سیناپس رویکرد وبلاگ «سیناپس» نقد و تحلیل آثار سینمایی- نقد و معرفی «رمان» و «کتاب»- و گذری بر داستان‌کوتاه، شعر، موسیقی، آهنگ و نقاشی‌‌ست. * «لطفاً» نویسنده وبلاگ «پیام رنجبران» هیچ صفحه‌ای در شبکه‌های مجازی اینستاگرام، فیس‌بوک، توییتر ندارد. * من به آن ‌چیزی زنده‌ام که دیگران به آن مرده: تنهایی...! http://senaps.mihanblog.com 2020-07-11T16:13:21+01:00 text/html 2020-06-30T22:38:16+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران ارزش جهان در تفسیر ما نهفته (شب‌نوشت) http://senaps.mihanblog.com/post/634 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family: AngsanaUPC;mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family: AngsanaUPC;mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span>(فریدریش نیچه،اراده قدرت،481): ارزش جهان در تفسیر ما نهفته است. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA">و در جایی دیگر می‌گوید: همه چیز تفسیر است.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پی‌نگار:</font></b><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA">و ارزشمندی هر انسانی به تفسیرهایش از جهان پیرامونش؛ تفاوت آدم‌ها در همین‌هاست. و اگر بخواهیم نیچه‌ای به موضوع بنگریم، اینکه این تفسیرها تا چه حد در راستای تقویت میل او به زندگی‌ست، تا چه میزان در آن زیبایی نهفته است، زیبایی به مثابه‌ی نیرو، نیرویی برای زندگی، زندگی به مثابه‌ی هنر، تا چه حد نیرو در تفسیرهای او در جهت هنرمندانه زندگی کردن نهفته است. این تفسیرها تا چه اندازه او را نیرومندتر می‌کند برای خواست زندگی؛ برای انجامش. به قول نیچه برای خطر کردن. برای جسورانه زیستن. برای آزمودن. دلیرانه آری و سلحشورانه نه گفتن. تجربه کردن. برای چیرگی مداوم بر خود. سرکشی علیه خود. شکستن مداوم حصارهای ذهنی‌ات. آزمون‌های تازه‌تر. شناخت مسیرهای جدیدتر. حتی دوباره و چند باره شکست خوردن. و گاهی مجدد آزمودن. این فرق ظریفی دارد با آن گفته‌ی به‌جای آزموده را آزمودن خطاست. گاهی اوقات «تو خود حجاب خود» بوده‌ای. گرفتار در چهارچوب‌های ذهنی‌ات که ممکن است از پس شکستی در گذشته گرداگردت دیوار شده باشد. شاید پاسخ این‌بار در خطر کردن دوباره‌ات نهفته باشد. آنگاه‌ست که از بیماری تندرستی ساخته‌ای. از ضعف قدرت. از فسردگی و ترس، طرب. دریافتی چه می‌گویم؟ مهم حاضر بودن در زندگی‌ست. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-06-29T16:53:58+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم http://senaps.mihanblog.com/post/633 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://cdn.isna.ir/d/2016/07/12/3/57317325.jpg?ts=1498045331768" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گفت که دیوانه نئی، لایقِ این خانه نئی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گفت که سرمست نئی، رو که‌ از این دست نئی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گفت که تو کشته نئی، در طرب آغشته نئی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">پیش رخ زنده‌کُنش کشته و افکنده شدم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گفت که تو زیرککی، مست خیالی و شکی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«غزلیات شمس»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«مولانا» <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2020-06-13T01:13:22+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران «ادبیات نفرین شده» (در حاشیه‌ی کتاب «نامه به فلیسه» اثر فرانتس کافکا) http://senaps.mihanblog.com/post/630 <p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 14pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">این متن، در سایت «مد و مه» خرداد 99 منتشر شده!<o:p></o:p></font></span></p><p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 14pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://fanuus.ir/wp-content/uploads/2019/12/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D9%84%DB%8C%D8%B3%D9%87.jpg" alt=""></font></span></p> <p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">در حاشیه‌ی کتاب «نامه به فلیسه»<o:p></o:p></font></span></p><p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">اثر: فرانتس کافکا<o:p></o:p></font></span></p><p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">ترجمه: مرتضی افتخاری<o:p></o:p></font></span></p><p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">*<o:p></o:p></font></span></p><p align="center" dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim"><span dir="RTL"></span><b><span lang="AR-SA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><span dir="RTL"></span>«ادبیات نفرین شده»<o:p></o:p></span></b></font></p><p dir="RTL" style="text-align: right; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">پیام رنجبران<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">1<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">«فلیسه» اصلا وجود ندارد! البته زنی به نام «فلیسه باوئر» بوده است که کافکا برای او نامه می‌نوشته اما فلیسه‌ای در کار نیست. این زن در واقع نیمه‌ی دورمانده‌ای است که کافکا مدام صدایش می‌زند. «آنیما»یی که برای رسیدن به وحدت شخصی‌اش او را تمنا می‌کند، برای پر کردن دوگانگی و شکاف هولناک درونی‌اش، برای درک و فهمیدن خویش در حالت کلی‌ و تمامیت یافته‌اش. فلیسه‌ای که کافکا برایش نامه می‌نویسد، به باور من در واقع شخصیتی ذهنی‌ست؛ یک کهن‌الگو. به همین سبب هرگاه کافکا به «فلیسه باوئر» می‌رسد، یعنی فردی که واقعیت خارجی دارد، دچار اضطراب‌های بی حد و حصری می‌شود که حتی در قیاس با طبیعت مضطرب خودش غیرعادی است. ناگهان خود نیز موضوع را درمی‌یابد، اینکه دوای دردش دست «فلیسه باوئر» نیست، ولی طفره می‌رود، به همین خاطر جاهایی به چاخان‌سرایی می‌افتد، اشاره‌هایی بدان می‌کند، اما مجدد دوری می‌گزیند و با شدت بیشتری در خود فرو می‌رود؛ و احساس مسئولیت‌اش در قبال عواطف «فلیسه باوئر»، گرچه هیچ‌گاه صادقانه اصل موضوع را با او در میان نمی‌گذارد خود موجب می‌شود اضطرابش فزونی یابد.</span><span dir="LTR" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><o:p></o:p></span></font></p><p align="center" dir="RTL" style="margin: 0in 0in 5.3pt; text-align: center; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">فلیسه بُت یا تمثیلی است که کافکا او را به نوعی آگاه و ناآگاهانه قطب‌نما می‌کند تا به درون خود ره بجوید؛ در پی آنیمایش. محبوبه‌ی اصلی‌‌اش آنجاست. مرهمی بر روان تکه‌تکه‌اش. نیز حالا باید بیفزایم تنهایی برای بعضی‌ها ژنی‌ست و این را کافکا به درستی درمی‌یابد، از اینرو می‌نویسد:«آیا من خودم را با سنجیدگی، «مال تو» خطاب کردم؟ نه، هیچ چیز دروغ‌تر از این نبود. نه، من برای همیشه به خودم غل و زنجیر شده‌ام، این است آنچه من هستم و آنچه باید بکوشم با آن زندگی کنم»(ص 80). گرچه تلاش‌ها و آزمون‌هایی هم برای گریز از این تنهاییِ فشرده در زندگی واقعی‌اش دیده می‌شود، گاه گویی دنبال دریچه‌ و مفری می‌گردد، مدام حرف‌های خود را می‌چرخاند، آنچه را گفته پس می‌گیرد ولی در نامه‌ی بعد به شکل دیگر بیانش می‌کند، انگار می‌خواهد از آنچه می‌داند یا هنوز کاملا برایش جا نیفتاده‌ بگریزد؛ اما راهی نیست و چاره‌ای پیدا نخواهد شد. این است واقعیتِ ناگزیر. واقعیتِ تلخِ دشوار. واقعیتی که با آن سینه به سینه می‌شویم. اینکه بعضی‌ چیزها با بعضی‌‌ها هست، در خمیره‌شان سرشته شده. اینجا به یاد صادق خان هدایت می‌افتم که نوشته است:«نه، کسی تصمیم به خودکشی نمی‌گیرد، خودکشی با بعضی‌ها هست. در خمیره و سرنوشت آن‌هاست. نمی‌توانند از دستش بگریزند. این سرنوشت است که فرمان‌روایی دارد ولی در همین حال این من هستم که سرنوشت خودم را درست کرده‌ام. حالا دیگر نمی‌توانم از دستش بگریزم، نمی‌توانم از خودم فرار بکنم. باری چه می‌شود کرد؟ سرنوشت پرزورتر از من است». کلام صادقی است، همیشه دنبال آن‌هاست و تمام زندگی‌، در مقاومت مداومی می‌گذرد مقابل این امر به شدت وسوسه‌برانگیز و گاه آرامش‌بخش؛ «نیچه» برخی شب‌های بد با یاد خودکشی آرام می‌گرفت.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 5.3pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://ndbooks.imgix.net/Kafka_Franz.jpg" alt=""></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: justify; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%;"><font face="Mihan-Nassim">2<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">هیچ نویسنده‌ی دیگری جز کافکا تا به حال اینقدر مرا به چالش نکشیده و تکلیفم با او نامشخص نبوده است. سال‌ها از او بدم می‌آمده اما همان حین رمان «مسخ» و داستان «گروه محکومین‌»اش را ستایش می‌کردم، ولی باقی کارهاش به‌ ویژه داستان‌های کوتاهش آثاری به دیده‌ام می‌آمد ساختگی، تصنعی و در سطح! نویسنده‌ای که خودآگاهانه داستان‌سازی کرده است. در عین حال فلاسفه و اندیشمندانی را می‌دیدم که مورد علاقه‌ام بودند از جمله دلوز و بلانشو و همین‌طور بنیامین که همگی‌ درباره‌ی کافکا دست به قلم برده‌اند و او را به صورت جدی مورد تامل قرار داده‌اند! دیگر بگذریم از منتقدان صاحب نامی که حین کاوش در آثارش سرگیجه گرفته‌اند و داستان‌نویسان بزرگ جهان ادبیات که به شدت تحت تاثیرش بوده‌اند و هستند که تعدادشان نیز کم نیست. این بی‌علاقگی‌ام نسبت به او که حالا بیشتر به نفرت می‌مانست، تا وقت مطالعه‌ی رمان «قصر»ش به طول انجامید؛&nbsp;</span><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">آنجا بود که ناگهان پرده برداشته شد و کافکا رخ نمایاند:&nbsp;</span><b><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">اینکه</span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">او</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">نویسنده‌ای</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">است</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">در</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">عمق- غوطه‌ور در ژرف‌ترین لایه‌های باطنیِ روان آدمی-</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim;mso-hansi-font-family:SafeNassim; color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">آنقدر</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">عمیق</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">که</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">دست</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">یافتن</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">بدو</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">به</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">این</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">سادگی‌ها</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">نیست</span></span></b><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">. حالا این یابش مساله‌ی دیگری پیش رویم گذاشت چرا که در سوی دیگر، مابین کسانی که به ادبیات علاقه نشان می‌دادند یا حداقل اینطور به نمایش درمی‌آوردند، افرادی بودند که آن‌ها نیز به کافکا ابراز علاقه می‌کردند و برای‌شان به نوعی حکم پیشوا داشت، لیک آن‌ها از منظر من چیزی نبودند جز موجوداتی مهمل، قشری و علاقه‌‌شان هم هیچ ریشه‌ای در واقعیت‌‌ و بودمان‌شان نداشت؛ مساله‌ای جدی با ادبیات نداشتند و این علاقه چیزی نبود جز احساسات سرسری، اختلال‌های هورمونی، گونه‌ای ژست‌های نیهیلیسم‌وار و افسردگی‌های شیکِ نمایشی برای جلب توجه، بهانه‌ای برای ولنگاری در قبال زندگی از نوع واکنش‌گرانه‌اش، یعنی نفی زندگی اما به طرز موذیانه‌‌ی آن: با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن؛ نفی زندگی اما بی درکی از آن و بدون آنکه در آن فرو غلتیده باشند، آزموده باشندش و چیزی از آن دریافته باشند. چیزی نفی می‌شد که هیچ درباره‌اش نمی‌دانستند: نه درباره‌ی واقعیت‌های درنده‌اش، نه حقایق کُشنده‌اش و نه لحظه‌های شیرینش. اما هیچ یک از این‌‌ها، همین‌طور مطالعه‌ی کامل دیگر آثار کافکا، چرا که او نیز جزو نویسندگانی است که نم‌نمک به سراغ تمام آثارش می‌روم، همچنان بر این برداشتم تاثیر نمی‌گذاشت: <b>کافکا بی‌شک نویسنده‌ای است در عمق!