سیناپس رویکرد وبلاگ «سیناپس» نقد و تحلیل آثار سینمایی- نقد و معرفی «رمان» و «کتاب»- و گذری بر داستان‌کوتاه، شعر، موسیقی، آهنگ و نقاشی‌‌ست. * «لطفاً» نویسنده وبلاگ «پیام رنجبران» هیچ صفحه‌ای در شبکه‌های مجازی اینستاگرام، فیس‌بوک، توییتر ندارد. * من به آن ‌چیزی زنده‌ام که دیگران به آن مرده: تنهایی...! http://senaps.mihanblog.com 2019-10-23T00:05:29+01:00 text/html 2019-10-22T19:17:41+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقدهای تلگرافی Midsommar 2019 و... http://senaps.mihanblog.com/post/564 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://images.squarespace-cdn.com/content/54e310f0e4b0f4a6ba3ac899/1562690040966-S72XA60ZE0G4ZPDJKR47/65581464_10157282617334761_7337520002477588480_n.jpg?content-type=image%2Fjpeg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><br></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim"><font color="#ff0000"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">Midsommar(2019)</span><span dir="RTL"></span></font><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> - آری آستر</font><o:p></o:p></span></font></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font face="Mihan-Nassim">کارگردانی و تدوین فیلم عالی‌ست، حتی روابط مابین شخصیت‌های داستان هم در فیلمنامه به خوبی چیده شده است؛ «میدسامر» تداعی‌کننده‌ی فیلم «مرد حصیری»(2006) است؛ اما رویهمرفته فیلمی حوصله‌سربر و کلافه‌کننده است؛ نمادبازی‌های فیلم و ترسیم جهانی اسطوره‌ای هم بیشتر به آن وجهی متظاهرانه بخشیده و «عمیق‌نما». ایراد کار کجاست؟ «ژانر!»؛ تلفیق و پیوند ژانرهای این فیلم مابین «هنری» (از نوع خاص) و «ترسناک» آن‌سان که بایست اتفاق نیفتاده. «رابرت مک‌کی» راست می‌گوید وقتی از فیلم‌نویس می‌خواهد حتما تکلیف خود را با ژانر فیلمش مشخص کند.<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://a.ltrbxd.com/resized/film-poster/4/2/4/2/2/4/424224-303-0-230-0-345-crop.jpg?k=ac9eaf8c94" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim"><font color="#ff0000"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA">303 (2018)</span><span dir="RTL"></span></font><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span>- هانس وینگارتنر</font><o:p></o:p></span></font></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font face="Mihan-Nassim">«303» یادآور و تحت‌تاثیر فیلمِ «پیش از طلوع»(1995) و دنباله‌هایش است؛ عاشقانه‌ای به شدت گرم و شیرین. اثرِ موفقی که به روابط عاشقانه از مناظر مختلف نگاه می‌کند و بدان می‌پردازد و در تعریف مستند و انسانی این روابط در دنیای امروز بسیار مفید به فایده و شایسته است. (<b>تماشای آن پیشنهاد می‌شود</b>).<o:p></o:p></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.pinimg.com/236x/58/b5/e6/58b5e6480ed5319837e4a7e93710a2e1--the-lake-house-romantic-movies.jpg" alt=""></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font face="Mihan-Nassim"><font color="#ff0000"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">-The Lake House(2006)</span><span dir="RTL"></span></font><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font color="#ff0000"><span dir="RTL"></span> آلخاندرو اگرستی</font><o:p></o:p></span></font></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%;"><font face="Mihan-Nassim">این هم یک عاشقانه‌ی دیگر اما با یک ایده‌ی به شدت بکر و جالب توجه! همکاری مجدد «کیانو ریوز» و «ساندرا بولاک» در نقش شخصیت‌های اصلی فیلم، خیلی خوب از آب درآمده است. فیلمی که جنسِ عشقِ آن و شکلش به داستان‌های کلاسیک نزدیک است اما چیدمان نویی دارد. چقدر زیبا عشق به نمایش درآورده شده، به آن حلاوت بخشیده و ارزش‌های انسانی‌اش را گوشزد می‌کنند.(</font><b style=""><font face="Mihan-Nassim">پیشنهاد می‌شود).</font><font face="B Baran"><o:p></o:p></font></b></span></p><br></div> text/html 2019-10-18T14:00:05+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران درباره «خط سوم» نوشته‌ «ناصرالرین صاحب‌الزمانی» http://senaps.mihanblog.com/post/563 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://bookala.ir/1088-large_default/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%B7-%D8%B3%D9%88%D9%85.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">برای یک دوست!</font></b></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«خط سوم» نوشته‌ی «ناصرالدین صاحب‌الزمانی» از بهترین آثاری‌ست که می‌توان درباره‌ی «شمس» خواند و با ایشان مجاور شد؛ کتابی 870 صفحه‌ای که شخصا خاطرم هست طی دو سه روز آن را تمام کردم از بسکه عالی و گیرا نوشته شده است. صفحات کتاب پشت سر هم ورق می‌خورد و البته نمی‌توانم بگویم آن‌ها را می‌خواندم، بلکه صفحه به صفحه می‌بلعیدم! رویهمرفته آثاری که توسط این بزرگان و استادانِ فاضل و کهنه‌کار و کارکشته و هم‌عصران‌شان مانند آقایان فروزانفر، سعید نفیسی و...به رشته‌ تحریر درآمده، رنگ و عطر دیگری دارند. «خط سوم» که سال 51 نگاشته شده ویژگی‌های دیگری هم دارد؛ ما در این کتاب با منابع فوق‌العاده‌‌ گرانبهایی آشنا می‌شویم که شاید جای دیگری به این سهولت و کمال نیابیم‌شان و همچنین افزون بر این‌که فحوای کتاب حول محور شخصیت و اندیشه‌های جناب شمس می‌چرخد(همین‌طور قیاس اندیشه‌هایش با افکارِ اندیشه‌ورزانی چون نیچه که کلیدهای جالب و مهمی در این راستا به دست می‌دهد) اطلاعات ارزشمندی نیز در مورد تاریخ ایران (تاریخی که گویی شکل و حوادثش همین امروز هم چون همان موقع در حال وقوع است)، حکمت، عرفان و تصوف ایرانی نیز در اختیار خواننده قرار می‌گیردکه باز هم نمونه‌های مشابه‌ آن را به دشواری سراغ داریم: به این بی‌طرفی، تا این حد عمیق، به این روشن‌بینی که در قلم نگارنده‌ی اثر وجود دارد... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">هنوز ما را «اهلیت گفت» نیست!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">کاشکی، «اهلیت شنودن»،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">بودی!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«تمام-گفتن»، می‌باید،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">و «تمام-شنودن»!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">بر دل‌ها، مُهر است،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">بر زبان‌ها، مُهر است،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">و بر گوش‌ها،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">مُهر است!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">عرصه‌ی سخن، بس تنگ است!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">عرصه‌ی معنی فراخ است!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">از سخن، پیش‌تر آ !<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">تا فراخی بینی و،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">عرصه بینی...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از کتاب «خط سوم»، نوشته‌ی «ناصرالدین صاحب‌الزمانی»، منبع اصلی «مقالات شمس»، صفحات 293 و 35، گردآوری «احمد خوشنویس(عماد)» سال انتشار 49.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><br></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#ff0000">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2019-10-11T17:59:28+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران درباره چهره مرد هنرمند در جوانی (جیمز جویس) http://senaps.mihanblog.com/post/561 <div style="text-align: center;"><a href="https://taaghche.com/book/62371/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B4-%D9%80-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه صدبرگ شهریور 98 منتشر شده!&nbsp;</a></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1216669908l/1974612.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">چهره‌ مرد هنرمند در جوانی<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>نویسنده: جیمز جویس<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>ترجمه: منوچهر بدیعی/ نشر: نیلوفر<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">«خودزندگی‌نامه در قالب رمان»</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران</font></b></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">هر گاه نام «جیمز جویس» را می‌شنوم یا جایی به آن برخورد می‌کنم که این مورد بارها لابه‌لای کتاب‌هایی که درباره‌ی ادبیات نوشته شده‌اند پیش می‌آید- شما کمتر کتابی درباره‌ی ادبیات و داستان‌نویسی مدرن خواهید جست که به نحوی در آن نام «جویس» به چشم نخورد- به سرعت نام «ساموئل بکت» نیز در ذهنم حاضر می‌شود. انگار اسامی این دو نویسنده در خاطرم به هم تنیده شده‌اند؛ اما «ساموئل بکت» برای من، مابین رمان‌نویسان جایگاهی دارد که هیچ نویسنده‌ی دیگری بدان دست نخواهد یافت؛ چرا که از منظر من او رمان‌نویسی را چه به لحاظ نوآوری در فرم و چه به لحاظ خلق شگفتی‌ها در راستای اندیشه‌هایش به منتهای درجه‌‌ی خود رسانده است. تصور این‌که بعد از «ساموئل بکت» رمان‌نویسی قرار است به چه بداعتی در فرم خود دست یازد، بسی دشوار است. ولی قضیه وقتی شکل هولناکی به خود می‌گیرد که ما بدانیم همین جناب «ساموئل بکت» هنگامی که «جیمز جویس» را ملاقات می‌کرده مقابل او به زانوی ادب می‌نشسته است!