art-0028517125-x300.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><font color="#ff0000"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">cake (2014)</span></b><span dir="RTL"></span><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span> - دانیل بارنز</span></b></font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">یکی رفته است و دیگری مانده! همان قصه‌ی همیشگی؛ یکی رفته است و دیگری باید تاب بیاورد جای خالی‌‌اش را؛ مادری که در تصادف رانندگی فرزند کوچکش از دست رفته و مردی که همسرش خودکشی کرده؛ «کیک» فیلم آهسته‌ای است و در عین غمین بودنش بسیار طناز! «جنیفر آنیستون» آنقدر نقش آدم تصادفی را خوب بازی می‌کند که حین تماشای او بدن‌‌مان درد می‌گیرد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div>