</b></span></font></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim"><span dir="RTL"></span><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><span dir="RTL"></span>3<o:p></o:p></span></font></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">اما «نامه به فلیسه» اثری دو جلدی‌‌ست که من جلد نخستش را با ترجمه‌ی روان و شایسته‌ی آقای «مرتضی افتخاری» خواندم. کتابی 487 صفحه‌ای گرچه با فونت چشم‌درارِ مورچه‌ای که بیش از پانصد نامه‌‌ را که کافکا برای فلیسه نوشته در خود گنجانده است. اثری برای من، بسیار نفس‌گیر و کمرشکن از این منظر که با کمتر کتابی چون این، چه حین مطالعه‌ و چه حین فراغت از آن، آنقدر درگیر شده‌ام تا جایی که وقتی به خود می‌آمدم یکباره درمی‌یافتم حاصل این درگیری واقعا به طرز مرموزی وارد زندگی‌ شخصی و روزمره‌ام نیز شده و رفتارم کم‌کم در حال تغییر است. اما سطرهای زیر جملاتی‌ست که حین مطالعه به سرعت از ذهنم می‌گذشت که بعضی‌شان را نوشتم و البته آن‌ها را از صافی تامل و مداقه‌ی بیشتر عبور نداده‌ام یا نخواستم، صرفا چیزهایی‌ست که طی مطالعه در لحظه از ذهنم می‌گذشت و شاید می‌بایست تنها در این مورد به همین شکل ارائه شود:<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- کافکا ادبیات را زندگی می‌کند و زندگی را به ادبیات مبدل می‌سازد.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- همین حالاست کتاب را از پنجره پرتش کنم بیرون؛ آقای کافکا چقدر رقت‌آوری تو، خسته‌ام کردی مرد، چقدر التماسِ فلیسه را می‌کنی تا برایت نامه بنویسد، بی‌خیال شو دیگر، کم‌کم دارد حالم ازت به هم می‌خورد...گرچه شاید با این نامه‌ها به نوعی توان لازم برای نوشتن داستان‌هایت فراهم می‌شود. برای زیستن؛ چرا که نوشتن برای تو عین زیستن بوده است.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- هر چه بیشتر این کتاب را می‌خوانم، بیشتر از آن منزجر می‌شوم، همچنین به همان اندازه، بلکه بیشتر، ولعم برای خواندنش و خواندنش و خواندنش بیشتر می‌شود.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- هان! اینجا بیماری قلبی پدرت را بزرگ می‌کنی تا از دست فلیسه در بروی چون بحث ازدواج شده و زندگی زیر یک سقف؛ در کتاب «نامه به پدر» هم بهانه‌ای بود علیه پدر و اظهار عجز و لابه و گلایه به درگاهش؛ زیرا توسط آن حرف آخر را می‌زند و «وسیله‌ای است برای اجرای شدیدتر حاکمیت»‌اش. یاد دوران مدرسه می‌افتم که برای توجیه غیبت‌هایمان چند بار پدربزرگ‌مان می‌مرد.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- یک بچه‌ی نازک‌نارنجی لوس، یک بورژوای واقعی، یک احمق درست و حسابیِ بی درد و دغدغه که از بس مشکلات جدی در زندگی‌اش ندیده برای خود مشکل درست می‌کند، باور کن اگر سِل نمی‌گرفتی و بعد به همین ترتیب از گرسنگی نمی‌مردی چون دیگر نمی‌توانستی غذا بخوری، هیچ احترامی به لحاظ رنج کشیدن برای تو در من برانگیخته نمی‌شد. اما باید اعتراف کنم یکجورایی تو را می‌فهمم! راستی بختیار بودی که زود رفتی! چرا که چندی بعد هیتلر در آلمان به قدرت خواهد رسید. به گمانم در برهه‌ای از تاریخ مردمان بسیاری به واسطه‌ی او رنج کشیدن به معنای واقعی کلمه را فهمیدند. تو نیز یهودی! احتمالا آب‌تان با هم در یک جوی نمی‌رفت.<o:p></o:p></font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font face="Mihan-Nassim"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">- کتاب نفرین شده‌ای است! تمام عناصر لازم برای افسردگی را در خود دارد. باید مانند مرسولات پستی که روی آن هشداری می‌نویسند یا برخی اقلام که مثلا می‌گویند دور از دسترس قرار بگیرد، یا جعبه‌های دارویی که روی آن درج می‌شود با فلان و بهمان دارو تداخل دارد، روی این کتاب هم هشداری با چنین مضمونی نوشته می‌شد:</span><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">خواندن</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">این</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">کتاب</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">برای</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">افسرده‌ها</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">ممنوع</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">است.</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><o:p></o:p></span></font></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font face="Mihan-Nassim"><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">-</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">وقتم بابت مطالعه‌ی این کتاب تلف نشد؛ حتی شاید عاملی باشد برای اینکه قدر وقت و زندگی بیشتر دانسته شود، این ظرافت و توجه به چگونگی سپری شدن زمان، جزییات ریز زندگی و پیچ و خم‌های باطن آدمی در آن حیرت‌آور است. وسواس‌گونه هم هست، دیگر مدام مراقبی چه می‌گویی و چگونه و میزان تاثیر آن کلمات را بر خود و دیگری می‌سنجی! آدمی کم‌کم مبدل به فشارسنج واژگان می‌شود.<o:p></o:p></span></font></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font face="Mihan-Nassim"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">- <b>هیچ</b></span><b><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim;mso-hansi-font-family:SafeNassim; color:#333333">&nbsp;</span></b><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">راهی</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">وجود</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">ندارد؛</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">ادبیات</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">کافکا،</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">ادبیات</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">مرگ</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">است</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">و</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size:18.0pt;line-height:150%;mso-ascii-font-family:SafeNassim; mso-hansi-font-family:SafeNassim;color:#333333">&nbsp;</span><strong style="box-sizing: border-box"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">افسردگی</span></strong><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);">. حد میانه‌ای هم ندارد. اصالت عجیبی که واقعی را از فیک و جعلی جدا می‌کند. غرق شدن در کافکا چنانچه راستین باشد، چنانچه بسترش در خود فرد وجود داشته باشد، به افسردگی‌های حادی منجر می‌شود و غیر از این، چنانچه علاقه به او ادا اطوار باشد، پوچ‌بازی است و افسرده‌نمایی‌های دل بهم‌زن؛ ریخت و رفتار فرد هم داد خواهد زد. اما نوع واقعی‌اش به راستی خطرناک است. آیا یکی از دلایل خودکشی صادق خان هدایت همین نمی‌تواند باشد؟ بنیامین هم که با قرص‌های مرفین خود را خلاص کرد! دلوز هم که از پنجره‌ی آپاراتمانش بیرون پرید. وه! انگار هر که با او جدی مواجه شده در نهایت به نحوی خودش را از میان برداشته؛ من به ادبیات این مرد علاقه دارم!...<o:p></o:p></span></font></p><p dir="RTL" style="margin: 0in 0in 8.25pt; text-align: justify; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim"> </font></span></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 18pt; line-height: 150%; color: rgb(51, 51, 51);"><font face="Mihan-Nassim">- <b>این کتاب مرا دچار خرافات و اوهام کرده است</b>. اگر کتابی واقعا عنوان افسون ‌شده، طلسم‌ شده، نفرین ‌شده یا مزخرفاتی از این دست بر خود داشته باشد همین کتاب است. تنها همین کتاب تا به حال مرا با چنین چیزی مواجه کرده است. ادبیات کافکا، گرداب بزرگی است که چنانچه به راستی تجربه شود، همذات‌پنداری در آن اتفاق بیفتد، آدمی را در خود فرو می‌کشد و به ورطه‌ی نیستی می‌کشاند. بر خلاف میلم و با عرض معذرت از دکتر کافکای عزیز می‌باید ذکر کنم به باور من ادبیات او، ادبیات ناخوشی است؛ ادبیات تیره و تار و انفعال و شکست! تو گویی زندگی و انرژی لازم برای انجامش در آن به صلابه کشیده می‌شود. باز هم حواسم پیش صادق خان هدایت است و قضیه خودکشی‌اش؛ هیچ نویسنده‌ای چون کافکا چنین بلایی به سرم نیاورده است، شاید باید نوشته‌ام را درباره‌ی کتاب «گفتگو با کافکا» پس بگیرم. خطاست او را آنجا آموزگارِ انسان خواندم؛ چرا که آموزه‌اش مرگ است و نیستی! «گوستاو یانوش» هم گول ظاهر این مرد واقعا نجیب، موقر و آرام را خورده است. اما همچنان هیچکدامِ این‌ها دخلی به صورت ماجرا برای من ندارد: کافکا نویسنده‌ی ویران ‌کننده‌ای است که در ژرف‌ترین لایه‌های روان آدمی پرسه می‌زند، یکی از خبره‌ترین نویسندگانی که تاریخِ کتابت به چشم دیده است، او قدرت قلم و اندیشیدن در عمق را به اکران می‌گذارد؛ و عمیق همیشه برایم مسحور کننده و جذابیت ناگزیری دارد. هیچ مقاومتی در کار نخواهد بود، جلد دوم این کتاب کجاست؟<o:p></o:p></font></span></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><b style="font-size: 20pt; text-align: center;"><font color="#000099" face="Mihan-Nassim"><br></font></b></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font face="Mihan-Nassim"><br></font></p><p dir="RTL" style="text-align: justify; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font face="Mihan-Nassim"><br></font></p><p dir="RTL" style="text-align: center; margin: 0in 0in 8.25pt; line-height: 150%; background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial; direction: rtl; unicode-bidi: embed; box-sizing: border-box;"><font color="#000099" face="Mihan-Nassim"><span style="font-size: 26.6667px;"><b>پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</b></span></font></p> text/html 2020-06-08T16:18:59+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران کتاب «اراده قدرت» فردریش نیچه (پاراگراف کوتاه) http://senaps.mihanblog.com/post/601 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.30book.com/Media/Book/14458.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">زمانی که تنها پدیده‌های درونی را مشاهده می‌کنیم، شاید که با کر و لال‌ها قابل مقایسه باشیم، همان‌ها که از طریق جنبش لبان واژه‌هایی را که نمی‌شنوند حدس می‌زنند. از پدیده‌های مربوط به حس‌ درونی، وجود پدیده‌های نامرئی و متفاوت را نتیجه می‌گیریم، {پدیده‌هایی} که درک توانستیم کرد اگر وسیله‌ی مشاهده‌ی ما مناسب بود، همان‌ها که جریان عصبی خوانده می‌شود.