(حالا نه این‌که برود جلوی او زانو بزند، شنیده‌ها حاکی از این است که آنها روی دو صندلی روبروی یکدیگر می‌نشسته‌اند و به زبان «سکوت» با یکدیگر مشغول گفت‌وگو می‌شده‌اند؛ به هر تقدیر) این دیدارها آنقدر روی «بکت» تاثیرگذار بوده که او سال‌ها هر چه می‌نوشته زیر سایه‌‌ی «جویس» بوده است تا اینکه تلاش‌ بی‌وقفه‌ای انجام داده تا عاقبت توانسته از زیر این سایه‌ی سنگین برهد. اما یکی از وجوه مشترک مابین این دو نویسنده‌ی ایرلندی که یکی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات است یعنی «بکت» و دیگری که تاثیرش بر جهان ادبیات تا همیشه ماندگار می‌ماند، نثر ویژه و خاص آنان است. زبان نفیس و شگفت‌انگیزی که هر دو نویسنده آن را در بالاترین سطوح ظرفیت‌های زبانی به مرحله اجرا درآورده‌اند. اصلا به گونه‌ای که می‌توانیم آثارشان را بخوانیم حتی بدون این‌که کاری داشته باشیم در رمان چه خبر است و فقط از ترکیب کلمات و نحوه‌ی چیدمان‌شان لذت فراوانی ببریم. می‌خواهم بگویم اگر زبان این دو نویسنده را از آثارشان بگیریم، آنچه که مشغول مطالعه‌ی آن هستیم نمی‌دانم چه می‌تواند باشد اما هر چه هست، نه آنقدرها «بکت» است و نه «جویس». اینجاست که جایگاه مترجم آثارشان آشکار می‌شود و سهم عمده‌ای که در شناساندن چنین نویسندگان ممتازی به خوانندگان به عهده دارند. وقتی به سراغ «چهره‌ مرد هنرمند در جوانی» می‌رویم- حتی با وجود این‌که می‌دانیم جناب «منوچهر بدیعی» چه مترجم کاربلد و نایابی است- اما وقتی به یاد می‌آوریم «جویس» با 13 زبان آشنایی داشته و به سه زبان ایتالیایی و فرانسوی و انگلیسی مسلط بوده است، از بازی‌های زبانی‌اش که بگذریم وقتی بدانیم او به سبب احاطه‌اش به بسیاری از متن‌های کهن، اساطیری و کتاب‌های مقدس ارجاعات فراوانی به این آثار دارد، به نحوی که چنانچه در ترجمه‌ی اثر، این ارجاعات و روابط به درستی درک نشود ممکن است متن را گنگ و غیرقابل فهم یا حاوی معانیِ باژگونی بگرداند، وقتی بدانیم آثار او در اقصی نقاط جهان همیشه مترجمان فراوانی را به چالش فرا می‌خواند، ممکن است پیش از مطالعه‌ کمی دچار دلهره شویم و حتی با ناامیدی به سراغ اثر برویم. اما واقعیت این‌که اولین چیزی که در همان صفحات نخستین خوانش این رمان توجه ما را به خود جلب می‌کند، ترجمه‌ی درخشان آن است! نفسی به راحتی می‌کشیم و سپس لذت مطالعه‌ی متن آغاز می‌شود. ترجمه‌ی جناب «منوچهر بدیعی» از رمان «چهره‌ مرد هنرمند در جوانی» کاری است کارستان. ترجمه‌ا‌ی بی‌نهایت ارزشمند و ماندگار از یک شاهکارِ جاودان جهان ادبیات!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>«جیمز آگوستین جویس» سال 1882 در دوبلین ایرلند متولد می‌شود. وی پس از طی دوران کودکی و در جوانی به دلیل تضاد اندیشه‌هایش با دون‌مایگی و ابتذال حاکم بر فرهنگ مردم کشورش مجبور به تبعیدی خودخواسته از زادگاهش می‌شود. او از بنیان‌گذاران سبک «جریان سیال ذهن» در ادبیات است. رمان «چهره‌ مرد هنرمند در جوانی» به نوعی «خودزندگی‌نامه‌» این نویسنده محسوب می‌شود. شخصیت اصلی داستان یعنی «استیون ددالوس» در واقع همان «جیمز جویس» است که روایت زندگی و سیر تحول فکری‌ از کودکی تا جوانی‌اش برای ما بازگو می‌شود. نام «ددالوس» در افسانه‌های آتنی به معنای مخترع، مبتکر، مجسمه‌ساز، معمار و «صنعتگر زیرک» آمده است که در هزارتویی خودساخته گیر می‌افتد و سپس با ساخت بال و پری از آنجا می‌گریزد و به سیسیل پرواز می‌کند و همان‌جا به کار خلاقه‌ خود می‌پردازد. وجه تشابه این سرگذشت با زندگی «جویس» به باور این نگارنده در اینجاست که گویی وقتی افکار جویس نیز در کشور زادگاهش به تنگ می‌آید، برای او به مثابه‌ی هرازتویی درمی‌آید که در آن گیر می‌افتد و در نتیجه برای پرداختن به ماموریت ادبی‌اش دست به تبعیدی خودخواسته و مهاجرت می‌زند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">اما ماجرای رمان که توسط جریان پیوسته‌ی افکار «استیون ددالوس» برای ما تعریف می‌شود، آنقدر زیبا به رشته‌ی تحریر درآمده که فقط دلت می‌خواهد این آوای سحرآمیز ادامه داشته باشد و ادامه داشته باشد و تو بشنوی و بشنوی. تصاویر و کلماتی آنقدر زنده و مسحورکننده‌‌ که گویی به طرز اسرارآمیزی روی صفحات کاغذ به حرکت درمی‌آیند، با «استیون» همراهت می‌کنند و تو را به اندیشه وا می‌دارند؛ ماجرای زندگی استیون، داستان تضاد و تقابل ایدئولوژی تحمیل شده‌ توسط دستگاه‌های قدرت است به آدمی با آنچه به واقع در سر او می‌گذرد و سیر تحول فکری‌اش؛ و اما از نکات بسیار حائز اهمیت این روایت، زبان آن است که آنقدر نرم و آهسته و نامحسوس از زبانی کودکانه به نوجوانانه و سپس جوانی شاعر درمی‌آید که تو لحظه‌ای به خود می‌آیی که این کودک بزرگ شده است. به این می‌ماند که در دنیای واقعی ناگهان چشمت به کودکی بیفتد که او را زیاد می‌بینی و به خوبی می‌شناسی‌اش‌ اما همین شناخت و دیدن موجب شده که رشد و بالندگی‌اش را نبینی و یکباره این مساله را دریابی و با خودت می‌گویی:«این بچه چقدر بزرگ شده است». و آیا وقتی از «جیمز جویس» حرفی به میان آورده می‌شود باز هم می‌باید از عشق او به کلمات گفت؟ شاید این بند از رمان نشانی از همه‌ی آنچه در این‌باره می‌خواهیم بگوییم باشد:«چه زیبا و غم‌انگیز بود این سرود! چه زیبا بود کلمه‌ها آنجا که می‌گفت مرا در گورستان قدیم به خاک بسپار! رعشه‌ای از سراسر بدنش گذشت. چه غم‌انگیز و چه زیبا. دلش می‌خواست آرام گریه کند اما نه به خاطر خودش: به خاطر کلمه‌ها، که آن‌قدر زیبا و غم‌انگیز، مانند موسیقی بودند»(ص 38).«استیون ددالوس» شخصیتی فراموش‌ناشدنی در جهان ادبیات است درست مانند خالقش «جیمز جویس» که نامش تا همیشه بر این سپهر، درخشنده و تابناک باقی خواهد ماند.</span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><a href="http://senaps.mihanblog.com/post/554" target="" title="">نقد فیلم «دستکش طلایی» «فاتح آکین» (2019) (اینجا)</a></p></div><div style="text-align: center;"><br></div> text/html 2019-10-06T13:21:04+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران درباره‌‌ی سلوک به سوی صبح (هرمان هسه) http://senaps.mihanblog.com/post/558 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://img.theculturetrip.com/768x432/wp-content/uploads/2016/04/maxresdefault5.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">درباره‌‌ی سلوک به سوی صبح <o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">هرمان هسه</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">(برای یک دوست)<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">این داستان در دو سطح ذهنی و عینی پیش می‌رود، گرچه بیشترِ بخش‌های آن ذهنی است و سهم عمده‌ای از روایت در این سطح جریان دارد، چرا که اساسا این داستان شرح سفری است درونی جهت کشف و شهود که در روایت به ‌ظاهر «سفری جسمانی» می‌نماید و همان‌طور که نویسنده می‌گوید: بنا به معذوریتش برای ممانعت از افشای اسرار حلقه آنرا بدین‌گونه یا به زبان رمز نشان می‌دهد. این داستان، سفری اشراقی به ژرفنای درونیِ «هرمان هسه» است که با نام مستعار در آن حضور دارد. تمامیِ جریانِ آن مسافرتِ اعضای حلقه و گشت‌وگذارهای سی چهل صفحه‌ی نخست روایت، ذهنی و در عمق ضمیر ناخودآگاه راوی اتفاق می‌افتد. ناپدیدشدن «لئو» و بیقراری و گم‌گشتگی اعضای حلقه برای جستن‌اش نشان از سوالاتی دارد که برای آن‌ها پیش می‌آید لیکن فقط «لئو» قادر به پاسخگویی‌ می‌تواند باشد و نویسنده این مساله را بدین گونه نشان داده که وسایلی از اعضای گروه در کولبار «لئو» بوده که با ناپدیدن شدنش، آن‌ها نیز از دست رفته است؛ و بدین‌سان فقدانِ «لئو» را که عارضه‌ای کمرشکن برای اعضای گروه به شمار می‌آید، چنین به دیده می‌آورد. دیدارهای اعضای حلقه نه این‌که هیچ نمودی از جهان جسمانی در خود نداشته باشد، بی‌تردید چنین دیدارهایی روی داده است اما ملاقات‌های اصلی جایی در خارج زمان و مکان حاضر به وقوع می‌پیوندد(جایی در ضمیرناخودآگاه‌شان/ زمان و مکانی انفسی که می‌توانیم آنرا تقریبا مرادف بگیریم با همان «اقلیم هشتم» و «شرق میانه‌»ی سهروردی یا عالم مُثُل افلاطونی) کما اینکه می‌بینیم افراد سرشناسی در جلسات حضور دارند که سال‌ها و حتی قرن‌ها از مرگ‌شان می‌گذرد و از قضا همین حضورشان در داستان- هر چند در حد یک اشاره- به باور من از نقاط جالب آن محسوب می‌شود چرا که وقتی به زندگی‌نامه‌های این افراد رجوع می‌کنیم- البته آن‌هایی که در دسترس قرار دارد یا بر صحت استوار است- نشانه‌هایی از حضور و تعلق‌شان به حلقه مشاهده می‌شود؛ و همچنین همین اشارات می‌تواند روشنی‌بخشِ دلایل نبوغ اسرارآمیزِ برخی‌شان، از جمله «موتسارت» باشد که مثلا در هفت سالگی‌ اولین سمفونی و در دوازده سالگی‌اش نخستین اپرای کامل خود را می‌نویسد؛ تو گویی جان‌ خلاق اینان در سرزمین بکر و حاصل‌خیز دیگری ورای آنچه سایرین می‌بینند و هستند، به سر می‌برد. منظور این‌که به نوعی هم وجه تمایزِ آبشخورِ این هنرمندان با دیگران، برای خلق آثارشان را به رخ می‌کشاند که البته به لحاظ روانشناسی هنر و زیباشناسی هم قابل تامل است؛ بی‌گمان آثاری که از عمق ضمیر ناخودآگاه و به دیگر سخن، از جانِ هنرمند به منصه ظهور می‌رسد با دیگر آثار متفاوت‌اند و همچنین توان، تاثیر و ماندگاری‌شان نیز به همان اندازه‌ای است که شاهد آن هستیم! و علاوه بر موتسارت، جالب‌ توجه این‌که همان‌طور که گفته شد، راوی از حضور افرادی چون، زرتشت، لائوتسه، افلاطون،کسنوفون، فیثاغورس و...در جلسات نام می‌برد. رویهمرفته خوانشِ این داستان بر اساس آرا و اندیشه‌های «کارل گوستاو یونگ» می‌تواند بسیار مفید و راهگشا باشد مثلاً جست‌وجوی راوی برای یافتنِ آن شاهزاده، تلاش او را برای پیدا کردن «آنیما»ی خود ابراز می‌کند و تمنایش جهت وحدت و یکپارچگی‌اش با او؛ همچنین نگاه به داستان از دریچه‌ی اسطوره‌‌خوانی و مقایسه‌ی آن با متن‌های کهن، عرفانی و سفرنامه‌های دیگری که در این مقوله به رشته تحریر درآمده است؛ شخصا این روایتِ «هسه» بیشتر از این مناظر برایم جذابیت داشت. در کل «سلوک به سوی صبح» داستان جالبی است اما به گمانم برای ارتباط برقرار کردن و پیوستگی با آن نیاز به پیش‌زمینه‌ای در مورد چند و چون این سنخ آثار وجود داشته باشد، به ویژه این‌که «هسه» رویدادها و موقعیت‌های روایت و این‌که حالا «واقعا چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟» یا از آن مهم‌تر «اینجا کجاست؟» را زیر حائل ضخیمی از تمثیل و زبان رمز پنهان کرده است؛ تا حدی که آن بیت «مثنویِ» حضرت «مولانا» در ذهن آدمی تداعی می‌شود:«هر کرا اسرار حق آموختند/ مهر کردند و زبانش دوختند» یا به لحاظ زبان رمزی‌اش جهت ممانعت از ورود نامحرمان به متن، آن بیت جناب «حافظ»:«با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی...». ترجمه‌ی متن که عالی است و آقای «سروش حبیبی» واقعا دست‌مریزاد دارد؛ گرچه در راستای این سنخ آثار علاوه بر برخی دیگر از داستان‌های «هسه» که در نوع خود فوق‌العاده‌اند، شخصا «رهنمودهایی برای نزول در دوزخ» نوشته‌ی «دوریس لسینگ» را می‌پسندم که چه به لحاظ جذابیت‌های داستانی و چه به لحاظ شرح چنین سفرهای اشراقی، تمام و کمال به شمار می‌آید و البته به شکلی دیگر رمان «کافکا در کرانه‌» نوشته‌ی «هاروکی موراکامی» و سفر شخصیت اصلی‌اش و افتادن گذرش به آن جنگل...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p><br></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#ff0000">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-10-01T07:44:54+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد فیلم The Golden Glove (دستکش طلایی) http://senaps.mihanblog.com/post/554 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://ocdn.eu/pulscms-transforms/1/NCSktkpTURBXy83OTk4MGU5YzAyNmMwMTkxMTJkYTEyNTlhMmI3M2ZjMS5qcGeRlQLNArwAwsM" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">The Golden Glove</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%; font-family: &quot;B Baran&quot;;"><font color="#ff0000" style="">فیلم: دستکش طلایی<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کارگردان: فاتح آکین<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">محصول 2019 آلمان<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">***<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%; font-family: &quot;B Baran&quot;;"><font color="#ff0000" style="">گذشته‌ی هونکا</font><b><o:p></o:p></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«دستکش طلایی» آخرین ساخته‌ی «فاتح آکین» بر اساس یک ماجرای واقعی و داستان یک قاتل زنجیره‌ای است به نام «فریتز هونکا» که در دهه‌ی هفتاد آلمان می‌گذرد. این فیلم ترکیب عجیب و غریبی است از المان‌هایی چون «پوچیِ» حاکم بر سینمای «روی اندرسون» فیلمساز شاخص سوئدی و روابط منجمدِ مابین آدم‌ها و لحن و طنز نیش‌دارش و همین‌طور قاب‌هایی که سینمای او را به یاد می‌آورد؛ همچنین با گوشه ‌چشمی به سینمای اکسپرسیونیسم آلمان، به‌ویژه در «دفرمه» کردن و از ریخت‌ انداختن کارکترهای داستان که «آکین» به این منظور به‌طرز بسیار جالب‌ توجه‌ای از نقاشی‌های «لوسین فروید» نیز الهام گرفته است؛ در این راستا او بدن‌های برهنه‌ای را نشان می‌دهد که زیر پوست و توده‌های گوشت‌شان هیچ نشانی از حضور روح و روان وجود ندارد؛ و در نهایت امر با از آنِ خود کردن این مولفه‌ها و در کنار هم چیدن‌شان به نحو مطلوب، اثر قابل تامل و خاصی فراهم آورده است. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://images.indianexpress.com/2019/02/the-golden-glove-759.jpg?w=759&amp;h=422&amp;imflag=true" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«دستکش طلایی» فیلمی تکان‌دهنده و دلخراش است که شوخی سرش نمی‌شود! اثری که هیچ نشانی از موضوعات و گفتمان‌های غالب و سیاست‌های روز در آن وجود ندارد؛ پارامترهایی که اغلب موجب می‌شود یک فیلم که حتی به لحاظ سینمایی کاملا بی‌ارزش است، مورد ستایش قرار بگیرد؛ از این‌رو نادیده انگاشتن و بی‌توجه‌ای کردن منتقدانی که سرگرم این حوزه‌اند، نسبت به این فیلم و حتی از سر جنگ درآمدن با آن، دور از انتظار نیست. منتقدانی که موضوعات و ایدئولوژی مطرح شده در اثر برای‌شان به مراتب بر کیفیت سینمایی‌اش ارجحیت دارد؛ برای مثال امتیاز این فیلم در وبسایت «متاکریتیک» 28 است. مدعی نیستم که این فیلم، اثری تمام و کمال و بی‌اشکال است، اما این امتیاز در مورد آن واقعا بی‌انصافی است. گرچه مدت‌هاست امتیازهای این وبسایت از بسکه در جهت سیاست‌های روز و گفتمان‌های غالب پیش می‌رود دیگر قابل اعتنا نیست. این رفتار در مورد <span style="color: red">شاهکار متاخر «لارس فون‌تریه»</span>، <span style="color:red">«خانه‌ای که جک ساخت»</span> نیز به نوعی دیگر پیش گرفته شد ولی با این تفاوت که «فون‌تریه» در آن فیلم و توسط همان اثر با همه‌ی این منتقدان تسویه حساب جانانه‌ای کرده، از این‌رو واکنش‌های آن‌ها بیشتر قابل درک است<span style="color:red">. البته شخصیت اصلی فیلم «دستکش طلایی» بر خلاف «جک» در «خانه‌ای...»، کارکتر پیچیده‌ای نیست، افزون بر این در آنجا «فون‌تریه» برای دست انداختن آن دسته از روانکاوان و روانشناسان که با گاردهای همیشه از پیش تعیین ‌شده‌ای به سراغ آثار می‌آیند، آگاهانه کدهای اشتباهی را نیز به کار گرفته بود</span>-آنهایی که به قولِ «ویتگنشتاین» انسان را به یک نظریه تقلیل می‌دهند-و صرفاً در جهت تایید آرای خودشان آنچه را که می‌خواهند از اثر بیرون می‌کشند(که بسیاری نیز در دامِ فون‌تریه افتاده‌اند). اما «فریتز هونکا» کارکتری است که از قضا باب دندان روانکاوانی است که قصد تشخیص بیماری دارند البته با این مشکل که اغلب بعد از به‌وقوع پیوستن حوادث تلخ دست به تحلیل آن شخصیت می‌زنند و فلان و بهمان مورد را از علائم بیماری فرد و علت وقوع جنایت می‌دانند، اما قبل از آن اگر شبانه‌روز با فرد مذکور سر کنند، چیزی از درونیات او درنمی‌یابند. بوی گندی که در این فیلم می‌پیچد بیش از آن‌که از لاشه‌های گندیده‌ای که توسط «هونکا» در خانه‌اش پنهان شده یا از رفتارهای او باشد، برخاسته از کراهت جامعه‌ و آدمیزادگان پیرامون اوست. آدم‌هایی که یک فرد را به دلایلی از جمله «فرم چهره»‌اش به گوشه‌ی انزوا طرد می‌کنند. بی‌گمان هیچ‌کدام از رفتارهای سایر آدم‌ها دلیل قانع‌کننده‌ای در اختیار یک فرد برای انجام جنایت قرار نمی‌دهد، و کارگردان نیز قصد توجیه این قتل‌ها را نداشته و از «هونکا» صرفا به عنوان یک نشانه برای رساندن پیامش استفاده کرده است.(گرچه ما مد نظر داریم که همه‌ی افراد شبیه هم نیستند و در موقعیت‌های طردشدگی واکنش‌های متفاوتی از سوی‌شان رقم می‌خورد کما اینکه بارها اتفاق افتاده است). «فریتز هونکا» یادآور شخصیت‌های مجموعه داستان «گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای» نوشته‌ی «ایان مک‌یوون» نیز هست. در آنجا هم شخصیت‌هایی وجود داشت که طرد شده، در حسرت مهروزی دیگران، و یا مورد آزار قرار گرفته بودند و از اینرو به عکس‌العمل متقابل دست می‌زدند<span style="color:red">.(دلایلی که «هونکا» را به قتل وا می‌دارد، علت‌هایی اسرارآمیز یا دور از نظر نیست)</span>. این طرد شدگی و تحقیر مداوم منجر به این می‌شود که به مرور حس همدلی در این افراد از میان برود و قدرت درک شرایط، موقعیت و فهم احساسات طرف مقابل را از دست بدهند و در نهایت منجر به کینه‌ای عمیق به شکل یک توده‌ی دردناک در وجودشان بشود. کینه‌ای که وقتی وارد عمل می‌شود رفتارهای هولناک مربوط به خود را به اکران می‌گذارد. او صرفا قصد کشتن ندارد. حتی هدفش در بادی امر انتقام نیست. او مبارز می‌طلبد تا به قول «هایدگر»:«با بی‌ارج کردن موضوع کینه‌جویی خود نسبت به آنچه بدین‌سان او را حقیر و زار کرده است احساس برتری کند؛ بدین‌سان حرمت خود را اعاده می‌کند. تنها حرمتی که ظاهراً شایسته‌ی آن است. زیرا آنکه انتقام می‌جوید از آن دل‌آزرده شده است که ناکام شده و آزار دیده است». بدین‌سان وقتی در اواسط داستان «هونکا» توسط همکارش کمی تحویل گرفته می‌شود نمی‌تواند رفتار او را درک کند! چرا که ما پیش‌تر دیده‌ایم وقتی «هونکا» در میکده‌ی «دستکش طلایی» قصد داشت «دیگری» را به خود دعوت کند، پیرزن روسپی به او می‌گوید:«من حتی حاضر نیستم روی تو ادرار کنم». فیلم‌های اروپایی اغلب عنصر «پیش‌داستان» شخصیت‌های داستانی‌شان را زیاد جدی نمی‌گیرند و این‌ شخصیت‌‌ها معمولا فاقد آن هستند؛ فقدان گذشته‌ای که موجب می‌شود ما شخصیت داستان را بهتر بشناسیم. در این فیلم هم کارگردان آنقدرها روی این عنصر متمرکز نمی‌شود و گویا علاوه بر این‌که نمی‌خواسته توجه تماشاگر جز به صراحت حرفی که می‌خواهد بزند به چیز دیگری جلب شود، خیلی گذرا فقط به این‌ها بسنده می‌کند که «هونکا» فرزند خانواده‌ی شلوغ و نابسامانی بوده، پدرش کمونیست بوده و در اردوگاه‌های کار اجباری کشته شده است؛ سپس ما به نوعی طی داستان و توسط همان رفتارهایی که در میکده با «هونکا» انجام می‌شود شناختی نسبی از او به دست می‌آوریم و می‌توانیم پیشینه‌اش را حدس بزنیم که حتی ممکن است کفایت کند. ولی کارگردان در همین راستا حربه هوشمندانه‌ و حرکت موثر دیگری به دست داده که بسیار جالب‌ توجه است و آن ساخت یک شخصیت فرعی است که به لحاظ چهره‌ شباهت بسیاری به «هونکا» دارد. تو گویی که او نوجوانیِ «هونکا» است که در فیلم پرسه می‌زند. همان نوجوانی که توسط جامعه‌اش مورد تحقیر و خشونت قرار گرفته است. کما اینکه می‌بینیم آن افسر در توالت میکده‌ چه رفتاری با او انجام می‌دهد. این گذشته‌ی «هونکا» است که ما حالا شاهدِ امروزش هستیم.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">پی‌نگار:<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">امتیاز فیلم در زمان نوشتن این متن ذکر شده است!<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-09-25T19:55:49+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد فیلم مرده‌ها نمی‌میرند The Dead Don't Die (زندگان مرده) http://senaps.mihanblog.com/post/553 <div style="text-align: center;"><font size="2" color="#ff0000"><a href="https://taaghche.com/book/62371/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B4-%D9%80-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این متن، اینجا ماهنامه صدبرگ شهریور 98 منتشر شده!</a></font></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://tourismtofino.com/wp-content/uploads/2018/12/the-dead-dont-die.