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ما از هیچ اندام حساس و ظریفی برای این دنیای درونی برخوردار نیستیم، پس یک پیچیدگی هزار لایه را همچون وحدتی حس می‌کنیم؛ پس آنجا که هر دلیل جنبش و دگرگونی بر ما پوشیده می‌ماند، نسبت میان علت و معلول را وارد می‌کنیم- توالی اندیشه‌ها و احساسات تنها {ترتیب} مرئی شدن آن‌ها در آگاهی است. این که این توالی ربطی به یک زنجیره‌ی علّی داشته باشد کاملا باورناپذیر است؛ آگاهی هرگز برای ما نمونه‌ای از علت و معلول را فراهم نیاورده است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از کتاب «اراده‌ی قدرت»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نوشته‌: فردریش نیچه / ترجمه: مجید شریف<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ص 415<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2020-06-04T15:23:03+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران «تو را از اندوه آفریدم» (به بهانه‌ی کتاب بلاگا دیمیتروا) http://senaps.mihanblog.com/post/600 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.poesiedautore.it/authors/blaga-dimitrova.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span></font><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span>«تو را از اندوه آفریدم»</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">فریدون دنیاتبار<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;color:#1F497D;mso-themecolor:text2; mso-bidi-language:FA">گویا واژگان نمی‌خوابند، پس هر واژه دروازه‌ای از جهانی ناپیدا در ذهن انسان شکفته می‌گردد، به‌سان صاعقه‌ای که در لحظه جهان را روشن می‌کند؛ به همان اندازه پرشکوه و گذرا.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ادبیات اروپای شرقی و به‌خصوص شعر آن برای من تداعی‌ کننده‌ی پارادوکسی عجیب و در عین حال خوشایند و ترسناک است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نوعی سردی مرگ‌گونه‌ی ترس همراه با شکوه و عظمتی وصف‌ناشدنی، گویی مردمان این دیار برباد رفتگان قرون و اعصارند و در پیچاپیچ تاریخ مرگ‌بارشان آفریدند و آفریدند و چون قربانیان مقدس در هر برهه‌ای از تاریخ ذبح شدند و درد کشیدند و باز ققنوس‌وار از خاکستر خود بلند شدند تا آغاز و زایشی نو داشته باشند.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">در این میان بلغارستان کهن با هنرنمایی خیره‌کننده‌ی قوم تراسین و شعر و موسیقی پربارش شاهدی بر بشریت فرورفته در جنگ و تباهی است، زمانی بر درد و رنج نسل‌‌کشی ترکان عثمانی و سلطه‌ی پانصد ساله‌ی آن‌ها گریان بودند و دیرگاهی افیون برابری استالین توش و توان را از این کشور فرهیخته ربوده بود، اما به قاعده‌ای دیرین درد و رنج قدرت و شکوه کلام و خصوصا شعر را دوچندان می‌کند و به قول نیچه این ضرورت حیات است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">شعر بلاگا دیمتیروا طنین شوق و فراق است، نوای اشعارش حکایت از ناخودآگاهی مملو از درد و اشتیاق دارد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">او چونان که خود در شعرش می‌گوید پرومته‌ای‌ست که کلمه را ربوده است، شعر او بسیار تکان دهنده و درخشان است؛ گویی نکته‌سنجی سیلویا پلات، درد و مصیب آنا آخماتوا و خیال خوش رفته در وحشت مارینا تسوتایوا را توامان با هم دارد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">در عین ترس شجاعت است و در عین مرگ زندگانی، به‌سان چشمه‌ای جوشنده از عمق انسان و فاجعه می‌آید، گویی طنینی‌ست که پایان جهان را اخطار می‌کند و در این گوشه دنیا در ایران من بلاگا را با تمام وجودم درک می‌کنم، عمق نگاهش، بی‌باکی روحش و دغدغه‌ی انسانیش برایم آشناست.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">بلاگا دیمیتروا را من با ترجمه‌ی درخشان خانم فریده حسن‌زاده خواندم، این بانو در ترجمه سنگ‌ تمام گذاشته است و در زایش دوباره‌ی اشعار بلاگا به زبان فارسی موفق بوده است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کمتر کتابی آن هم شعر خارجی نظرم را جلب می‌کند اما این کتاب حال دلم را خوب کرد و بعد از مدت‌ها امیدوار شدم به خواندن ترجمه‌های خوب از اشعار خارجی، آن هم به لطف خانم حسن‌زاده.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">اولین چیزی که در این کتاب برایم حیرت‌آور بود میزان اندوهی بود که گویی از حد بیرون است، زمانی دوستی گروه موسیقی‌ای را به من معرفی کرد از زنان بلغار، گروه کر زنان که مویه‌هایی چون زنان ایلیاتی خودمان داشتند و آواز پلی فونی آن‌ها بسیار تاثیرگذار بود، ناخودآگاه حس کردم که آن موسیقی با اشعار بلاگا آمیخته است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کلام و اندوه بلاگا برای زندگی است در پس اندوهش نور و روشنی حیات چنان با صلابت و پیداست که بعد از خواندن انگار سپیده می‌زند و شب از ذهن خواننده می‌رود.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">این نقد نبود، نوشته‌ای بود از سر شوق که پایان کلام را خود بلاگا بگوید نیکوتر است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«چه باک اگر پامالم کنند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">همچون علف<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">سرنوشتِ خاکِ لگدکوب شده<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">جاده شدن <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">و رفتن است»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">پی‌نگار:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«این متن، نوشته‌ی دوستم فریدون دنیاتبار است»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«زمستان 98»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000066">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2020-05-19T22:42:39+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران گاهی وقت‌ها دلت می‌خواهد گول بخوری! http://senaps.mihanblog.com/post/599 <div><span style="font-family: &quot;B Lotus&quot;; font-size: 20pt; text-align: justify;">&nbsp;</span></div><div> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA">هندی‌ها درباره‌ی چاکراها گفته‌اند یا چینی‌ها چه تفاوتی دارد؛ اصلا آیا حرف‌شان صحت دارد یا این چیزی که من می‌گویم با آنچه آنان گفته‌اند مرتبط است؟ باز هم چه اهمیتی خواهد داشت! من از حفره‌هایی به قطر و طول تونل کندوان حرف می‌زنم در روانت. حفر‌ه‌هایی ژرف. دریافت‌های کُشنده. از حساسیت‌های بیمارگونه‌ات می‌گویم نسبت به رفتار و کلام آدم‌ها که وقتی کنار شکنندگیِ ترساننده‌ی اعصابت می‌نشیند مبدل به فاجعه می‌شود. و اینجا واژه‌ی «فاجعه» محل تاکید است. شاید هم، کسی چه می‌داند، این همان ادبیات باشد. این‌که چونان ایزدی وارد روان آدمی می‌شوی و می‌روی آن‌جا درون ذهنش می‌نشینی و تحلیلش می‌کنی و سپس از چیزهایی می‌گویی که حتی خودش هم از وجودشان بی‌خبر است، و تنها بعد شنیدن حرف‌هایت توجه‌اش بدان جلب می‌شود؛ هر چه هست چه رنجی، چه رنج عظیمی در خود نهفته دارد و چه انزوای هولناکی در پی‌اش؛ به‌ویژه وقتی ناخودآگاه اتفاق می‌افتد که در بیشتر موارد نیز چنین است. به سرعت یک نگاه حادث می‌شود اما به مدت چند روز در ذهنت کش می‌آید. سخت است از ذهنیت آدم‌ها باخبر باشی؛ و مهلک‌تر وقتی از آن‌ها رفتاری می‌بینی، حرفی می‌شنوی و به جای دیدن و شنیدن آن، به آنچه در پسش پنهان شده-یا تا آن زمان مخفی مانده- چشم می‌دوزی. آنچه می‌گوید و ناخودآگاه انجام می‌دهد با آنچه در قفای ذهنش هست متفاوت است! و حتی گاهی کاملا برخلاف. این‌طور آنچه دریافته‌ای چون صاعقه‌ی سهمگینی بر ریشه‌ی روانت فرود می‌آید؛ دردآور است، گونه‌ای شکنجه و در نهایت دوری می‌آورد. گریز و تنهایی...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA">گاهی وقت‌ها دلت می‌خواهد گول بخوری. دلت تنگ می‌شود برای اینکه سرت کلاه بگذارند و این البته به معنای آن سادگی بی‌حد و اندازه‌ات نیست که از فریب‌های متعدد طی زندگی‌ات آسیب دیده است. گاهی وقت‌ها فقط دلت می‌خواهد گول بخوری؛ آن‌‌وقت چه آسان می‌شد همه چیز...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span></span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;AngsanaUPC&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:AngsanaUPC; mso-hansi-font-family:AngsanaUPC;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;AngsanaUPC&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></b></p><br></div> text/html 2020-05-19T14:35:26+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران کتاب «فلسفه در عصر تراژیک یونانیان» (پاراگراف کوتاه) http://senaps.mihanblog.com/post/598 <div><br></div><div><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span>«واپسین فیلسوف: من خود را چنین می‌نامم، چرا که من آخرین موجود انسانی هستم. هیچ‌کس غیر از خودم با من سخن نمی‌گوید و صدای من همچون صدای کسی که در حال مرگ است به من می‌رسد. ای صدای دوست‌داشتنی، بگذار با تو، با تو، ای واپسین نَفَسِ به‌یاد‌مانده‌ی تمامی شادمانی بشری، سخن بگویم، حتی اگر تنها یک ساعت دیگر مانده باشد. به‌سببِ تو، خویش را از تنهایی‌ام غافل می‌سازم و راه بازگشت خود به چند‌گانگی و عشق را به‌ دروغ هموار می‌کنم، زیرا که قلب من، از باور به مرگِ عشق گریزان است. او نمی‌تواند لرزه‌های یخ‌آلود تنهاترین تنهایی را تاب آورد. او مرا وادار می‌کند که سخن گویم، انگار دو نفر هستم».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از کتاب «فلسفه در عصر تراژیک یونانیان»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نوشته: فردریش نیچه<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: مجید شریف<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ص 28<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#3333ff">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2020-05-13T16:49:51+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران دوبله نام دیگر آسیب! http://senaps.mihanblog.com/post/597 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">برای یک دوست<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">&nbsp;</font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">دوبله در هر حالتی آسیب به یک اثر هنری است؛ صدا جزو مهمی از بازی هنرپیشه است، بیخود نیست بعضی‌شان برای خلق صدا و لحن آن نقش ماه‌ها جان می‌کنند. بعد یکی پیدا می‌شود و با مبتذل‌ترین لحن و صدای ممکن هر چه را هنرپیشه آفریده به مضحکه‌ای مبدل می‌سازد. دیگر بماند که دوبله دست بردن در دیالوگ‌ها و قیچی کلماتی‌ست به هر بهانه‌ای، لیک بی‌توجه به این‌که دیالوگ‌ها نقشی اساسی در پردازش شخصیت داستان دارند. <b>«دوران طلایی دوبله!»</b> گرچه دوبله‌های آن دوره حال و روزشان بهتر است و او که صدا درمی‌آورد حداقل برای کارش احترامی قائل می‌شد اما به گمانم مساله از همان ابتدا بد جا افتاده؛ این است که حالا دوبله را هنر خطاب می‌کنند و دوبلور شده هنرمند! بگذریم از مادر و مادربزرگ‌هایی که بعضی‌شان از زیرنویس فیلم‌ها جا می‌مانند اما در حالت کلی این میلِ عجیب جماعت به فیلم‌های دوبله شده، نشان دیگری نیز در پس خود دارد: جدای از کرختی، گرایش مفرط‌‌ است به فِیک! جعلی اینجا همیشه جای اصل را گرفته و به مراتب ارج و قرب بیشتری داشته است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)&nbsp;</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-05-02T15:27:50+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران مطالعه‌‌ تطبیقی رمان و فیلمنامه «به امید دیدار در آن دنیا» (جای خالی بازنویسی) http://senaps.mihanblog.com/post/596 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><a href="https://www.magiran.com/volume/146372" target="" title=""><font size="4" face="Mihan-Nassim" color="#cc0000">این مقاله، تیرماه 98 در ماهنامه‌ی فیلم‌نگار منتشر شده!