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;Bell MT&quot;,&quot;serif&quot;;mso-bidi-font-family:Arial"><font color="#ff0000">The Dead Don<span style="background-image: initial; background-position: initial; background-size: initial; background-repeat: initial; background-attachment: initial; background-origin: initial; background-clip: initial;">'t Die</span></font></span><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family: &quot;Bell MT&quot;;mso-hansi-font-family:&quot;Bell MT&quot;;color:red;mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">فیلم: مرده‌ها نمی‌میرند <span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span><o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کارگردان: جیم جارموش<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>محصول 2019 آمریکا<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">زندگانِ مرده</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«جیم جارموش» رابطه‌ی بسیار خوبی با اندیشه‌ی شرق به‌ویژه «ذن» و آیین «بودیسم» دارد و این ارتباط و علاقه را در فیلم «گوست‌داگ: سلوک سامورائی»(1999) که کتاب «هاگاکوره، طریقت سامورایی» از دست شخصیت اصلی داستان نمی‌افتاد به روشنی نشان داده، همچنین به مرور تاثیر این فلسفه از منظر سادگیِ‌ سرخوشانه‌اش در جنسِ نگاه، اندیشه‌ و شکل فیلمسازی او راه یافته است؛ از اینرو اصلا دور از انتظار نبود که در آخرین اثرش «مرده‌ها نمی‌میرند»(2019)، به سراغ ساخت فیلمی با موضوع طبیعت برود و با خلق استعاره‌های فانتزی(استخراج نفت از قطب که موجب خارج شدن کره‌ی زمین از مدار چرخشش شده) شکل امروزی‌‌تر این مهم، یعنی نگرانی برای مسائل محیط زیستی را یادآوری کند(چرا که طبیعت در اندیشه‌ی شرق جایگاه گران‌مایه‌ای دارد) و سپس آنرا با مضامینی پیوند بزند که پیش‌تر نیز در فیلم‌هایش مطرح شده بود از جمله «مصرف‌گراییِ» انسانِ معاصر که از تبعات آن استحاله‌ی آدم‌ها به موجوداتی با مغزهایی فعال اما بی‌روح‌اند؛ این آدم‌ها در نگاه «جارموش» به شکل «زامبی» درآمده‌اند که در تعریف آن داریم:«جسدهای متحرک با مغزهای فعال اما بی‌روح» و در «فلسفه‌ ذهن» نیز درباره‌ «زامبی» آمده است:«سامانه‌ای که همانند انسان عمل می‌کند اما خودآگاهی، فهم روانی و قصد و نیت ندارد». بدین‌سان «جارموش» رابطه‌ی متقابل جالبی برقرار کرده است، مابین «بیگانگی» انسان نسبت به طبیعت و آنچه به‌راستی هست(یعنی جزوی از طبیعت) و در پی‌اش فروغلتیدن در دام مصر‌ف‌گرایی، عطش و ولع دیوانه‌وار برای بیشتر خواستن و در نهایت مبدل ‌شدنش به «زامبی»! اینجاست که می‌باید به اسم فیلم نیز رجوع کنیم:«مرده‌ها نمی‌میرند»؛ این «مرده‌ها نمی‌میرند» در فیلم «جارموش» معنای دوپهلویی به خود گرفته‌، به این شکل که بیش از آن‌که به زنده‌ شدن مرده‌ها و از زیرخاک درآمدن‌ و حمله‌ کردن‌شان به مردم شهر اشاره داشته باشد، متوجه آدم‌های زنده‌ی آن شهر است! یعنی افرادی که هنوز به‌ظاهر نمرده‌اند اما از جایی که آنها نسبت به فضای پیرامون خود و از همه مهم‌تر طبیعت و کره‌ زمین بیگانه و بی‌اعتنا شده‌اند- مثلا در برابر اخبار خارج شدن کره‌ زمین از مدارِ خود که منجر به اتفاقات عجیبی در شهر می‌شود، هیچ واکنشی نشان نمی‌دهند و حواس‌شان به گم‌شدن یک مرغ یا مدل اتومبیل‌‌‌شان است تا این واقعه- این آدم‌ها از منظر جارموش «مرده‌« به شمار می‌آیند! از این‌رو وقتی هم که توسط زامبی‌ها کشته می‌شوند ما درمی‌یابیم که قرار است درست مانند افرادی که قبلا مرده‌اند همان روال را طی کنند، یعنی دوباره برخیزند و به صورت خودکار به کارهایی بپردازند که پیش از مرگ نیز انجام می‌داده‌اند. «مرده‌ها نمی‌میرند» فیلمی زامبی‌محور اما به سبک جارموشی است! زامبی‌های این فیلم هم سایر آدم‌ها را می‌درند اما به نوعی بیشتر به دنبال اشیا، ابزار و چیزهایی هستند که پیش از زامبی‌ شدن‌ بدان‌ وابسته بوده‌ و مصرف‌شان می‌کرده‌اند، از قبیل قهوه، داروهای آرامبخش، وای‌فای و شکلات...که این‌ها علاوه بر این‌که پیام فیلسماز را می‌رساند شکل بامزه و خنده‌داری هم به فیلم داده است. اما مقایسه‌ی «مرده‌ها نمی‌میرند» با دیگر فیلم‌های زامبی‌محور و مولفه‌هاشان و مدام یادآوریِ این قضیه که این فیلم شبیه آن‌ها نیست و تماشاگر از دیدنش سرخورده می‌شود کمی عجیب و راستش را بخواهید خنده‌دار به نظر می‌رسد؛ چرا که این اثر اصلا قرار نبوده شبیه آن فیلم‌ها باشد و از پایه در راستای اندیشه‌ای که قصد انتقال آنرا دارد و شرحش رفت، به این سنخ تولیدات(که شخصاً نیز طرفدارشان هستم) و رویهمرفته «فیلم» به مثابه‌ی کالا هم کنایه می‌زند و حتی فیلمساز تا جایی پیش می‌رود که اثرِ خود را نیز با وارد شدن به آن و تاکید بر «فیلم» بودنش دست می‌اندازد و همچنین با تغییر منطقش به هجو می‌کشاند؛ از جمله ورود ناگهانی یک «بشقاب پرنده» به جریان فیلم و رهایی «زلدا وینستون» با بازی «تیلدا سوئینتن» و البته از جایی که «زلدا» رهروی آیین بودیسم است، می‌تواند باز هم معنای دو پهلویی به خود بگیرد و به نوعی نقطه‌گذاری بر آموزه‌های این آیین در جهت رستگاری باشد؛ چرا که فیلسماز پایان خوشی بر این رویه‌ای که انسان معاصر در پیش گرفته متصور نیست و مدام از زبان «آدام درایور» به طوری که دیگر به صورت «موتیف مقید» اثر درمی‌آید هشدار می‌دهد:«این ماجرا، عاقبت خوشی ندارد»؛ و البته پیش از آن نیز به جهانی که در آن زندگی می‌کنیم اما مشغول ویران کردنش هستیم هم اشاره داشته است:«دنیای بی‌‌نقصیه، مراقب جزییاتش باش». «مرده‌ها نمی‌میرند» فیلمی قابل تامل و دوست‌داشتی است و به هر شکل از پس آنچه می‌خواهد مطرح کند به خوبی برمی‌آید اما با همه‌ی این تفاسیر در کارنامه‌ی «جیم جارموش» و در قیاس با سایر آثارش جایگاه مهمی را از آن خود نمی‌کند. </span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></span></b></p></div> text/html 2019-09-23T18:33:30+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران کتاب «نیچه» نوشته‌ «شتفان تسوایگ» (پاراگراف کوتاه) http://senaps.mihanblog.com/post/552 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">و این اتاق اثاث‌دار، در همه‌جا به همین شکل است، نام شهرها تغییر می‌کند، گاهی سورنتو است، گاهی تورینو، گاهی ونیز، گاهی نیس، گاهی مارین‌باد، اما اتاق اثاث‌دار همیشه همان است. همیشه اتاقی اجاره‌ای، اتاقی غریبه با اثاثی بدریخت، کهنه و درب و داغان. با میز تحریر و تختخوابِ رنج‌اش، با تنهایی ابدی‌اش. در طول تمام این‌ سال‌های کولی‌وار دریغ از یک خشنودی و استراحت در محیطی شاد و دوستانه، دریغ از تن برهنه و گرم زنی کنار تنش، دریغ از بامدادی باشکوه از پَسِ هزاران شبِ کاریِ سیاه و ساکت. آه! چقدر تنهایی نیچه وسیع است، بی‌حد و اندازه وسیع‌تر از آن فلات علیای سلیس-ماریای خوش‌منظره که حالا دیگر جهانگردها بین وقت ناهار و شام دوست دارند به دور آن چرخی بزنند: تنهاییش دنیا را فرا گرفته و از مرزهای زندگیش گذشته است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">کتاب:«نیچه»، نویسنده:«شتفان تسوایگ»<o:p></o:p></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">ترجمه:«لیلی گلستان» (ص 12)<o:p></o:p></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-family: &quot;B Baran&quot;; font-size: 12pt;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:18.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></span></b></p> text/html 2019-09-22T09:16:06+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران اهمیت کوتاه بودنِ زندگی http://senaps.mihanblog.com/post/551 <div><br></div><div><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">جناب «احمد شاملو» طی مصاحبه‌ای درباره‌ی «زندگی» می‌گوید:«زندگی به طرز بی‌شرمانه‌ای کوتاه است، ولی اهمیت‌ آن در همان کوتاهی آن است».<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">***<o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">اما وقتی ما این مهم را دریابیم که زمان‌مان بسیار ناچیز و کوتاه است و آنرا با گوشت و پوست و استخوان‌مان درک کنیم، اتفاق مهمی برای‌مان رخ می‌دهد که ناخودآگاه بر تمامیِ رفتارهای زندگی‌مان- هر روز و هر دقیقه- بر لحظه‌لحظه‌ی آن تاثیر به‌سزایی می‌گذارد! از جمله این‌که حالا با این فرصت محدود: وقت‌مان را چگونه می‌گذرانیم؟ به چه کاری مشغول می‌شویم؟ چه افرادی را برای دوستی و هم‌صحبتی انتخاب می‌کنیم؟ به چه آدم‌هایی اجازه‌ی ورود به زندگی‌مان را می‌دهیم؟ احساسات‌‌‌مان را صرف چه کسانی می‌کنیم؟ ارزشمندترین داشته‌‌مان، یعنی‌ زندگی‌مان‌ را با چه افرادی قسمت می‌کنیم؟ وقتی این‌گونه به موضوع می‌نگریم به‌طرز شگفت‌انگیزی ارزش واقعی هر چیزی مقابل دیدگان‌مان نمایان می‌شود.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-09-19T16:05:56+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران سکوت (ری‌اوتا) http://senaps.mihanblog.com/post/549 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.pinimg.com/originals/b4/fd/a2/b4fda2d47a0ca1835623bb159138d5b7.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">هیچ‌یک سخنی نگفتند،<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">نه میهمان و نه میزبان<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">و نه داوودی‌های سپید.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">شاعر: ری‌اوتا<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: احمد شاملو<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">نقاشی:«هیریزاکی ای‌هو»(1880- 1968)</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p> text/html 2019-09-19T14:41:42+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به رمان ناامیدی (ولادیمیر ناباکوف) http://senaps.mihanblog.com/post/548 <div style="text-align: center;"><a href="https://taaghche.com/book/61399/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B3-%D9%80-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این متن، اینجا ماهنامه صدبرگ مردادماه 98 منتشر شده!</a></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1365097091l/15781344.