</font></a></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://saltypopcorn.com.au/wp-content/uploads/2018/03/maxresdefault-1.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مطالعه‌‌ تطبیقی رمان و فیلمنامه<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">رمان: به امید دیدار در آن دنیا (2013)<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">فیلم: به امید دیدار در آن دنیا (2017)</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">جای خالیِ «بازنویسی»</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">1</span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">همه چیز از یک دلتنگی عمیق آغاز می‌شود. احساسی که صبح روز 11 نوامبر حین پیاده‌روی به «پی‌یر لومتر» نویسنده‌ی رمان «به امید دیدار در آن دنیا» نسبت به هزاران رزمنده‌ی کشته‌شده‌ی کشورش فرانسه در جنگ‌جهانی اول دست می‌دهد. 11 نوامبر سالگرد گرامیداشت جان‌باختگان جنگ بزرگ اول است. آن روز صبح وقتی او از مقابل ساختمانی می‌گذرد که قبلاً به همین مناسبت ساخته شده، شهردار را در حال قرائت اسامی جوانان کشته‌شده در آن جنگ می‌بیند. گرد او چند نماینده ایستاده‌‌اند و تعدادی مرد آتش‌نشان و دیگر هیچ‌کس. آسمان گرفته و مراسم به‌غایت خلوت است و غم‌انگیز. احساس بی‌عدالتی عمیقی سراپای وجود «لومتر» را نسبت به آن جوانان فرا می‌گیرد و دیگر دست از سرش برنمی‌دارد و همین عامل نگارش یکی از مهم‌ترین و درخشان‌ترین آثاری می‌شود که در &nbsp;قرن حاضر درباره‌ی جنگ‌جهانی اول به رشته‌ی تحریر درآمده است. اثری که تداعی‌کننده آن حس و احترام خاصی‌ است که فقط وقتی در حال مطالعه‌ی رمان‌های بزرگ تاریخ ادبیات هستید، در شما برانگیخته می‌شود. این رمان 500 صفحه‌ای که بعد از 22 بار بازنویسی به اتمام رسیده، برای نویسنده‌اش مهم‌ترین جایزه‌ی ادبی فرانسه، «گنکور» را در سال 2013 به ارمغان آورده است. نوع ادبی محبوب «پی‌یر لومتر» رمان‌های پلیسی است و پیش از این چند جایزه معتبر بابت نگارش آن‌ها نیز دریافت کرده، گرچه رمانی که او را به شهرتی جهانی رسانده، همین اثر مورد نظر است. «به امید دیدار در آن دنیا» جزو آثار پلیسی طبقه‌بندی نمی‌شود، اما در عین حال روح آثار پیشین لومتر در آن دیده می‌شود. اثری که اگر بخواهم به صورت فشرده آن را توصیف کنم بدین‌ قرار است: روایتی جذاب و نفس‌گیر، محزون اما خنده‌دار و طناز به شکلی که یادآور آن عبارت مشهور «نیکلای گوگول» درباره‌ی طنز به معنای واقعی است:«خنده‌ی مرئی آمیخته به گریه‌ی نامرئی»، ساختار داستانیِ ‌پیچیده و منسجم، قطعات و بخش‌هایی که با دقت و تبحر حیرت‌آوری به‌سان معماری یک ساختمان عظیم روی هم چیده شده‌اند، تکه‌های یک پازل که با یکدیگر ارتباط تنگاتنگی دارند و در نهایت چکیده‌ی همه‌ی این‌ها و قدرت تاثیرگذاری‌شان در دو واژه پنج حرفی خلاصه و متمرکز می‌شود:«کشمکش» و «تعلیق»؛ شبکه‌ی گسترده و به‌هم‌پیچیده‌ای از عناصر و شخصیت‌های پرورده‌ی داستانی که در کشمکش مداومی با هم به سر می‌برند. هیچ شخصیتی طی روایت- که با سرعت بالایی هم پیش می‌رود- یافت نخواهد شد که به نوعی با خود، شخصیت مقابلش، فضای پیرامون و دیگر کارکترهای داستان در کشمکش و تضاد و تقابل نباشد، و البته در پی‌اش ناگفته پیداست، زایش و تزریق حجم فراوانی تعلیق در رگ و پی و مفاصل کشمکش‌های مفصلِ این داستان. خواننده همان‌طور که ناگزیر به وسط این معرکه کشانده می‌شود، هیجان‌زده و حتی ممکن است شوکه‌شده مدام از خود می‌پرسد:«قرار است چه بشود؟»، «این ماجرا به کجا ختم خواهد شد؟»، «چه بر سر این آدم‌ها خواهد آمد؟» و...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.30book.com/Media/Book/60753.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">2<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">رمان «به امید دیدار در آن دنیا» سال 2017 توسط «آلبر دوپنتل» مورد اقتباس سینمایی قرار گرفت. دوپنتل بازیگر، نویسنده و کارگردان است و ما البته او را بیشتر بابت بازی‌اش در نقش «پیر» در فیلم «برگشت‌ناپذیر» (2002) «گاسپار نوئه» به خاطر می‌آوریم. برگردان سینمایی «به امید دیدار...» حاصل همکاری مشترک «آلبر دوپنتل» و «پی‌یر لومتر» است. پس ما در این مقال که به نحوه و چگونگی این اقتباس- به‌ ویژه‌ از منظر شیوه‌ی داستان‌گویی‌اش- و هم‌چنین ارزیابی‌ آن می‌پردازیم، علاوه بر در نظر گرفتن نقش دوپنتل -چه به عنوان فیلم‌نویس و چه کارگردان اثر (بازیگر نقش اصلی هم اوست)- با دو «لومتر» نیز روبرو هستیم. یکی در مقام رمان‌نویس که منبع اصلی اقتباس را نوشته و دیگری به عنوان فیلمنامه‌‌نویسی که از آن اقتباس کرده است؛ اینکه آیا یک رمان‌نویس چیره‌دست می‌تواند فیلم‌نامه‌نویس موفقی باشد یا بالعکس؟ مبحث دیگری است که پرداخت جامع به آن در این مجال نمی‌گنجد، اما جایگاه دوم لومتر می‌تواند دشوارتر باشد اگر از دریچه‌ی این گزاره‌ی کلیدی درباره‌ی فرآیند اقتباس به آن بنگریم که اقتباس‌گر «هیچ چیزی به منبع اولیه‌ اقتباس مدیون نیست»، آنچه اهمیت دارد وفادار ماندن به جوهر، روح و جان منبع اقتباس است- که البته همین هم جای بحث دارد، زیرا اقتباس‌گر می‌تواند برای وضوح بخشیدن و جهت‌دار کردن داستان اولیه، خوانش و نظرگاه خود را داشته و اعمال کند- حتی «یک اقتباس‌گر می‌تواند به مثابه‌ی قاضی دیوان عالی‌ای باشد که فقط به دنبال اجرای روح قانون است و نه اطاعت بی‌چون و چرا از کلمات قانون». همه‌ی این‌ها بدین معناست که آنچه برای اقتباس‌گر دارای بیشترین اهمیت است و آنچه درباره‌ی اثرش مورد قضاوت قرار می‌گیرد صرفاً نحوه‌ی انتخاب‌های سنجیده و مناسب اوست که شامل جرح و تعدیل، دستکاری داستان اصلی، تغییرات زمان و مکان، کاستن و افزودن هم می‌شود، مختصر این‌که اقتباس‌گر به نفع فیلمنامه‌‌اش می‌بایست شمشیر را از غلاف درآورده و گام به آوردگاه پیکار با منبع اصلی بگذارد! این مساله شاید برای نویسنده‌ای که در نگارش منبع اولیه نقشی نداشته راحت‌تر باشد اما برای لومتر که نوشتن رمان را «عرق‌ریختن و عرق‌ریختن و عرق‌ریختن برای آفرینش یک اثر بزرگ» می‌خواند و حتی اگر بخواهیم نوستالوژیک‌‌ به موضوع نگاه کنیم یا آن عبارت کلیشه‌ای را درباره‌اش به کار ببریم که نوشته‌ها‌ی یک نویسنده به مثابه‌ی فرزندان اوست، دشواری کارش عیان می‌شود؛ آن هم در مورد داستانی که جهت ادای احترام و ابراز احساسات عمیق نویسنده به کشته‌شدگان جنگ نگاشته شده است. داستانی که با این عبارات آغاز می‌شود:«آن‌هایی که گمان می‌کردند جنگ به‌زودی به پایان می‌رسد مدت‌ها بود همگی مرده بودند، و درست به سبب جنگ مرده بودند.»</span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span>3<o:p></o:p></span></p> text/html 2020-04-09T23:13:31+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران خوابگرد و دیگری (همه چیز راز است) http://senaps.mihanblog.com/post/595 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://lh3.googleusercontent.com/proxy/pGl4NzP0ZIVesa1Ks8fxOO7A_8Q2LQjwq5FfJDUCNebhglJvXlu4n8rCARFin-o8VvVT3i2pwsiwDjnkYtUyIS8IJMnetv5pAvl1ZmlAqDivGl_QDleOoJedmVX-" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">تمام شب را نخوابید.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">صدای قدم‌های خوابگرد را بر سقف بالای سرش شنید.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">هر گامی پژواکی بی‌انتها، سنگین و خفه، در تهی درونش.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">در کنار پنجره ایستاد با دستانی باز<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">تا اگر او افتاد بگیردش.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">اما اگر سنگینی‌اش او را هم با خود به پایین کشید چه؟<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">سایه‌ی پرنده‌ای روی دیوار؟<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">ستاره‌ای؟ او؟ دستانش؟<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">صدای افتادنی روی پیاده رو. سپیده دم.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">پنجره‌ها باز شدند. همسایه‌ها پایین دویدند. خوابگرد<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">با عجله از پله‌های اضطراری پایین رفت<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">تا مردی را ببیند که از پنجره سقوط کرده است.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">برچیده‌ از گزینه شعرها: «همه چیز یک راز است»<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">سروده: یانیس ریتسوس<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">ترجمه: احمد پوری (ص 21)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;direction:rtl;unicode-bidi: embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-03-31T19:00:25+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران بریده‌ای از کتاب «شب آخر با سیلویا پلات» http://senaps.mihanblog.com/post/594 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://vista.ir/web/imgs/33/93/vlyqx.jpeg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA">در سال‌های اخیر، اشخاص ذی‌نفع سعی داشته‌اند متقاعدمان کنند ناگزیر از رانده شدن به سویِ «فرهنگِ اطلاعات» هستیم. به نظر می‌رسد آن‌ها اطلاعات را به عنوانِ عاملی رهاننده معرفی می‌کنند. این مستوجبِ کسبِ اطلاعاتِ خالص است. همه‌ی آن چیزی که اطلاعات می‌تواند به ما بدهد اطلاع است و این آغازِ آگاهی است. و آگاهی برای رسیدن به خِرَد، راهی بس طولانی در پیش دارد...<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از مقاله‌ی «هراس ابراز احساس در شعر معاصر»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نوشته‌: ساموئل هازو (ص 129)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «شب آخر با سیلویا پلات، مقالاتی در باب شعر و شاعری» ادوارد هرش و دیگران.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو فریده حسن‌زاده<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-03-21T13:42:58+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به کتاب بسیار زیبای «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان» http://senaps.mihanblog.com/post/592 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/70245/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B4%DB%B0-%D9%80-%D8%A7%D8%B3%D9%81%D9%86%D8%AF-%DB%B9%DB%B8?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ اسفند 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.gisoom.com/book/1398632/front/000/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF%D8%A7-%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%A7-%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D9%84%D8%BA%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86.jpg?size=200x" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font color="#ff0000"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Lotus&quot;; mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span><b style="text-align: center;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب&nbsp;</span></b></font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b style="text-align: center;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">«بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان»</font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: فریده حسن‌زداه (مصطفوی)<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نشر: علمی<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">گریز از یکبار مصرف بودن</font></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">وقتی با اشعار بانو «بلاگا دیمیتروا» روبرو می‌شویم این سوال برای‌ ما پیش می‌آید که او دقیقا کجا ایستاده است؟ این اشعار چگونه سروده شده‌اند؟ اشعاری که در تار و پودشان رشته‌های حریر لطیف‌ترین نوع احساسات با سترگ‌ترین جنس اندیشه‌ها در هم تنیده شده‌اند؛ به تعادلی غریب دست یازیده‌اند بدان‌سان که نمی‌توان از هم جداشان کرد. ترکیب شگفتی که در توصیف آن فقط واژه‌ی «هنر» رهنماست. این اشعار هر یک به تنهایی نمونه‌های بی ‌بدیل آثار نابِ هنری‌اند. قطعاتی که هر کدام دست خواننده را گرفته و بر فراز آسمانی به پرواز درمی‌آورند که راه جُستن بدان‌‌ تنها به یاری شعر ممکن است. شاعر به واژگانش روحی بخشیده که گویی از لابه‌لای‌شان پرتوهایی تابیده می‌شود که حاوی طول موج ویژه‌ای است. طول موجی که وقتی خواننده‌ی خوش‌ذوق، ناگزیر با آن به هم‌پوشانی دست می‌یابد وارد فضایی می‌شود که شاعر در آن نفس کشیده است! فضایی به‌ گستردگی اقیانوس و بلندای آسمان. بدین‌سان شعر آن هم از نوع عالی‌اش فضای وسیع‌تری به ذهن می‌بخشد؛ دریچه‌های تازه‌ای در ذهن می‌گشاید که شاید پیش از این مکدر بوده‌اند و بدین‌ منوال بر وسعتش بیش از پیش می‌افزاید. اینجا شعر با تاثیر گذاشتن بر احساسات و به وجد آوردن عواطف انسانی، اندیشه آفریده و زاویه‌ دیدِ دیگرگونی در اختیار می‌گذارد. بانو «بلاگا دیمیتروا» جایی ایستاده در قلب هنر؛ آنجا که هر واژه‌ای برای توضیحش ناتمام است و اشعارش از عمیق‌ترین لایه‌های ذهنی‌اش چونان چشمه‌ای می‌جوشد، جایی که تضادها خاتمه یافته و هر چه هست، شعورِ والاست. اما در گام بعد جابجا می‌باید به سراغ مترجم این اشعار رفت؛ آن ‌هم وقتی می‌دانیم ترجمه شعر چه کار دشوار و چه بسا ناممکنی است؛ اما به‌راستی بانو «فریده حسن‌زاده» در ترجمه‌ی این اشعار کارشان ستایش‌برانگیز بوده است. طوری که حین مطالعه اصلا احساس نمی‌کنیم در حال خواندن اشعاری هستیم که نخست به پارسی سروده نشده‌اند. ترجمه‌ی هنرمندانه‌ی بانو «فریده حسن‌زاده» هیچ کم از کار شاعر ندارد. آن‌هم یکی از بزرگ‌ترین شاعران معاصر جهان ادبیات.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://lh3.googleusercontent.com/proxy/4_8YhnD0F2FI16Wqev_99ffTE14-OtZIuWDoZWeFbxKwqCGYGYgmHfFbNCm69YDC1YsKrgXJU9uEpyqguWe0dsAEC99c7BY" alt=""></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«بلاگا دیمیتروا» متولد 1922 بلغارستان است. زاده در کشوری که چون سرزمین ما نسبت دیرینه‌ای با شعر دارد. او ملقب به «شاعر ملی بلغارستان» است و افزون بر شعر، رمان‌نویس و همچنین مترجم نیز بوده و کارنامه‌ی اشعار پر بارش مضمون‌های مختلفی را در بر می‌گیرد؛ عاشقانه، اجتماعی، فلسفی و سپاسی که در همین مجموعه‌ که به انتخاب مترجم گردآوری شده، نمونه‌های برجسته و بسیار ارزشمندی به دیده می‌آید. قطعاتی که نه به بهانه‌ی گریز از «یکبار مصرف بودن» دست به ترفندهای ناجور زده‌اند و نه از سوی دیگر، در دام سادگی به مفهوم مبتذل و سطحی‌‌نگرانه‌اش افتاده‌اند. از این‌رو اشعاری‌ هستند خواندنی که بارها می‌توان خواندشان و هر بار لذت دو چندان برد. در اینباره بهتر آن‌که از یکی از اشعار همین مجموعه نشانی بیاورم با عنوان «هنرِ شعر»(ص144) که می‌سراید:«<b>هر شعرت را چنان بنویس/گویی آخرین نوشته‌ی توست./ در این قرنِ آکنده از رادیواکتیو/ آمیخته به تروریسم./ و پرواز با سرعتِ مافوق‌ِ صوت،/ مرگ در ناگهانِ هولناکی از راه می‌رسد./ هر یک از کلماتت را چنان به کاغذ بسپار/ گویی آخرین وصیت تو پیش از اعدام است/ پیام کوتاهی کنده شده بر دیوارِ زندان./ حق دروغ گفتن نداری،/ حقِ بازی‌های ظریفِ لفظی./ هیچ فرصتی باقی نمانده/ برای جبران اشتباهت./ هر شعرت را/ بی‌پروا بنویس، بی‌ذره‌ای ترحم، با خون-/ چنان که گویی آخرین نوشته‌ی توست.</b>» و پایان این قطعه چه یادآور آن گفته‌ی فیلسوفِ شاعر «فردریش نیچه» است:«از نوشته‌ها همه تنها دوستار آن‌ام که با خون خود نوشته باشند، با خون بنویس تا بدانی خون جان است»(چنین گفت زرتشت، ص 52، آشوری).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان» در پنج فصل گردآوری شده با عنوان‌های «عشق»، «لالایی برای مادرم»، «هنرِ شعر»، «آزادی» و «توازن ستاره» که هر کدام بخشی از زندگی‌ این شاعر بزرگ را نیز به اکران می‌گذارد. اشعاری که به قول «جان آپایدایک» نویسنده‌ی مشهور آمریکایی «نفس‌بر، کنایه‌آمیز و سرسختانه شخصی»‌ هستند که شاید همین شخصی بودن‌شان به معنای درست کلمه، بدان‌ها ویژگی‌‌های جهان‌شمول بخشیده است. انتخاب یکی از این فصل‌ها درست مانند برگزیدن یکی از اشعارِ مجموعه بسی دشوار است، آنقدر که زیباییِ‌ همگی‌ مانعی‌ست برای انتخاب. اما به باور من، بخش «لالایی برای مادرم» از زیباترین، تاثیرگذارترین و عاطفی‌ترین اشعاری است که شاعری برای مادر خود سروده است. قطعات جاودانه‌ای که از «بلاگا دیمیتروا» به یادگار خواهند ماند. وی سال 2003 چشم از جهان فرو بست اما آثارش همچنان به حیات خود ادامه می‌دهند. شاعری که درباره‌ی خود سرود:«<b>خفته بر ساحل/ با نیزه‌های خورشید در تنم/ پرومته‌ای را می‌مانم/ که از خدایان شجاعانه ربود/ آتش را که نه،/ کلمه را</b>».<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس) </font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p> text/html 2020-03-18T04:02:17+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران بهترین کتاب‌هایی که سال 98 خواندم! http://senaps.mihanblog.com/post/591 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://media.mehrnews.com/d/2018/11/18/3/2959828.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">بهترین کتاب‌هایی که سال 98 خواندم!</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مابین کتاب‌هایی که امسال خواندم بعضی آثار آنقدر ارزشمند و سودمند‌ بودند که چنانچه فرصتی دست بدهد دوباره می‌خوانم‌شان. این فهرست شامل آن‌هاست. گرچه می‌باید بیفزایم برخی از این آثار جزو مجموعه‌ای از کتاب‌های مورد علاقه‌ام قرار گرفتند که زود به زود به آن‌ها سر می‌زنم و البته بعضی‌شان همیشه همراهم هستند به‌ویژه در پیچ‌های باریک زندگی‌ام مانند «چنین گفت زرتشتِ» «نیچه» به ترجمه‌ی جناب «آشوری» که همین چندی پیش دوباره آن را خواندم و شگفت‌زده دریافتم با وجود این‌که این اثر را تا به‌حال چند بار کامل مطالعه‌ کرده‌ام و اغلب هم به سراغش می‌روم، همچنان چه نکات ارزنده‌ای از دیدگانم دور مانده است. ولی اگر بخواهم باز هم از این فهرست فقط دو سه اثر برگزینم، کتاب «بلاگا دیمیتروا» شاعر ملی بلغارستان است که در رگ و پی‌ام ریشه دوانده و همچنین کتاب‌های «خط سوم» و «گفتگو با کافکا»؛ گرچه باقی آثار نیز ارزشمند یا بسیار ارزشمندند...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">گردآوری و ترجمه‌ی درخشان: بانو فریده حسن‌زاده<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «خط سوم»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: ناصرالدین صاحب الزمانی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">من این اثر را پیش‌تر نیز خوانده بودم اما در بازخوانی مجدد گستره‌های دیگری بر من گشوده شد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «گفتگو با کافکا» <o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: گوستاو یانوش<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: جناب فرامرز بهزاد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «اینک آن انسان، آدمی چگونه همان می‌شود که هست»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: فردریش ویلهلم نیچه<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: آقای بهروز صفدری<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه عالی‌ست! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «درسگفتارهایی درباره‌ی فلسفه تاریخ»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: میخائیل پاپوف<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مترجم: آقای سیاوش فراهانی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">چه ترجمه‌ای! واقعا لذت بردم. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «تخیل خلاق در عرفان ابن‌ عربی»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: هانری کُربن<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: آقای انشاالله رحمتی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «مردان اندیشه، پدیدآورندگان فلسفه معاصر»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">و<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «فلاسفه‌ی بزرگ، آشنایی با فلسفه‌ی غرب»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: برایان مگی<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: جناب عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب‌هایی بسیار ساده و روشن (البته چنانچه تا حدی با بحث‌های فلسفی آشنا باشیم اما رویهمرفته پیش درآمد‌های بسیار خوبی هستند برای علاقمندانی که می‌خواهند با جریان‌های فلسفی آشنا شوند). ترجمه‌‌ هم که دیگر جای بحثی ندارد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «فلسفه و جامعه و سیاست»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">مجموعه نویسندگان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: جناب عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «نیچه»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: شتفان تسوایگ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو لیلی گلستان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: روانشناسی کمال: الگوهای شخصیت سالم»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: دوآن شولتز<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: بانو گیتی خوشدل<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب: «نظریه علمی چیست؟»<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: موتی بن- آری<o:p></o:p></span></p> <span lang="FA" dir="RTL" style="font-size:20.0pt;line-height:115%;font-family: &quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:Calibri;mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri;mso-fareast-theme-font:minor-latin;mso-hansi-font-family: Calibri;mso-hansi-theme-font:minor-latin;mso-ansi-language:EN-US;mso-fareast-language: EN-US;mso-bidi-language:FA"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 20pt;">ترجمه: آقای فریبرز مجیدی</span></div><div style="text-align: right;"><br></div><div style="text-align: right;"><font color="#ff0000">***</font></div><div style="text-align: right;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="margin-right:9.0pt;text-align:justify; line-height:150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;">معمولا رمان و داستان‌ها را دو بار نمی‌خوانم جز برخی نویسندگان مانند هدایت، داستایوفسکی یا بکت که حساب‌شان برای من از دیگر نویسندگان جداست. اما این هم فهرست منتخب رمان‌ها یا مجموعه‌ داستان‌هایی که امسال خواندم و از مطالعه‌ی آن‌ها بسی لذت بردم.</span></p></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 20pt;"></span></div></span></div> text/html 2020-03-16T11:38:59+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به کتاب بسیار زیبای «گفتگو با کافکا» (گوستاو یانوش) http://senaps.mihanblog.com/post/590 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/68750/ماهنامه-صدبرگ-ـ-شماره-۳۹-ـ-بهمن-۹۸?