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">رمان: ناامیدی<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>نویسنده: ولادیمیر ناباکوف<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>مترجم: خجسته کیهان<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><span style="mso-spacerun:yes">&nbsp;</span>نشر: کتابسرای تندیس<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">*<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">داستانی جنایی با رگه‌هایی از «سوررئالیسم»</font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">پیام رنجبران </font><o:p></o:p></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«ولادیمیر ناباکوف» نیاز به معرفی چندانی نزد دوستداران ادبیات و سینما ندارد. رمان‌هایی مانند «خنده در تاریکی» و همچنین اقتباس‌های سینمایی از مشهورترین اثرش «لولیتا» آن هم توسط کارگردان‌های نامداری چون «استنلی کوبریک» جایگاه او را برای همیشه در اذهان علاقه‌مندان به این عرصه‌های هنری تثبیت کرده است. آثار او با مضامین روانشناسانه و در بیشتر موارد مابین دو سطح واقعیت و خیال غوطه می‌خورد، به‌ نحوی که گاه تشخیص این‌که روایت در کدام سطح پیش می‌رود برای خواننده‌اش دشوار می‌شود، اما این عنصر «ابهام» آنقدر با ظرافت شکل می‌گیرد که بر جذابیت آثارش می‌افزاید. «ولادیمیر ناباکوف» سال 1899 در روسیه و در خانواده‌ای سرشناس و فرهنگی به دنیا آمد. خیلی زود به سه زبان روسی، فرانسوی و انگلیسی مسلط شد و بعدها در کنار آثاری که به زبان روسی نوشته بود، نثرِ انگلیسی‌اش نیز جزو نثرهای شاخص قرار گرفت. «ناباکوف» به ‌همراه خانواده‌اش بعد از «انقلاب فوریه 1917» روسیه مجبور به ترک سرزمین مادری شد و شاید همین مهاجرت ناخواسته‌ یکی از دلایل نفرت همیشگی‌اش از «کارل مارکس» است که در مجموعه آثارش کمابیش به چشم می‌خورد. انقلابی که به اصطلاح زیر عنوان فلسفه‌ی «مارکس» اتفاق افتاده بود. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«ناباکوف» با «لولیتا» به شهرت جهانی دست یافت و رتبه‌ی این رمان هم اکنون مابین 100 رمان برتر «کتابخانه‌ مدرن آمریکا» چهارم است، در عین حالیکه دیگر آثار این نویسنده‌ نیز در نوع خود هم حائز اهمیت‌اند و هم خواندنی. «ناامیدی» هفتمین رمانی است که او به رشته‌ تحریر درآورده است؛ اثری که ابتدا به زبان روسی نگاشته شد و بعدها توسط خودِ نویسنده به زبان انگیسی ترجمه و دوباره بازنویسی شد و در اختیار خوانندگان قرار گرفت؛ داستانی که ایده‌ی پدید آمدنش جریان «همزاد» است؛ پیدا شدن سر و کله‌ی یک نفر دیگر به لحاظ شکل و شمایل درست شبیه خود فرد در زندگی‌اش. موضوعی که نویسندگان بزرگ دیگری چون «فیودور داستایوفسکی» در رمانی با همین عنوان، همچنین «خورخه لوئیس بورخس» در داستانِ کوتاه «آن دیگری» نیز بدان پرداخته‌ و آثار برجسته‌ای آفریده‌اند. رویهمرفته ظاهر شدن شخصیتِ «همزاد» در داستان‌ها نمودی از شخصیتِ در «سایه مانده»‌ی پرسونای اصلی داستان است. نمود و شمایلی از «خودِ» مغفول مانده، آرزو شده، گاه خودی واقعی‌تر و یا سرکوب‌شده‌ی شخصیت اصلی داستان که در اعماق ضمیر ناخودآگاهش شکل گرفته و یا بدان ‌جا پس رانده شده و حالا بنا به دلایلی از جمله‌ شرایط محیطی که پیرامون شخصیت اصلی به وجود آمده است، ظاهر می‌شود. «خود»ی که شخصیت اصلی داستان گاه با او به گفت‌وگو می‌نشیند و به حرف‌هایش گوش می‌سپارد، گاه مابین‌شان آنقدر تضاد و تفاوت وجود دارد که به تخاصم و درگیری ختم می‌شود، گاه با یکدیگر هم‌نظر شده و در راستای انجام کاری توافق و مصالحه می‌کنند که همه‌ی این‌ها در کنار هم یک داستان را پدید می‌آورد؛ همچنین شخصیت «همزاد» در داستان‌ها، تداعی‌کننده‌ی همان «خود»ی است که در زندگی واقعی نیز برای شناخت خویش می‌باید با آن مواجه شد؛ همان «خود»ی که گاه ریشه‌ی تمامی ناهنجاری‌های روحی و روانی و رفتاری آدمی به او برمی‌گردد و برای بازگشت به زندگی طبیعی می‌باید بر آن چیره گشت یا به مصالحه رسید. «خودِ» نادیده انگاشته شده‌ای که در وجود همه‌ی آدم‌ها هست و برای شناخت خویش هیچ راه گریزی از او نیست. اما این «همزاد» که روی دیگر و چهره‌ی واقعی شخصیت اصلی رمان «ناامیدی» یعنی «هرمان کالویچ» است، در دستان هنرمند «ولادیمیر ناباکوف» به داستانی خواندنی مبدل شده است. داستانی که حول محور عناصری چون «معما» و «ابهام» تا انتهای ماجرا می‌چرخد و بدین طریق خواننده را با خود همراه می‌کند. راوی که همان شخصیت اصلی داستان «هرمان کالویچ» است، راوی نامعتبری است که در همان بادی امر می‌گوید که از دروغ گفتن هیچ ابایی ندارد و آن را در واقع از «ویژگی‌های اصلی» خود و سبک نگارشش می‌داند، چرا که او در حال نگارش داستان روبرو شدنش با «همزاد»ش و اتفاقاتی که بعدتر می‌افتد، برای ما است. داستانی جنایی با رگه‌هایی از «سوررئالیسم» که بدین وسیله نویسنده ما را بهمراه خود به اعماق ذهن «هرمان کالویچ» فرو می‌برد و البته فرصت ارزیابی و حدس و گمانه‌زدن درباره‌ی چگونگی وقوع حوادث را در اختیارمان می‌گذارد. روایتی که بعضی از بخش‌هایش مرا به یاد فیلم کارگردان دانمارکی «لارس فون‌تریه» می‌انداخت و شاهکار متاخرش یعنی «خانه‌ای که جک ساخت»(2018). آن قسمت‌ها که راویِ داستانِ «ناامیدی» حین گوشه و کنایه‌ زدن به جنایی‌نویسان بزرگ تاریخ ادبیات چون «فیودور داستایوفسکی» از شیوه‌ی جنایت به مثابه‌ی یک اثر هنری یاد می‌کند:«حالا بیایید درباره‌ی جنایت صحبت کنیم، جنایت به عنوان یک هنر»(ص115). «اشتباه پیش‌کسوتان بی‌شمار من این بود که بیش‌تر به خود قتل توجه می‌کردند، و در نتیجه گمان می‌کردند از میان بردن همه‌ی ردپاها از همه چیز مهم‌تر است، در حالی که طبیعی‌ترین راهی که به همان اقدام یعنی قتل منتهی می‌شود، تنها یکی از حلقه‌های زنجیر است، یک مسئله‌ی جزئی، خطی در یک کتاب که به‌ طور منطقی باید برآمده از مطلب قبلی باشد، زیرا ذات هر هنری چنین است. اگر اقدام از پیش طراحی شده به درستی اجرا شود، نیروی هنر خلاق چنان است که اگر هم جانی روز بعد خود را تسلیم کند، کسی حرفش را باور نخواهد کرد، چون حقیقتی که به خودی خود در هنر خلاق وجود دارد فراتر از واقعیت‌های زندگی قرار دارد»(ص 116). کوتاه سخن اینکه: هیچ بعید نیست یکی از منابع الهام «لارس فون‌تریه» برای خلق آخرین اثرش و پردازش شخصیت «جک» که یک قاتل زنجیره‌ای است و آن‌ نگاه زیبایی‌شناسانه‌ی این شخصیت به جنایت، همین رمان «ناامیدی» باشد. این رمان سال 1938 توسط «ولادیمیر ناباکوف» به رشته تحریر درآمده و به‌راستی که طی این سال‌ها به مدد ساختار زنده، نحوه‌ی چیدمان وقایع روایت و نگاه دیگرگونش به موضوع «همزاد» هیچ از تازگی‌اش کاسته نشده و همچنان خواندنی است. داستانی که به باور من، «ناباکوف» توسط آن و در زیر متنش مانند دیگر بزرگان عرصه‌ی ادبیات و اندیشه‌ورزی بعد از سال‌‌ها کند و کاو در روانِ آدمی، در نهایت بر آن پند بزرگی تاکید می‌ورزد که قرن‌ها پیش بر سر در معبد «دلفی» حک شده:«خودت را بشناس».</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%; font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#ff0000">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-09-16T08:41:38+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران حیوان، دیوانه، مرگ (کتاب بررسی یک پرونده‌ی قتل) http://senaps.mihanblog.com/post/547 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="http://www.asalbook.com/content/img/booksimg/2309547/3eacb6a6-19f7-465f-8ee8-0c006471cee6.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">اما، اسب یا انسان، فعله‌ی بی‌جیره و مواجب، جز غیر ممکن، هر کاری می‌تواند بکند. برای گذشتن از مرز و رسیدن به یک پیروزی تلخ، او، تنها او، برایش مردن باقی می‌ماند، یعنی کُشتن. درخشیدن در مراسمی خون‌آلود. از طریق این مراسم. در این مراسم، بعد از این مراسم، او خواهد توانست واقعیت را بگوید، هیولا را، در هیولاترین هیأتش نشان دهد: قاعده‌ی دروغ و ماشین نفرت‌انگیز را که در سایه‌ی آن هم زنجیرانش، مطرودین زمین، در هر روز، در هر زندگی، له و لورده می‌شوند، له و لورده شده‌اند. آن همه صبر، آن همه رنج، موجب شد که درخشش برق برنده‌ی این داس در کف یکی از میان آن‌ها فوران کند: صبر مقدس.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از مقاله‌ی «حیوان، دیوانه، مرگ»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">کتاب «بررسی یک پرونده‌ی قتل»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه‌: مرتضی کلانتریان<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">ص 205<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 20pt; line-height: 150%; font-family: &quot;B Baran&quot;;"><b><font color="#ff0000">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font><o:p></o:p></b></span></p> text/html 2019-09-08T02:24:32+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران شب‌نوشت:«ماجرایی که برای من پیش آمد» (متن شخصی) http://senaps.mihanblog.com/post/546 <img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9a/Edmund_blair_leighton_accolade.jpg/800px-Edmund_blair_leighton_accolade.jpg" alt=""> <div><br></div><div><span style="font-family: &quot;B Baran&quot;; font-size: 20pt; text-align: justify;">&nbsp;</span></div><div><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">26 روز از این اتفاق می‌گذرد؛ 26 روز از حادثه‌ای که دورِ روزش را در تقویم روی میزم دایره‌ای کشیده‌ام و کنارش نوشته‌ام:«خبر خوش بعد از ده سال». ولی هنوز نمی‌دانم آن را می‌باید چه بنامم؟ حادثه؟ تصادف؟ شانس؟ واقعه‌ای ورای تصورم؟ سزای صبوری یا پیکار؟ نمی‌دانم آن را چه بنامم، درست مانند آغاز همین متن که نمی‌دانم چطور ‌باید آغازش کنم؟ 26 روز گذشت و طی این مدت هر بار که اینجا نشستم تا درباره‌اش چیزی بنویسم، انگار صدای سوت خمپاره‌ای را می‌شنوم که توی سرم می‌پیچد و بعد مابین زنجیره‌ی افکارم فرود می‌‌آید و سپس موج انفجارش کلمات پاره‌پاره‌ شده‌ام را به جایی پرتاب می‌کند که دستم بهشان نمی‌رسد. و بعد جابه‌جا هزاران واژه دوباره در سرم فرو می‌ریزند و هجوم تصاویری که از پس جفت‌وجور کردن‌شان بر نمی‌آیم و نمی‌توانم کنار هم قرارشان بدهم و در نهایت خودم را در حالی پیدا می‌کنم که یا کنار پنجره ایستاده است و به خیابان نگاه می‌کند یا گوشه‌ای نشسته و زیر لب زمزمه می‌کند:«ده سال صلیبم را به تنهایی به دوش کشیدم». اما عاقبت تمام شد! باید بپذیرم که تمام شده است. اینک من مانده‌ام با «خود»ی که ده سال مرا همراهی کرد و حالا انگار جلوی در خانه ایستاده است و منتظر خداحافظی‌ست...باید راهی‌اش کنم. این رفیق تمام و کمال را. خودی که به من آموخت چگونه از پس این قضیه برآید...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">اما ماجرا از کجا آغاز شد؟ باید به خیابان گیشا برگردم؛ به ده سال قبل که توی پیاده‌رو قدم می‌زنم. عصرها برای هواخوری از خانه بیرون می‌آیم و سراشیبی پیاده‌رو را پایین می‌روم که ناگهان فقط چند دقیقه‌ زمان می‌برد تا زندگی‌ام زیر و زبر شود. مغاک تاریکی به عمقِ یک دره مابین جریان زندگی‌ام دهان می‌گشاید. خبری دریافت می‌کنم. خبری دریافت می‌کنم. خبری دریافت می‌کنم. و بعدش...<o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-08-14T13:47:25+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران درنگی بر رمان عنکبوت نوشته‌ی هانری تروایا http://senaps.mihanblog.com/post/545 <div style="text-align: center;"><a href="https://taaghche.com/book/59569/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B2-%D9%80-%D8%AA%DB%8C%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این متن، تیر 98 اینجا در ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1489134673l/34523046.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#993399">رمان: عنکبوت <o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#993399">نویسنده: هانری تروایا<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#993399">&nbsp;ترجمه: پرویز شهدی<o:p></o:p></font></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#993399">&nbsp;نشر: کتاب پارسه</font><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">روایت مواجهه‌ی آدم‌های سطحی با هم</font><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">طرح روی جلد رمان «عنکبوت» همخوانی بسیاری با شخصیت اول این داستان دارد. هاله‌ی کم‌رنگی که تصویر مردی را شکل داده که برخاسته از کتاب‌هاست؛ گویی این کتاب‌ها منجر به شکل گرفتن سایه‌ی بی‌حالی شده که به آنی زدوده یا به تلنگری فروپاشیده خواهد شد. حس نگریستن به آن، به این می‌ماند که به یک حباب می‌نگریم. انگار ریشه‌های شخصیت و افکار این مرد به‌جای زندگی، برخاسته از مفاهیم کتاب‌هاست، ریشه‌هایی که البته محکم نیست و مفاهیمی که در او نهادینه نشده‌ است. این مرد «ژرار فونسک» نام دارد. پرسونای اصلی رمان «عنکبوت» و مرد جوانی که پشت نقاب عبارات قصار کتاب‌هایی که خوانده، شخصیت اصلی خودش را پنهان می‌کند. او خود را فردی نشان می‌دهد که نیست: قدرتمند اما در واقع ضعیف. بی‌نیاز اما به شدت محتاج به توجه و ابراز علاقه‌ی اعضای خانواده‌اش. متفکر و عمیق اما گیرافتاده در سطح. اصلاً به باور من داستان این رمان، روایت مواجهه‌ی سطح است با سطح. روایت مواجهه‌ی آدم‌های سطحی با هم، روایت آدم‌هایی که در سطح زندگی می‌لولند، ولی تقابلی که در عمیق اتفاق می‌افتد؛ یعنی ما توسط داستانی که به خوبی ساخته و پرداخته شده است به عمق و درون این آدم‌ها نفوذ می‌کنیم و به ریشه‌ها و عواملی می‌پردازیم که در نهایت این آدم‌ها برآمده از آن‌ها هستند. چرا «ژرار» اینگونه است؟ دلیل این وابستگی بیمارگونه‌ی او به خانواده‌اش چیست؟ آیا فقط خود مقصر است یا خانواده‌اش نیز دخیل‌اند؟ اساساً موضع ما نسبت به این آدم‌هایی که دورش را گرفته‌اند، چیست؟ چه نظری درباره‌ی آن‌ها داریم؟ قضاوتی که نویسنده‌ی داستان به عهده‌ی خودمان گذاشته است. او فقط بر قصه‌اش تمرکز می‌کند. زندگی این آدم‌ها و چند و چون‌شان را توسط یک ساختار منسجم روایی نشان‌مان می‌دهد. روایتی که در وهله‌ی نخست خواننده‌اش را گیر می‌اندازد و برای او جذاب است؛ سپس به خودش که می‌آید به درون داستان کشانده و شاهد ماجرا شده و در پی‌اش روابط مابین شخصیت‌های داستان را ارزیابی می‌کند. خواننده درباره‌ی آن‌ها و روابط‌شان و موقعیت‌هایی که تقابل میان آن‌ها برمی‌سازد، می‌اندیشد. رمان «عنکبوت» نوشته‌ی «هانری تروایا» نویسنده‌ی روس‌تبار فرانسوی است. این اثر در سال 1938 به رشته تحریر درآمده و همان سال مهم‌ترین جایزه‌ی ادبی فرانسه، گنکور را به خود اختصاص داده است. «هانری تروایا»(1911- 2007) نویسنده‌ی پرکار و یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های ادبی فرانسه به حساب می‌آید. کارنامه‌ی او افزون بر این‌که پرتعداد است -و شامل بیش از یک‌صد کتاب داستانی و غیر داستانی می‌شود- مملو از آثار درخشان است. او علاوه بر شهرتش بابت رمان‌هایی که می‌نوشت، در زمره‌ی مورخان و شرح‌حال‌نویسان شاخص نیز قرار می‌گیرد. فرزند خانواده‌‌ای ارمنی که بعد از انقلاب اکتبر از روسیه می‌گریزند و بعد از مدتی اقامت در ترکیه و اتریش به فرانسه پناهنده می‌شود. «تروایا» با این‌که آثارش را به زبان فرانسه می‌نوشت اما عمده‌ی کتاب‌هایش و موضوعات آن‌ها درباره‌ی روسیه است. همچنین شرح‌حال‌هایی که او بر زندگی افرادی چون، «لف تالستوی»، «آنتوان چخوف»، «الکساندر دوما» و «ایوان تورگینف» نوشته از قابل توجه‌ترین و درخشان‌ترین آثاری است که درباره‌ی این غول‌های ادبیات روسیه و جهان به رشته‌ تحریر درآمده است. رمان «عنکبوت» توسط آقای «پرویز شهدی» به زبان فارسی برگردان شده است. ترجمه‌‌‌ی درخور ستایشی که شایسته‌ی این اثر ادبی است. روایتی که هر چه پیش می‌رود همانند پوست پیاز لایه‌های آن برچیده می‌شود و به همین منوال ما نیز از زوایای دیگری به زندگی آدم‌های داستان می‌نگریم. نظرات «ژرار» را درباره‌ی دیگر آدم‌ها و سبک زندگی‌شان می‌شنویم- زندگی آدم‌هایی با خوشی‌های مبتذل، از پیش‌تعیین شده، انگار یکی را گذاشته‌اند و از مابقی کپی گرفته‌اند- بد هم نمی‌گوید! تازه او فردی است که خودش را به گمان خویش از معرکه‌ بیرون کشیده و به آن‌ها و زندگی‌‌های پوچ‌شان می‌نگرد و مورد تمسخرشان قرار می‌دهد. او به خود می‌بالد که بلد است بر وسوسه‌های دنیای مادی چیره شود. «فقط زندگی درونی و معنوی» برایش دارای اهمیت است و «غنی‌سازی مغرورانه‌اش از طریق مطالعه، اندیشیدن و تامل کردن»(ص 25) اما هر چه به فرجام داستان نزدیک می‌شویم، به ویژه وقتی با آن پایان‌بندیِ قابل توجه‌ و عاقبت «ژرار» روبرو می‌شویم، توجه‌مان علاوه بر دیگر موضوعات به این مساله نیز جلب می‌شود؛ یعنی نظرات دوپهلویی نسبت به او پیدا می‌کنیم. آیا باید به این زندگی تن داد یا می‌‌باید کناره گرفت و فقط به جهان مفاهیم عالی و کتاب‌های والا پناه برد؟ به راستی کدام روش صحیح‌تر است و به کار می‌آید؟ باری، شاید در نهایت به این نتیجه برسیم که می‌بایست کتاب خواند اما مفاهیم درون کتاب‌ها را باید زندگی کرد، نه با آن مفاهیم زندگی.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Arabic Typesetting&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Arabic Typesetting&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:&quot;Arabic Typesetting&quot;; mso-hansi-font-family:&quot;Arabic Typesetting&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><br></div> text/html 2019-08-04T10:15:28+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به رمان ابرابله نوشته ارلند لو http://senaps.mihanblog.com/post/544 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><a href="https://taaghche.com/book/59569/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B2-%D9%80-%D8%AA%DB%8C%D8%B1-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این متن، تیر ماه 98 اینجا ماهنامه صدبرگ منتشر شده!</a></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1318538279l/12869627.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">رمان: ابرابله&nbsp;&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نویسنده: ارلند لو&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;مترجم: شقایق قندهاری&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نشر ثالث<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font face="B Baran" color="#ff0000"><span style="font-size: 26.6667px;"><b>*</b></span></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:22.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">بازگشت به زندگی!</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران</font></b><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">«ژیل دلوز» در کتاب «نیچه و فلسفه» در شرح آرای نیچه، «هیچ‌انگاران» را به دو دسته‌ی کلی تقسیم می‌کند؛ نخستین دسته، آنانی هستند که به نام ارزش‌های برین و جهان فرامحسوس زندگی را انکار می‌کنند و خوارش می‌دارند که بدین‌سان زندگی ارزشی هم‌ترازِ «نیستی» می‌یابد. یعنی به عنوان مثال بنا به باورشان چون آدمی قرار است بعد از مرگ به آن دنیا منتقل شود و سپس در آن‌جا به زندگی جاودان ادامه دهد، پس زندگی در این دنیای فانی‌‌ ارزشی ندارد و هر چه هست در آن دنیای دیگر خلاصه می‌شود؛ اینگونه به نحوی زندگی معنا و مفهومی نزد آنان جز نیستی ندارد. دسته‌ی دوم، جماعتی که علاوه بر نفی «ایده‌ی جهان فرامحسوس با تمامی اَشکالش اعم از خدا، ذات، خیر و حقیقت» دست به نفی همه‌ی ارزش‌ها می‌زنند و در پی‌اش زندگی را نیز خوار می‌دارند؛ یعنی از نفی جهان فرامحسوس و ارزش‌های برین می‌آغازند و سپس همه‌ی ارزش‌ها را نفی می‌کنند؛ آن‌ها نیز معنایی برای زندگی در این دنیا نمی‌یابند و به زعم‌شان این دنیا عاری از هر هدف و ارزشی است که در نهایت، فرجام این نظرگاه هم به «بیزاری از زندگی» ختم می‌شود. چرا که وقتی هیچ معنا و ارزشی وجود نداشته باشد زندگی هم فاقد اهمیت می‌شود. البته ناگفته نماند، هر دو دسته‌ی مذکور در واقع دو روی یک سکه‌اند. اما «نیچه» برای حل این مشکل از ما می‌خواهد توسط «اراده معطوف به قدرت» به زندگی «آری» بگوییم! که شرح و چگونگیِ این پیشنهاد مفید و به‌راستی کاربردی در این مجال اندک نمی‌گنجد. اما آنچه رفت، یعنی مساله‌ی «بی‌معنایی»، نیافتن هدف و مفهومی برای زندگی، مشکلی است که برای شخصیت اصلی رمان «ابرابله» نوشته‌ی «ارلند لو» نویسنده‌ی نروژی پیش می‌آید. او جوانی 25 ساله است که شب تولدش ناگهان همه چیز معنایش را نزد او از دست می‌دهد. فردا صبح هم وقتی از خواب بیدار می‌شود ابتدا به دانشگاه رفته و از ادامه تحصیل انصراف می‌دهد و بعد ارتباطش را با جهان پیرامونش و سایر آد‌م‌ها قطع می‌کند. دیگر برای روزنامه‌اش چیزی نمی‌نویسد، کتاب‌هایش را می‌فروشد و حق اشتراک تلفن، روزنامه و اتاق اجاره‌ایش را لغو می‌کند و سپس به خانه‌ی برادرش می‌رود که در سفر است و آن‌جا با خود خلوت می‌کند. مختصر این‌که، به موجودیت زندگی قبلی‌اش خاتمه می‌بخشد؛ و اینک می‌خواهد ایراد کار را بجوید و مجدد از نو آغاز کند. او به مرور درمی‌یابد برای ادامه زندگی نیاز به شور و شوق دارد. اشتیاق کودکانه‌ای که در بخش‌هایی از روایت به‌صورت مرثیه‌ای برای روزگار خوش کودکی نیز خود را بروز می‌دهد. رویهمرفته «ابرابله» داستان جذابی دارد که این به پردازش جالب توجه شخصیت اصلی آن برمی‌گردد. شخصیت بامزه‌ای که در پی‌اش رگه‌هایی از طنز نیز وارد داستان می‌شود و در برخی موقعیت‌ها واقعاً خنده‌دار است. به ویژه وقتی او نیاز به «چکش‌کاری» پیدا می‌کند؛ دلخوشی‌هایی که برای گذراندن این دوره خاصِ زندگی‌اش و مشکل «بی‌معنایی‌»اش برای خود پیدا کرده است. بی‌معنایی‌ای که راوی داستان‌مان را جزو دسته‌ی دومی قرار می‌دهد که شرح‌ آن رفت:«وقتی عالم هستی ناپایدار است، آدم احساس می‌کند که هستی‌اش بی‌معنی است. اصلاً برای چه باید کاری انجام بدهم؟»