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ بهمن 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://pdf.rouzegar.com/wp-content/uploads/2019/12/1-285.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کتاب: گفتگو با کافکا<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نویسنده: گوستاو یانوش<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: فرامرز بهزاد<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نشر خوارزمی<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">درس‌هایی برای زندگی</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">دشوار است. درباره‌ی «کافکا» نوشتن دشوار است. درباره‌ی «کافکا» و همانندانِ او نوشتن بسی دشوار است. درباره‌ی این بیکرانگی شعور. مگر می‌توان اقیانوس را در یک قاب محصور کرد؟ یا در چند واژه شرحش داد؟ همیشه بسیار به‌جا می‌ماند. بسیار حرف‌های ناگفته. کلماتی که وقتی بدان‌ها می‌رسند، وقت توصیف گویی راه گم می‌کنند، در خود می‌خمند و می‌شکنند. اینطور نیست که یکی از آثارشان را به دست گرفت، یا کتابی درباره‌شان خواند و موضوع را فیصله یافته قلمداد کرد و درباره‌شان سخن گفت. نیاز به زمان دارد. نیاز به این دارد که به مرور بدان‌ها نزدیک شد. دریافته‌شان. آن‌ها را اندیشید. اجازه داد هسته‌ای از آن‌ها در ذهن شکل بگیرد. هسته‌ای به نام «کافکا». این اصالت عظیم. دریچه‌ی اصیلی رو به زندگی که اگر بتوان از آن به بیرون نگریست، دنیا شکل دیگری در منظر آدمی به خود می‌گیرد. «کافکا» و مانندانِ به او راهنمایند. مشعل‌هایی که به مسیر انسانیت نور می‌تابانند. گرچه هیچ‌گاه خود زیر بار این نسبت نمی‌روند. حداقل درباره‌ی او که چنین است. وقتی رهنما‌یش می‌خوانند دستانش را از شرم جلوی دیدگان خود می‌گیرد. این مرد خجول که مدام از ضعف و زوال خود می‌‌گوید. مردی که مدام از خود می‌گریزد تا دوباره به خود بگریزد. به اعماق درونش پناهیده شود. حقیقت را تنها راه‌گشا می‌داند اما به‌غایت از آن می‌هراسد. خودش می‌گوید:«شاید به همین علت است که هیچ‌نوشته‌ای را نمی‌توانم به آخر برسانم. از حقیقت وحشت دارم. ولی مگر راه دیگری هم هست؟»(ص 198). زیر بار حقیقت خرد می‌شود اما می‌نویسد و می‌نویسد و همان حین نوشته‌هایش را اباطیل می‌خواند. از خود می‌راندشان. شاید اگر «ماکس برود» دوست نزدیکش نبود تا منجی آن نوشته‌ها شود، جهان ادبیات هیچ‌گاه «کافکا» نداشت. کافکایی که آنقدر جهان داستانی‌اش خودویژه و شگفت است. مردی که نوشته‌هایش را خصوصی می‌داند، قصه‌ی رنج‌ها، دردها، ضعف‌ها، درماندگی‌ها و شکست‌هایش اما به جرات می‌توان گفت جزو جهان‌شمول‌ترین نوشته‌های یک ادیب است. داستان‌هایی که از عمق درون راه به بیرون می‌جویند. جهان پیرامون توسط نویسنده درک شده و سپس در درونش نهادینه شده و با عمیق‌ترین لایه‌های ذهنی‌اش آمیخته و آنگاه به شکل کلمات و داستان بیان شده است. جهانی که حتی عینی‌ترین موقعیت‌های آن به رویا یا کابوسی نابهنگام می‌ماند. انگار ضمیر ناخودآگاهت با تو به سخن درآمده است. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">شناخت «کافکا» دشوار است. کمتر نویسنده‌ای در جهان ادبیات سراغ داریم که تا بدین حد نوشته‌هایش مورد نقد و بررسی قرار گرفته باشد و جالب این‌که هنوز هم این تفحص و غور در آثارش ادامه دارد و البته همچنان جذاب است؛ و یکی از جذاب‌ترین اسنادی که می‌تواند ما را به این جهان شعور و آگاهی نزدیک کند، کتاب فوق‌العاده‌ی «گفتگو با کافکا»ست. کتابی که تمامی ندارد. هر بار که به سراغش برویم حرف تازه‌ای از آن به گوش می‌رسد. تمامی صفحات آن حاوی نکات تامل‌برانگیزی است که علاوه بر این‌که ما را هر چه بیشتر با شخصیت «کافکا» آشنا می‌سازد، درس‌هایی هستند برای زندگی؛ آموختن از معلمی بزرگ به نام کافکا؛ آموزگاری که آدمی از عمق اندیشه‌ی او حیرت‌زده می‌شود. از این‌که این‌گونه با دقت به جهان پیرامون خود می‌نگرد. از کنار هیچ‌ مساله‌ای به سادگی نمی‌گذرد و درباره‌ی هر موضوعی به نحو بسیار جالب‌توجه‌ای اظهار نظر می‌کند و از آن مهم‌تر این‌که «کافکا» با واژه‌ی «نمی‌دانم» به خوبی آشناست. بارها پیش می‌آید که در مقابل مساله‌ای اظهار ندانستن می‌کند و می‌گوید «نمی‌دانم» یا من هنوز این موضوع را نفهمیده‌ام!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب «گفتگو با کافکا» حاصل گفتگوهای «گوستاو یانوش» با «فرانتس کافکا» است در زمانی که «یانوش» جوانی 17 ساله و از عمر چهل‌ساله‌ی «کافکا» نیز چهار سال باقی مانده بوده است. «یانوش» سال 1920 توسط پدرش با «کافکا» که در موسسه‌ی بیمه‌ی سوانح کارگری همکار بوده آشنا می‌شود. این آشنایی ملاقات‌هایی را در پی می‌آورد و این دیدارها منجر به اثر شگرفی می‌شود که چهل سال بعد منتشر شده و سندیت آن توسط «ماکس برود» دوست نزدیک کافکا به تایید رسیده است. اثری که جدای از تمامی جذابیت‌هایی که مختص شخصیت کافکاست، خود نیز به بهترین وجه ممکن به رشته‌ی تحریر درآمده به گونه‌ای که آنرا به اثری بسیار خواندنی مبدل کرده است. این اثر را وقتی پهلوی سایر نوشته‌های کافکا می‌گذاریم و در کنار هم بدان‌ها می‌نگریم آنوقت با جهان مردی آشنا می‌شویم که تمامی ندارد. مرد حقوق‌دانی که سال‌ها پشت میز اداره‌ای سر کرد، همیشه خود را دست کم می‌گرفت، اما تاثیری که بر جهان ادبیات گذاشت جایگاه یگانه‌ای بدو بخشیده است.&nbsp; </span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="AR-SA" style="font-size: 20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-03-07T13:28:44+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد و معرفی کتاب «در کمال خونسردی» (ترومن کاپوتی) http://senaps.mihanblog.com/post/589 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8?refId=d8c19819-bd93-4570-8356-1e321523d474.2" target="" title="">این نوشته‌ام، دی ماه 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://mehrabanshop.ir/30566-large_default/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84-%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%B3%D8%B1%D8%AF%DB%8C.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کتاب: در کمال خونسردی <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>نویسنده:<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span>ترومن کاپوتی <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>ترجمه: پریوش شهامت <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ماجرای قتل عام یک خانواده</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000066"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">رمان خواندن تجربه‌ کردن یک زندگی‌ست بدون پرداخت بهایی. هر انسانی فقط می‌تواند یکبار زندگی کند اما طی این دوره در موقعیت‌های دشوار بسیاری قرار می‌گیرد که می‌باید تصیم مناسبی برگزیند ولی چون تجربه‌‌ای در آن‌باره نداشته و با پیامدهای آنچه می‌اندیشد یا قصد انجامش دارد آشنا نیست، درمی‌ماند یا به مسیری گام می‌نهد که مقصدی جز تباهی ندارد. و این البته فقط یکی از محاسن مطالعه‌ی رمان است که اگر در این مقیاس آن را بسنجیم که آدمی توسط مطالعه‌ داستان‌ها و مواجهه با ده‌ها و صدها شخصیتِ مختلف داستانی و آنچه از سر گذارنده‌اند می‌تواند هزاران بار زندگی کند و تجربه بیندوزد ارزش فراوان خود را نمایان می‌سازد. رمان‌نویسان با خلق جهانی اغلب خیالی، دست به شبیه‌سازی دنیای واقعی زده و بدین وسیله داستان‌هاشان پُلی می‌شود مابین خیال و واقعیت. داستان‌ها ما را برای مواجهه با زندگی و دنیای واقعی توسط آنچه به ما می‌آموزند تجهیز می‌کنند. داستان‌های شگفت‌انگیزی که از تخیل بی‌حد و حصر نویسندگان زاییده می‌شوند و گاه آنقدر تکان‌ دهنده‌‌اند که تا مدت‌ها در ذهن‌مان حضور داشته و بر رفتار‌مان تاثیر می‌گذارند. ما از خواندن آن‌ها حیرت‌زده می‌شویم و گاهی هم چنانچه شاهد داستان دردآوری باشیم خود را این‌گونه تسلی می‌دهیم که آنچه با آن روبرو هستیم صرفا یک داستان است و نه چیز دیگری! حال اگر نویسنده‌ای علاوه بر بهره بردن از قدرت داستان‌گویی ما را یک‌ راست با واقعیت عریان روبرو کند چه؟ این‌ کاری است که «ترومن کاپوتی» نویسنده‌ی آمریکایی سال‌ها آرزوی انجامش را داشت- واقع‌گرایی محض در داستان‌گویی- و سرانجام به وسیله‌ی رمان-مستند «در کمال خونسردی» بدان دست یافت. اثری گیرا و تکان‌دهنده، پیشگام در این عرصه و یکی از بزرگترین شاهکارهای ادبی جهان. لیکن اثری که نگاشتن آن شش سال به طول انجامید و آنقدر فشار روحی و روانی به نویسنده‌اش وارد کرد که بعد از خاتمه‌ی آن به‌رغم شهرت فراوانی که برایش به ارمغان آورد، موجب شد او تا آخر عمر هیچ کتاب دیگری را به پایان نرساند. ماجرای نوشته شدن این کتاب و آنچه بر نویسنده‌اش حین نگارش آن می‌گذرد خود قصه‌ی مفصلی است که از چشم سینماگران نیز دور نمانده و آنرا در فیلمی با عنوان «کاپوتی» (2005) با بازی حیرت‌آور «فیلیپ هافمن» فقید به نمایش درآورده‌اند.<span style="mso-spacerun:yes">&nbsp; </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://dl.lilibook.ir/2016/06/In-Cold-Blood-11.jpg" alt=""></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">«ترومن کاپوتی» برای نگاشتن «در کمال خونسردی» به سراغ موضوع حساسیت‌برانگیز و پر مناقشه‌ای می‌رود. قضیه‌ی قتل‌عام خانواده‌ی «کلاتر»ها در سال 1959 در هالکم ایالت کانزاس آمریکا. خانواده‌ای که همه‌ی اهالی شهر و اطرافیانشان از آن‌ها به نیکی یاد می‌کنند، به گونه‌ای که هیچ‌کس باور نمی‌کند کسی بخواهد آن‌ها را بکشد. اما این اتفاق توسط «دیک هیکاک» و «پری اسمیت» افتاده است! اما به چه دلیلی؟ در وهله‌ی نخست هیچ علت خاصی بیان نمی‌شود جز این‌که آن‌ها به خاطر چهل، پنجاه دلار به قتل رسیده‌اند که همین امر موجب افزایش عصبانیت مردم می‌شود. قاتلان می‌باید هر چه سریعتر به چوبه‌ دار آویخته شوند! اما «کاپوتی» از ابتدای ماجرا در آنجا حضور دارد؛ یعنی به محض این‌که از قضیه مطلع می‌شود درمی‌یابد که ‌باید در این‌باره کتابی بنویسد و البته که از زاویه‌ی دیگری به موضوع نگاه می‌کند. او توسط کتابش چند و چون این ماجرای ناراحت‌کننده را به اطلاع عموم می‌رساند. برای انجام اینکار می‌توان گفت هر چیزی که به نحوی به این ماجرا مرتبط است وارد داستان می‌شود تا موضوع به خوبی روشن گشته و هر کس نقش خود را در این قضیه پیدا کند. منظور از هر کس تمام افراد یک جامعه و نهادها هستند. از خانواده، مدرسه، مردم شهر تا کلیسا؛ و از همه مهم‌تر این‌که او به سراغ گذشته‌ی قاتلان می‌رود. به راستی برای آن‌ها چه اتفاقی افتاده؟ چه عواملی موجب شده آنان افراد یک خانواده را به قتل برسانند، آن‌ هم «در کمال خونسردی». چه عاملی باعث شده «پری اسمیت» یکی از قاتلان بگوید:«کلاترها باید تقاص بقیه را پس می‌دادند»(ص 395). در عین حالیکه می‌داند و بدان گواهی می‌دهد که آن‌ها هیچ آزاری به او نرسانده‌اند:«آن‌ها هرگز مثل آدم‌های دیگر اذیتی به من نکردند. مثل آدم‌هایی که در تمام عمر مرا اذیت کرده بودند»(ص 395). باری! کم‌کم قطعات یک پازل در روایت کامل می‌شود وقتی ما از چند و چون روحیات و روان شخصیت‌ها کاملا باخبر می‌شویم و بدین‌سان زنگ خطری به صدا درمی‌آید. هشداری که توجه خواننده و جامعه را به مسئولیتی که نسبت به خود و اعضایش دارد جلب می‌کند. وظیفه و مسئولیت مهمی که به عهده دارد و این‌که چه به سادگی ممکن است بی‌توجهی به برخی از رفتارها و انتخاب‌هایش، خود و دیگران را به ورطه‌ نابودی کشاند.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font></b></span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-02-14T16:35:18+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران معرفی و بررسی کتاب اختراع انزوا نوشته‌ پل استر http://senaps.mihanblog.com/post/588 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/66414/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B7-%D9%80-%D8%A2%D8%B0%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ آذر 98 منتشر شده!