(ص 113). اما نکته‌ای که می‌خواهم به آن اشاره کنم این است که نویسنده‌ی این رمان نروژی است. نروژ هم به لحاظ شادترین کشورها در رتبه‌ی سوم قرار دارد. توجه کردن به دغدغه‌های نویسنده و راوی داستان در نوع خود جالب است. می‌خواهم بگویم، دچار شدن به «هیچ‌انگاری» جهان اول و سوم نمی‌شناسد. آدمی در هر مختصات جغرافیایی ممکن است بدان فروغلتد. اما وجه تمایزی وجود دارد. چرا که در برخی از کشورها انسان‌ها از فرط بدبختی و فلاکت دچار پوچی می‌شوند و زندگی جذابیت‌‌اش را برای آن‌ها از دست می‌دهد و در برخی کشورها و به ‌طور اخص در مورد راوی داستان که فردی بسیار «معمولی» هم هست-یعنی یک شهروند عادی- مساله به شکل دیگری بروز کرده است. او در کشوری زندگی می‌کند که در حالت نرمال هیچ مشکلی برای ادامه حیات به شادترین شیوه‌ی ممکن ندارد. شاهد این مدعا را می‌توانیم چه در این رمان و چه در بیشتر رمان‌های امروزِ دیگر نویسندگان نروژی، در جنس دغدغه‌هاشان ببینیم. دغدغه‌هایی که در قیاس با دغدغه‌های مردم کشوری که اکثرشان از هر لحاظ تحت شدیدترین فشارهای روحی و روانی‌اند، بیشتر به شوخی می‌ماند. حال بازگشت به زندگی برای کدام فرد ساده‌تر است؟ با توجه به این‌که ما درباره‌ی افراد عادی صحبت می‌کنیم و نه ابرانسان‌ها یا آدم‌هایی با اراده‌های آنچنانی. پاسخ شاید بدیهی به نظر برسد اما در واقعیت ماجرا به شکل دیگری رقم می‌خورد؛ به قیمت زندگی یک انسان. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;">&nbsp;</span></p> text/html 2019-08-03T12:52:28+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران به مناسبت چاپ دوم «شهر نوازندگان سفید» اثر درخشان «بختیار علی» http://senaps.mihanblog.com/post/542 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">این متن، آبان 97 در ماهنامه «صدبرگ» و کانال مترجم گرامی اثر «رضا کریم‌مجاور» و بخش‌هایی از آن 12 اسفند 97 در روزنامه «آرمان»، وبگاه «مد و مه» و «انتشارات افراز» منتشر شده است.</font><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1538054138l/42081892._SY475_.jpg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">رمان: شهر نوازندگان سفید<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نویسنده: بختیار علی&nbsp;&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: رضا کریم‌مجاور<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نشر: افراز&nbsp; 1396<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:24.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000"><b>نگهبان زیبایی</b></font><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus;mso-hansi-font-family: IRLotus;mso-bidi-language:FA"><font color="#000066">پیام<a name="_GoBack"></a> رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family: IRLotus;mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA"><span dir="RTL"></span>«می‌دونم این داستان برای تو هرگز تموم نمی‌شه»؛ در واپسین صفحه‌ی رمان شهر نوازندگان سفید» با چنین عباراتی روبرو می‌شویم! اما «علی شرفیار» گنگ و مغموم می‌گوید:«همه چیز تمام شد...همه چیز» بعد هم کتابش را روی میز ناشر می‌گذارد ومی‌‌گوید:«خداحافظ ققنوس... خداحافظ...»؛ شاید این خداحافظی برای «شرفیار» که حالا روایتش به خاتمه رسیده به منزله‌ی خداحافظی باشد، اما از جایی که ما شاهد و خواننده‌ی داستانی بوده‌ایم که در فرجام ما را به یکی از تاثیرگذارترین خداحافظی‌های تاریخ رمان‌نویسی رسانده است، اجازه می‌خواهم هم‌رایی خود را با گوینده‌ی آن عبارت یعنی «جلادت کفتر(ققنوس)» اعلام نمایم:«آهای جلادت جان، می‌دانم صدا‌ی‌مان را می‌شنوی، آهای ققنوس، تو که از جنس خاکستری، تو که میان مرگ و زندگی در نوسانی، تو که می‌تونی به شهر نوازندگان سفید بری و برگردی، تو که در فاصله‌ی دنیا و زیبایی‌های کشته‌شده رفت‌ و آمد می‌کنی، تو که زیبایی‌ها و آوازها و کتاب‌ها و تابلوهای کشته شده رو به دنیا برمی‌گردونی...حق با توست...داستانت هیچ‌گاه برای ما تمام نمی‌شود، جلادت جان تو هیچ‌گاه تمام نمی‌شوی و طنین اسرارآمیز فلوت جادویی‌ات تا همیشه در گوش‌مان می‌پیچد»...<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:16.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"> </span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-ascii-font-family:IRLotus; mso-hansi-font-family:IRLotus;mso-bidi-language:FA">در این دنیایی که هر روز با فاجعه‌‌ی دهشتناکی روبروییم، در این جهانی که رنگ غالبش سیاهی‌ است، در این همهمه‌ی تاریکی‌ها که گاهی زشتی آنچنان بیخ گلویت را سفت می‌چسبد و آنقدر تنگ می‌فشارد که حتی از به دنیا آمدنت بیزار می‌شوی و هر از گاهی از خود می‌پرسی اصلا چرا به دنیا آمدم؟ در همین بلبشویی که بیزار می‌شوی از آمدن و بودنت، گاهی اوقات مواجهه با بعضی‌ آثار هنری، برخی قطعات موسیقی، روبرو شدن با بعضی کتاب‌ها به مثابه‌ی تنفس است، تو گویی از پشیمانی‌ِ بودنت می‌کاهد و خون تازه‌ای در رگ‌هایت جاری می‌سازد، با خودت می‌گویی حتی اگر هدف از تولدم فقط به دلیل دیدن چنین اثری، شنیدن چنین نغمه‌ای یا خواندن چنین کتابی‌ باشد، می‌تواند دلیل تسلابخش و قانع‌کننده‌ای باشد؛ این ویژگی منحصر به زیبایی و هنر و آثار بزرگ است و رمان «شهر نوازندگان سفید» از جمله این آثار.<o:p></o:p></span></p> text/html 2019-07-20T16:20:22+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به مجموعه داستان «گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای» (فروپاشیدگی روان) http://senaps.mihanblog.com/post/540 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://hbr.org/resources/images/article_assets/hbr/1211/R1211N_MCEWAN.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://adabsarabook.com/wp-content/uploads/2019/04/a000500-216x320.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نویسنده: ایان مک یوون<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">مترجم: نورا موسوی‌نیا<o:p></o:p></font></span></b></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><font color="#ff0000" face="B Baran"><span style="font-size: 26.6667px;"><b>فروپاشیدگی روان</b></span></font></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><b><br></b></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><b>پیام رنجبران</b></font></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><b><br></b></font></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">احضار هیولاها، رنجی ورای آستانه‌ی تحمل، قصه‌ی آدم‌های پرس شده، روایت آدم‌هایی که تا سرحدات ممکن؟ خیر! بیش از آن- اگر حدی قابل تصور باشد- روان‌شان در هم پیچانده شده، داستان آدم‌هایی که واژگان و تفاسیری چون «آسیب دیده» یا «سرکوب شده» مقابل‌شان رنگ می‌بازد، معنایشان در برابر این همه درد از دست می‌رود. حکایت روان‌های نژند و سلسله اعصاب‌ فروپاشیده؛ اینجا مختصات هیهات است، جایی که علومی که درباره‌ی روان انسان سخن می‌گویند در برابرش به زانو درمی‌آیند. به شوخی می‌مانند. حرفی برای گفتن ندارند و شاید تنها کاری که از دست‌شان برمی‌آید، محدود کردن چنین آدم‌هایی‌ است؛ به غل و زنجیر کشاندن‌شان. کنترل و محصور کردن چنین افرادی‌ که به دیگران آسیب می‌زنند، اما واقعیت این است که این‌‌ها خودشان قربانی‌اند. قربانی‌ خشونت، بی‌مهری، نامردی و کثافت. درست که این‌ها به دیگر آدم‌ها آسیب می‌زنند، درست که عامل این صدمات هولناک‌اند، درست که فاجعه‌ای هستند که روی دو پا راه می‌روند. بمب‌های متحرک؛ اما همه‌ی تقصیرها به گردن‌شان نیست و در واقع سهم عمده‌ای شامل حال آنانی می‌شود که در ابتدای این زنجیره ایستاده‌اند. آن‌‌هایی که چرخه‌ی قربانی شدن و قربانی گرفتن را به راه انداخته‌اند. به راه می‌اندازند. این گزاره‌ها و کلماتی‌ست که وقتی مجموعه داستان «گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای» را می‌خوانیم به مثابه‌ی سرگیجه‌ای در سرمان می‌چرخد؛ به ویژه واژگان «هیولا» و «رنج». نخستین کلمه مربوط به «ایان مک‌ یوون» نویسنده‌ی این مجموعه‌ داستان می‌شود که به راستی با این داستان‌ها هیولاهای خفته‌ی درون انسان‌ها را احضار کرده است. او نشان می‌دهد که این هیولاهای درنده و دهشتناک چگونه بیدار می‌شوند. نوشتارش ارزشمند است، دقیق، موشکافانه و قابل تامل و تکان‌دهنده؛ این نویسنده به خوبی «رنج» را می‌شناسد، یعنی واژه‌ی دومی که تقریبا فصل مشترک همه‌ی شخصیت‌های اصلی این مجموعه داستان است. رنجی که چون رشته‌ای آزارنده همه‌ی آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌زند. رنجی که آن‌ها را در خود فشرده است. پرس کرده. موجب استحاله‌شان شده. درد از سرحدات که بگذرد آدمی مبدل به موجود دیگری می‌شود که شرح و بازگوی آن فقط از دست ادبیات برمی‌آید. ادبیات به فریاد می‌رسد. ادبیات می‌آید و جنایت را به صفحات کاغذ منتقل می‌کند. خشم تلنبار شده را همان‌جا تخیله می‌کند شاید تا در واقعیتِ واقعی، در زندگی واقعی از بروزش ممانعت شود. ادبیات می‌آید و نشانگان را در اختیار می‌گذرد. هشدار می‌دهد. برای بعدی‌ها. برای آدم‌های بعدی که به دنیا می‌آیند. برای پدر و مادرهاشان. برای جامعه‌. ادبیات به صدا درمی‌آید. او منجی می‌شود.