</a></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.cavack.com/Content/SiteFiles/ItemImages/9789643694401.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">اختراع انزوا <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نویسنده: پل استر <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;مترجم: بابک تبرایی <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نشر افق<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">حضور همیشگی مرگ</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران </font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">شروع «اختراع انزوا» با مرگ است. با حضور بی‌چون و چرای آن. به مثابه‌ی یک تلنگر، شاید هم چونان ضربه‌ی ناگهانی یک پُتک. طوری آغاز می‌شود که تکان‌مان می‌دهد. یکباره به یادمان می‌آورد حضور همیشگی مرگ را. همان که دائم به انکارش می‌پردازیم. همان‌که متبحرانه مدام فراموشش می‌کنیم. طوری شبانه‌روزمان را می‌گذرانیم تو گویی او نیست. انگار تا ابد قرار است همین‌طور بگذرانیم. انگار قرار است همیشه زنده باشیم. اما واقعیت این است که او حضور دارد. از قضا بغل دست‌مان ایستاده. گاه نابهنگام رخ می‌نماید درست مانند شروع «اختراع انزوا» و کلاف یک زندگی را در هم می‌پیچد. گاهی هم نم‌نم و آهسته حضورش را به اکران می‌گذارد. سرعت خودنمایی و دست به کار شدنش آنقدر مهم نیست؛ امروز و فردایش یا نحوه‌ی ظهورش؛ بلکه خودش در مرکز اهمیت قرار دارد. آن واقعه‌ای که مرگ می‌خوانیم‌اش و هنگامی که گوشه ‌چشمی بدان داشته باشیم، حتی اگر ذره‌ای بدان آگاه باشیم؛ بی‌گمان شیوه‌ی زندگی‌مان متحول خواهد شد. ممکن است دست به خیلی کارها بزنیم و ممکن است دست از خیلی کارها برداریم. اما هر اتفاقی برایمان بیفتد یک مساله به خوبی نزد ما روشن می‌شود و آن ارزش «زندگی»‌ست؛ ارزش «انسان»، ارزش «خود» و ارزش «دیگری»؛ قدرشان دانسته می‌شود و شاید آن‌وقت با تمام وجود هر لحظه‌مان را زندگی کنیم. خود زندگی کنیم و به دیگری هم اجازه‌ی زندگی دهیم. به زندگی از عمق وجود «آری» می‌گوییم و آنگاه در پی‌اش به هر چیزی، به هر کسی که جلوی جریان زندگی را می‌گیرد «نه» خواهیم گفت.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">«اختراع انزوا» کتاب عجیبی است. نخستین اثر منتشر شده‌ی «پل استر» نویسنده‌ی آمریکایی که در همان بدو انتشار هم توجه همگان را به او جلب می‌کند. نویسنده‌‌ای که بعدها مشهورترین اثر خود یعنی «سه گانه‌ نیویورک» را می‌نویسد و البته کارنامه‌ی پرباری دارد که شامل رمان‌های مشهور دیگر، داستان‌های کوتاه، فیلمنامه و همچنین شعر هم می‌شود. اما تو گویی ریشه‌ی تمام این آثار در همین کتاب «اختراع انزوا» قرار دارد. روایتی که به نوعی «خودزندگی‌نامه»‌ی «پل استر» محسوب می‌شود اما بیشتر حاکی از تاثری بزرگ است. تاثیری که نویسنده از مرگ پدرش گرفته است. پدری که زندگی‌اش برای او معما و پرسش بزرگی بوده است و این حالت معماوار، رازآلود و ناشناخته بر تمام شخصیت‌های داستانی «استر» و شیوه‌ی روایت‌گویی‌اش سایه انداخته است. «استر» از شناخت پدر در همین کتاب «اختراع انزوا» می‌آغازد، بعد به خود می‌رسد و سپس این جستجو برای درک هویت به تمامی داستان‌های او سرایت می‌کند؛ به نحوی که می‌توانیم «پل استر» را نویسنده‌ای در جستجوی هویت آدمی بخوانیم. جوینده‌ی هویت انسان معاصر.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">اما چنانچه از کنار این موضوعات بگذریم به باور من، «اختراع انزوا» احساسی‌ترین نوشته‌‌ی «پل استر» است. نویسنده‌ای که در همه‌ی آثارش به هاله‌ای یک‌دست خاکستری می‌ماند. نوشته‌هایی که گویی با پرگار و گونیا به دقت ترسیم‌شان کرده است. جلوی فوران هر گونه احساس و هیجانی گرفته شده است. انگار برای هر بخش اندازه‌ی مقرری از احساسات کنار گذاشته و به همان میزان هم مصرف می‌کند. نه زیاد و نه کم. درست به همان مقداری که در نظر گرفته استفاده می‌شود. این‌ کار را آنقدر خودآگاه و با دقت انجام می‌دهد، و از جایی که اغلب او را در زمره‌ نویسندگان به اصطلاح «پست‌مدرن» طبقه‌بندی می‌کنند، برای درک این شیوه‌ی داستان‌گویی می‌توان جابجا به «استر» ارجاع داد؛ چرا که اصول و قواعد این شیوه‌ی داستان‌گویی را به دقت رعایت می‌کند و متعاقبا خواننده نیز به سادگی می‌تواند آن‌ها را در داستان‌هایش بیابد و از چند و چون‌شان باخبر شود. اما در «اختراع انزوا» ما با احساسات نویسنده مواجه می‌شویم و این احساسات بیقرار اوست که قصه‌ را پیش می‌برد. حال به کجا؟ سرنخ آن به دست احساسات نویسنده‌ای است که از مرگ پدر متاثر شده و اینک می‌خواهد او را بشناسد. می‌خواهد ثبتش کند. می‌خواهد توسط کلمات در کنارش داشته باشدش تا همیشه بماند. پدری که درباره‌اش می‌نویسد:«همسری نداشت، خانواده‌ای در کار نبود که به او متکی باشند، هیچ‌کس نبود که غیاب پدرم در زندگی‌اش تغییری ایجاد کند. شوک کوتاهی شاید، برای تک و توک دوستانی که اندیشیدن به مرگ هوس‌‌باز به اندازه‌ی فقدان دوست تکان‌شان می‌داد، و عزاداریِ کوتاه مدتی در پی‌اش، و بعد هیچ. آخر سر، طوری می‌شد که انگار او اصلاً هیچ‌وقت زنده نبوده است.» پدری که «حتی پیش از مرگش هم غایب بود، و خیلی وقت پیش، نزدیک‌ترین آدم‌ها به او آموخته بودند که غیبتش را بپذیرند و آن را مانند خصیصه‌ای بنیادی از وجود او تلقی کنند. حالا که درگذشته بود، هضم این حقیقت برای جهان سخت نبود که او برای همیشه رفته است. ماهیت زندگی‌اش جهان را برای این مرگ آماده کرده بود-می‌شد گفت که این زندگی پیشاپیش نوعی مرگ است-و اگر زمانی به یاد آورده می‌شد، چون خاطره‌ای مبهم بود، نه بیش از آن»(ص 9). اما چرا پدر این‌گونه است؟ «عاری از دلبستگی به هر چیز و کس و عقیده‌ای، ناتوان یا بی‌علاقه به آشکار کردن خود تحت هر شرایطی، توانسته بود فاصله‌اش را با زندگی حفظ کند و از غرق شدن در سیر امور بپرهیزد.» مردی که در نهایت دچار انزوایی شده که اینک توجه پسر را جلب کرده است. باری! می‌باید به گذشته‌ی او برگردیم. «استر» هم همین کار را می‌کند. این رجوع را تصادفی نشان می‌دهد اما به گذشته‌ی او بازمی‌گردد. چرا که </span><span lang="AR-SA" style="font-size: 20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;">آدمی برآمده از گذشته خویش است. برآیند سرگذشتی که از سر گذرانده است. حوادث و رویدادهایی که در گذشته برای او رخ داده و بر زندگی امروزش تاثیر می‌گذارد. اما مابین این رخدادها، حوادث تلخی وجود دارد که از گذشته‌ی او به آینده‌اش می‌آیند؛ آوار می‌‌شوند در لحظه‌های امروزش. جراحات دردناکی که خاطرش را خراشیده‌اند و تا همیشه در برش می‌گیرند، حتی اگر گمان برد که آنها را فراموش کرده اما همچنان حاضرند و بر ضمیر ناخودآگاهش سیطره دارند؛ این جراحات تلخ کلید درک رفتارهای امروز او هستند. به دیگر سخن، وقتی ما به زندگی آدم‌ها نگاه می‌کنیم، گاهی متعجب از برخی رفتارهاشان با خودمان می‌گوییم:«این چرا این‌طوریه؟». اما هنگامی که از گذشته‌ی آنها آگاه می‌شویم، می‌توانیم دلیل رفتارشان را بهتر درک کنیم. «پل استر» هم همین کار را می‌کند. اما «اختراع انزوا» به دو بخش تقسیم می‌شود. بخش اول بیشتر حول محور پدر می‌گردد و بخش دوم پای پسر به ماجرا کشانده می‌شود؛ یعنی خود «استر» که با نام مستعار «الف» در داستان حضور پیدا می‌کند. مردی که حالا می‌خواهد به ماهیت انزوا پی ببرد. ‌آنرا در پدر دیده است، در خودش جسته است- تو گویی که خود معلول این انزواست- و حال دست به یادآوری می‌زند. در هزارتوی حافظه‌اش چرخ می‌زند و این ‌کار را طوری انجام می‌دهد که انگار هر چه در ذهنش در این‌ رابطه وجود دارد بر صفحه منتقل می‌کند. او به سراغ دیگران نیز می‌رود. دیگرانی که چه در واقعیت و چه در دنیای داستانی منزوی بوده‌اند یا آن‌را آزموده‌اند. یک موسیقی‌دان گمنام، شاعر بزرگ آلمان «هولدرلین»، «پدر ژپتو» در ماجراهای «پینوکیو» وقتی در دل آن نهنگ غول پیکر گیر می‌افتد؛ بعد به دنبال ردپای انزوا به سراغ نقاشی‌ها می‌رود، از «زن ‌آبی‌پوش» تا «اتاق خواب» «ونسان ونگوگ»؛ استر برای درک و ثبت پدر دست به جستجو می‌زند و این تکاپو را به روایت درمی‌آورد. روایتی که آنقدر احساس در آن نهفته است که خواننده را با خود همراه کند؛ تا هزارتوهای حافظه‌اش؛ تا کشف انزوا.</span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.goodreads.com/book/photo/3358107" alt=""></p> text/html 2020-02-10T09:03:15+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران شعر و دیداری که تازه می‌شود (فریده حسن‌زاده، بلاگا دیمیتروا) http://senaps.mihanblog.com/post/587 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://magnifisonz.com/wp-content/uploads/2016/12/Blaga-Dimitrova-22-768x576.jpg" alt=""><br><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دوستی دارم که به قول یکی دیگر از دوستان، بابت خویِ آرامش، موهبتی که من از آن بهره‌ی چندانی نبرده‌ام، توان و حوصله‌‌اش برای خواندن اشعار ترجمه‌ای فراوان است؛ و البته بارها برایم پیش آمده که با شوق و ذوق مجموعه شعری از شاعری توانمند را انتخاب ‌کرده‌ام اما با چیزی مواجه شده‌ام که ترجمه‌اش آنرا مبدل به موجود مهملی کرده است. به همین سبب قید جست‌وجو برای یافتن مجموعه‌های شعر را به کل زده‌ام آنقدر به کرات این اتفاق برایم افتاده و آنقدر این سوالِ مکرر بعد از روبرویی باهاشان در سرم وسواس شده آن هم تا چند روز:«آخه مگه مجبورید ترجمه می‌کنید؟». حال قید جست‌وجو برای یافتن شعر را بزنیم ولی مگر می‌شود بی‌خیالِ شعر خواندن شد؟ این امر محالی است حداقل برای من به‌ویژه در زمستان‌ها؛ به‌ویژه در این دوران تاریک و چرک و تیره‌ که همگی تا چانه در ظلمات فرو رفته‌ایم. از این‌رو و باید بگویم خوشبختانه چنین دوستی دارم که هر وقت دیداری تازه می‌کنیم سراغ از مجموعه اشعار قابل خوانشی بگیرم که یافته است(گرچه لطف بیکرانش پیش‌دستی هم می‌کند). و خاطرم هست نخستین بار هم توسط همین رفیق با ترجمه‌های آقای «حمیدرضا آتش‌برآب» آشنا شدم و مجموعه‌ی بی‌نظیر «عصر طلایی و عصر نقره‌ای شعر روس» و چه لذت بی‌حد و حصری که نبردم.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">اما این‌بار که از آخرین دیدارمان هم دیری می‌گذشت وقتی وارد خانه‌اش شدم بیش از پیش گرداگرد اتاق‌ها را کتاب‌ها فراگرفته بودند؛ طوری که دیگر می‌توان گفت آنجا بیشتر به کتابخانه می‌مانست تا منزل مسکونی. کتاب‌ها، عنوان‌ها و میلیون‌ها واژه که در کنار هم آرمیده‌اند؛ و آن حس دلنشین که می‌دانی قرار است حتما با چند کتاب فوق‌العاده آشنا شوی. مابین صحبت‌های‌ معمول‌مان هر چند دقیقه یکبار ناخودآگاه مشغول‌ کتاب‌ها می‌شدم و در پایان روز و هنگام رفتن هم آن پرسش همیشگی:«از این کتاب‌ها کدومشون رو ببرم؟ و البته که شعر» و شعر و بیشتر شعر و همیشه شعر. چند نسخه‌ای برایم انتخاب کرد و درباره‌ی هر کدام توضیحاتی می‌داد و روی نکاتی تاکید می‌کرد و البته این یکی:«<b>بلاگا دیمیتروا، شاعر ملی بلغارستان</b>»...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; font-size: medium; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://vista.ir/mag/i/b/eb1t1.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;"><span dir="RTL"></span>*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">نیمه‌شب بود که گام به سرزمینِ شعری خانم «دیمیتروا» نهادم، خواب‌آلود بودم و خسته! اما هنوز چند قدم برنداشته بودم که نه از خواب اثری ماند و نه خستگی. به گمانم این است جان تازه‌ای که شعر در وجود آدمی می‌دمد. بیشترِ کتاب را یک ‌نفس خواندم. فردا هم اولین کارم این بود که دوباره به سراغش بیایم تا ببینم با چه مواجه شده‌ام. چه شگفتی‌هایی. چه تصاویری. چه لحن و زبانی و از همه مهم‌تر که تمام این‌ها برای ما در کنار آن معنا می‌گیرند: چه ترجمه‌ای! چه ترجمه‌ی چیره‌دستانه‌ای. چه ترجمه‌ی نازنینی توسط بانو «<b>فریده حسن‌زاده</b>» برای این کتاب که صد البته به‌راستی شایسته‌ی آن است انجام گرفته...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">هنوز چند سطری از اشعار نخوانده بودم که یکباره قطعه شعری در ذهنم احضار شد که پیش‌تر خوانده‌ بودمش و حالا نام شاعرش به خاطرم نمی‌آمد اما حدس می‌زدم سراینده اشعار این کتاب نیز هموست(حالا دیگر نمی‌گویم مطمئن بودم)؛ شاعری که سروده است:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">هراسناک‌تر از نابینایی<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دیدن است با دو چشمِ باز<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">که چه بر سرِ این سرزمین می‌آید.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">طاقت نداشتم صبر کنم که به یقین برسم! تا لابه‌لای این گنجینه بیابمش...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">پس سرچ کردم!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">بله، همان شاعر بزرگ است:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">«بلاگا دیمیتروا»<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">و چندی بعد حین مطالعه‌ی کتاب آن قطعه را در پیکره‌ی ایزدی شعری یافتم با عنوان «بذرهای زمستانی» که این‌‌سان آغاز می‌شود:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">سخن گفتن از سخنانِ ناگفته<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">*<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">دشت‌، رواندازی پشمین از برف بر سر کشیده<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">در رویای بذرهای بادآورده<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">خفته است.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">ما سرتاسرِ این سرزمین را کلمه کاشته‌ایم.<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">در بهار چه خواهد روئید؟<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">و من از شعر همین را می‌خواهم، دقیقا همین؛ و این کتاب چه بسیار به لطف ارزانی می‌دارد.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="font-size: medium; text-align: justify; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; font-size: medium; line-height: 1.5px; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 40px; font-family: &quot;B Lotus&quot;;"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p></div> text/html 2020-02-01T15:04:50+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به رمان کوتاه شنل پاره (نینا بربروا) http://senaps.mihanblog.com/post/586 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="Mihan-Nassim" size="3"><a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته، دی ماه 98 اینجا در ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a>&nbsp;</font></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://diibache.ir/files/fa/news/1396/2/15/18401_833.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">شنل پاره</font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نینا بربروا <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ترجمه: فاطمه ولیانی</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">دو خواهر! یکی کوچک و دیگری بزرگ‌تر است! برادری که تیرباران شده. پدری در آستانه‌ی جنون و مادری که در درمانگاهی خلوت و سرد در پتربورگ مرده است. خواهر کوچک‌تر که یازده ساله است شب‌ها حین خواب از فرط سرما و تنهایی زانوان خواهر بزرگ‌تر را بغل گرفته و با آن‌ها درددل می‌کند. حرف‌هایش را به آن‌ زانوان تکیده می‌گوید و خواهر بزرگتر معتقد است آن دیگری هنوز آنقدر بزرگ نشده که طاقت حرف‌های او را داشته باشد. بفهمدشان. بعد هم می‌گذارد و می‌رود با مردی که می‌خواهد کارگردان تئاتر شود. قصه‌ای کوتاه و مختصر. انگار نویسنده فقط می‌خواسته از دست حرف‌های خود خلاص شود. آنچه او را آزرده و می‌آزارد. پس در عین ایجاز آن‌ها را فقط نشانه‌‌گذاری کرده است. نشانه‌هایی که کروکیِ یک زندگی را ترسیم می‌کنند. زندگی‌ای که از سر گذرانده است. کوتاه‌ نگاشته و گویی انتظار داشته خواننده خود جاهای خالی داستان را پُر کند؛ اما آنچنان با مهارت این‌کار را به انجام رسانده، آنقدر تصویرگرِ زبردست این زندگی بوده که جاهای ناگفته و سپید در صفحه، چونان نهری در ذهن خواننده جاری می‌شوند و خود را نمایان می‌سازند. دردهایی که به کلمه درنیامده‌اند. بغض‌هایی که در گلو مانده‌اند. «شنل پاره» رمان بسیار کوتاه، گیرا و غم‌آلودی است به قلم «نینا بربروا» نویسنده‌ی روس که طی سال‌‌های 41- 42 در پاریس نوشته شده. وقتی نویسنده در تبعید بوده. تبعیدی که دور دنیا می‌چرخاندش و تا آخر عمر هم طول می‌کشد. اثری که نمی‌توان آنرا از زندگی نویسنده‌اش جدا دانست. هر چند که زندگی‌نامه نیست اما این «نینا بربروا»‌ست که در آن سخن می‌گوید:«ما بلایای بسیاری از سر گذرانده بودیم. از هیچ‌چیز نمی‌هراسیدیم و مصیب‌های دیگری نیز در پیش داشتیم. دعاها را فراموش کرده بودیم. زندگی امیدها را از ما ستانده بود. دعاها و امیدها از میانمان رخت بربسته بودند. بی‌بازگشت. تو بارها پاهای کوچکت را در این شنل کهنه پوشاندی. من بارها خود را زیر چین‌های آن پنهان کردم تا برای سرگرم کردنت «چایلد هرولد» گذشته‌ها را اجرا کنم. به من بگو، آیا با همین شنل نبود که یوسف در راه مصر، تن مریم و عیسی را پوشاند؟».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi: embed"> </p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران (وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2020-01-25T14:43:58+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران راز کلمه، نامه‌ای تاریخی (توماس مان) http://senaps.mihanblog.com/post/585 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1284130897l/7620539.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">در «کلمه» رازی بزرگ نهفته است؛ مسؤولیت در قبال پاکی آن، مسؤولیتی نمادین و معنوی است؛ «کلمه» دارای معنا و اهمیتی است نه تنها هنری، بلکه اخلاقی؛ «کلمه» مسؤولیت است، مسؤولیتی انسانی، و همچنین مسؤولیت در برابر قوم و ملت خویش؛ ما موظفیم «کلمه» را در چشم بشریت پاک نگه داریم. در «کلمه» وحدت بشر و کلیت مشکل انسانیت سرشته است، و از این‌رو هیچ‌کس مجاز نیست که امر روشنفکری و هنری را از امر سیاسی و اجتماعی مجزا کند و خویشتن را در برج عاج «فرهنگ» منزوی سازد. این کلیت راستین مساوی با کل بشریت است، و هر کس در هر مقامی که باشد دست به جنایت علیه بشریت زده است اگر بخواهد بخشی از حیات انسان یعنی سیاست، یعنی دولت را عرصه‌ی یکه‌تازی خویش قرار دهد.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">برچیده از «نامه‌ای تاریخی» نوشته‌ی «توماس مان»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">کتاب: فلسفه و جامعه و سیاست<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">ترجمه: عزت‌الله فولادوند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">(ص 197)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Lotus&quot;;mso-ascii-font-family:JasmineUPC; mso-hansi-font-family:JasmineUPC;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2020-01-22T07:23:15+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی کوتاه به حمام‌ها و آدم‌ها (میخاییل زوشنکو) http://senaps.mihanblog.com/post/584 <a href="https://taaghche.com/book/67496/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B8-%D9%80-%D8%AF%DB%8C-%DB%B9%DB%B8" target="" title=""><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:14.0pt;line-height: 115%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">این نوشته، دی ماه 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!<o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"></p></a><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1525853983l/40081335._SX318_.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">حمام‌ها و آدم‌ها<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">میخاییل زوشنکو<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">ترجمه:آبتین گلکار</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-hansi-font-family: &quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">برای مردم می‌نویسد. او شاهد تیزبین و راستگوی احوالات‌‌ آنان است. مابین‌شان نفس می‌کشد. از حال و روزشان مطلع است. تعارف هم ندارد. آنچه می‌نویسد تجربه‌ی زیست اوست. با گوشت و پوست درکش کرده. اهل تزویر و ‌ژست‌های دروغین مردمی بودن نیست. اگر بخواهیم در یک گزاره تعریفش کنیم باید بگوییم:«زوشنکو نویسنده‌ی بسیار شرافتمندی است». مردی که برای مردمش در جبهه‌های نبرد جنگیده و حتی چشمانش در همان کارزار آسیب دیده. در برهه‌ای می‌زیسته که بزرگترین انقلاب‌ها‌ در کشورش به وقوع پیوسته اما همیشه و تا پایان در آن‌سویی ایستاده که مردم آن‌جا بوده‌اند؛ آنجا که باید می‌بوده. بیخود نیست که آنقدر در روسیه دوستش می‌داشتند و خوانندگانش فراوان بوده. در همه جا حضور داشته و به هیچ‌جا تعلق نداشته. خود را درگیر حزب و حزب‌بازی‌ها هم نکرده است. درست مانند همه‌ی آنانی که اندیشه را می‌فهمند و دریافته‌اند تفکر در هیچ چارچوبی محصور نمی‌شود. آن هم در دوره‌‌ای که ایدئولوژی ویترین یک نویسنده بوده و ضامن تعهد و شهرتش و می‌باید آن‌را به دقت در آثارش ترسیم می‌کرده. اصلا او با همان زبان طنازش درباره‌ی خود می‌گوید:«من از دید اعضای حزب‌ها آدم متعهدی نیستم. باشد...من نه کمونیستم، نه اِس‌اِر، نه سلطنت‌طلب؛ فقط یک آدم روس هستم. تازه شعور سیاسی هم ندارم...من نسبت به هیچ‌کس احساس نفرت ندارم. این همان «ایدئولوژی دقیق» من است». اما به‌راستی که او بهتر از بسیاری از هم‌عصرانش مفهوم ایدئولوژی را فهمیده و شعور سیاسی‌ شاخص‌تری داشته. به همین سبب درست به هدف زده و همان هنگام سراغ پیامدهای ایدئولوژی در جامعه و نقد آن رفته. شاید او بهتر از همه می‌دانسته که فاجعه‌ی هر ایدئولوژی این است که در نهایت «همان چیزی است که سرکوبش می‌کند»؛ برای مثال و به‌قول «اسلاونکا دراکولیچ»:«فقر» در کمونیسم. به بیان دیگر هر ایدئولوژی وقتی می‌خواهد چیزی را از میان بردارد، خود بعد از مدتی به همان چیز مبدل می‌شود. بابت همین «زوشنکو» در مجموعه‌ی طنز داستانی‌ «حمام‌ها و آدم‌ها» به‌سراغ آدم‌های معمولی‌ای رفته که فقط قصد زندگی ساده‌ای دارند اما از پس آن‌هم برنمی‌آیند. فقر و تباهی که از تبعات ایدئولوژی حاکم است گریبان همه‌شان را گرفته. «زوشنکو» در این داستان‌های درخشان مخاطب را می‌خنداند، حتی در بعضی‌شان به قهقهه می‌اندازد اما آنچه در زیر متن آن جاری‌ست: اشک است. بیخود نیست که او را با «نیکلای گوگول» مقایسه می‌کنند؛ همان طناز بزرگ جهان ادبیات که می‌گفت:«طنز واقعی یعنی خنده‌ی مرئی آمیخته به گریه‌ی نامرئی».<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;direction: rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)&nbsp;</font></span></b><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;Sakkal Majalla&quot;;mso-bidi-font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language: FA"><o:p></o:p></span></b></p>