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">*<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">نخستین داستان شروعِ کُندی دارد. حتی حوصله‌ سر بر به نظر می‌رسد: داستان کلافه‌کننده‌ای از نویسنده‌ای خرفت. اما رفته‌رفته هر چه پیش می‌رویم ماجرا شکل دیگری پیدا می‌کند و یکباره در پایان ورق برمی‌گردد و بازی طور دیگری رقم می‌خورد. همان داستان کم‌ رمق، هولناک تمام می‌شود. حالا نویسنده‌ی واقعی رخ نمایانده. نویسنده‌ای که می‌داند درباره‌ی چه می‌نویسد. می‌داند آن را چگونه بنویسد. حتی با وجود این‌که پایان هر چهار داستان قابل پیش‌بینی است. چند صفحه که به فرجام‌شان باقی مانده، می‌توانی حدس بزنی قرار است چه اتفاقی بیفتد، ولی همچنان ادامه‌ می‌دهی. نمی‌توانی رها کنی. با کارکتر داستان همراه می‌شوی. می‌دانی قرار است با یک فاجعه‌ روبرو شوی. اما نویسنده متبحرانه تو را در داستان نگه می‌دارد. تا انتهای آن. تا منتهای درد. تا چشم در چشم هیولا بدوزی.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p>&nbsp;</o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><o:p><br></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000066"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000066">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000066"><br></font></b></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><a href="http://senaps.mihanblog.com/post/486" target="" title="">نقد رمان سایه و مرگ تصویرها(اینجا)</a></p><br></div> text/html 2019-07-17T12:46:37+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای (ایان مک یوون) http://senaps.mihanblog.com/post/539 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="http://libymax.ru/wp-content/uploads/2015/01/Dreamwalking.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">بعد از ماجرای کوره، می‌خواهم محصور باشم. کوچک باشم، نمی‌خواهم این همه صدا و آدم دور و بَرم باشد. می‌خواهم از این همه دور باشم، تو دل تاریکی. آن گنجه را می‌بینی آن‌جا، همان که بیشتر اتاق را گرفته؟ اگر یک نگاه داخلش بیندازی می‌بینی توش هیچ لباسی آویزان نیست. پُرِ بالش و پتوست. می‌روم آن‌جا، در را عقبم می‌بندم و ساعت‌ها می‌نشینم توی تاریکی. لابد به نظرت احمقانه می‌آید. حس می‌کنم آن‌جا بهترم. احساس ملال نمی‌کنم، فقط می‌نشینم. گاهی وقت‌ها آرزو می‌کنم گنجه پا در بیارد، برود و فراموش کند من آن تو هستم. اولش خیلی اتفاقی آن‌جا بودم ولی بعد بیشتر و بیشتر آن‌جا بودم، تقریباً هر شب. بعد کلاً قید سر کار رفتن را زدم. سه ماه است که تو گنجه‌ام. از بیرون رفتن متنفرم. گنجه‌ی خودم را ترجیح می‌دهم.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">برچیده از مجموعه داستان «گفت‌وگو با مرد گنجه‌ای»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">نویسنده: ایان مک یوون<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">ترجمه: نورا موسوی‌نیا<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">(ص 70)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><a href="http://senaps.mihanblog.com/post/540" target="" title="">نگاهی به این مجموعه داستان (اینجا)</a></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p> text/html 2019-07-12T15:57:50+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران سایه یک شک (آلفرد هیچکاک) http://senaps.mihanblog.com/post/538 <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language: FA"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://images.squarespace-cdn.com/content/57001a1c22482eac525a4d01/1491778165365-YOHFIEQNRVTY5XZNIOXY/?content-type=image%2Fjpeg" alt=""></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language: FA"><span dir="RTL"></span>«ما دوستان قدیمی هستیم، بیش از اون، ما مثل دوقلوها می‌مونیم. تو هم به خودت همین رو می‌گی...تو هر روز صبح از خواب بیداری می‌شی و خوب می‌دونی که هیچ‌چیز نمی‌تونه تو رو به زحمت بندازه. تو روز مختصرت رو شروع می‌کنی و شب به خواب مختصر و بی‌دردسرت می‌ری که&nbsp; پر از رویاهای احمقانه و آرومه و من برات کابوس آوردم. به نظرت آوردم یا این‌که این فقط ادعایی احمقانه و دروغی بچگانست؟ تو، توی یه رویا زندگی می‌کنی. تو یه خواب‌رویِ کوری! دنیا چطور به نظرت می‌یاد؟ آیا می‌دونی که جهان یه زباله‌دونی پر از کثافته؟ می‌دونی که اگر تمام خونه‌ها رو بشکافی، کلی چیزِ گند پیدا می‌کنی؟ جهان یه جهنمه!»<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">پی‌نگار:<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">این دیالوگ، مربوط به یکی از آثار برجسته‌ سینما، «سایه یک شک»(1943) ساخته‌ی‌ استاد «آلفرد هیچکاک» است.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">&nbsp;</span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p> text/html 2019-07-09T10:48:42+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نگاهی به فیلم «به هنگام سقوط» (بی‌پرده با خود) http://senaps.mihanblog.com/post/537 <div style="text-align: center;"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://www.fajriff.com/fa/wp-content/uploads/2019/04/photo_2019-04-04_13-58-09-286x387.jpg" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">فیلم: به هنگام سقوط<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">کارگردان: ماگنوس مه‌یر آرنسن<o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">محصول 2018 نروژ</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">بی‌پرده با خود</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align: right; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099"><br></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA">«ماگنوس مه‌یر آرنسن» فیلم‌ساز متولد سال 1981 لهستان، تجارب فراوانی در زمینه‌ی ساخت فیلم مستند و داستانی با موضوعات متفاوت دارد، اما «به هنگام سقوط» نخستین ساخته‌ی بلند اوست. فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که «جوچیم» شخصیت اصلی داستان- مردی سی و چند ساله- مشغول شرح کابوس‌هایش است، خیلی زود متوجه می‌شویم که او در مطب روانپزشک نشسته و این توضیحات برای اوست و بعدتر درمی‌یابیم که زندگی‌اش نیز دست کمی از کابوس‌هایی که می‌بیند ندارد. ماجرا از این قرار است که «جوچیم» در حال دست و پنجه نرم کردن با بیماری اعتیاد است، و ما از آن بخشی وارد ماجرا شده‌ایم که او پی برده وقتی مواد مصرف نمی‌کند حال و روز بهتری دارد و خودش هم به آن اقرار می‌کند اما معتقد است خود به تنهایی می‌تواند از پس قضیه برآید. در این اثنا همسر سابقش چون در خانه‌اش مواد نگهداری می‌کرده دستگیر و روانه‌ی زندان شده و حالا حضانت تنها فرزند‌شان که جوچیم نیز او را تا به‌حال از نزدیک ندیده به عهده‌‌اش می‌افتد. بعد از کش و قوس‌هایی و با وجود این‌که چه مراکز دولتی و چه خانواده‌ی جوچیم قصد کمک کردن و نگهداری از کودک را دارند اما او تصمیم می‌گیرد که بچه را پیش خود نگه دارد. از این‌رو در گام نخست می‌بایست فکری به حال اعتیادش بکند پس اقدام به ترک مصرف مواد می‌کند اما جریان به این سادگی‌ها نیست و پیش نمی‌رود. «به هنگام سقوط» با وجود این‌که نخستین فیلم بلند آرنسن محسوب می‌شود اما فیلم خوب، آموزنده و در برخی لحظات به لحاظ عاطفی و احساسی تاثیرگذار است و در کل می‌توانیم این فیلم را شسته رفته و تمیز بخوانیم. کارگردان جوان فیلم مدیوم سینما را می‌شناسد، از قاب‌هایی که می‌بندد سر درمی‌آورد، درک موسیقیایی داشته و همچنین از مصالحی که در دست دارد به خوبی بهره می‌برد و از همه مهم‌تر این‌که با واقعیتِ سخت، سمج، منجمد و به شدت لغزنده به خوبی آشناست؛ به دیگر زبان او می‌داند درباره‌ی چه موضوعی در حال فیلم ساختن است از این‌رو پس از ورود بچه به زندگی جوچیم و تقبل مسئولیتش از سوی او، کارگردان با این مساله به صورت احساسی و فانتزی‌وار برخورد نمی‌کند و جوگیر نیز نمی‌شود چرا که خیلی خوب می‌داند مهر پدری و این سنخ احساسات یک موضوع است و بیماری اعتیاد که قدرت هولناکش همه‌ی درمانگران را همیشه به چالش‌ کشانده موضوع دیگری؛ برخورد او با مساله کاملاً شعوری و منطقی است: جوچیم به فرزندش علاقه دارد و تمام سعی‌اش را می‌کند تا برایش پدری خوبی باشد اما واقعیت این است که خودش نیاز به کمک دارد و آیا او، خود به این نتیجه خواهد رسید؟<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="B Karim" color="#000099"><span style="font-size: 26.6667px;"><b><br></b></span></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="B Karim" color="#000099"><span style="font-size: 26.6667px;"><b><br></b></span></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="B Karim" color="#000099"><span style="font-size: 26.6667px;"><b><br></b></span></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><font face="B Karim" color="#000099"><span style="font-size: 26.6667px;"><b>پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</b></span></font></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;;mso-bidi-language:FA"><br></span></b></p></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;">پی‌نگار:<o:p></o:p></span></p></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;">این یادداشت اردیبهشت 98 در ماهنامه صدبرگ، در مروری بر فیلم‌های به نمایش درآمده‌ی جشنواره جهانی فیلم فجر، منتشر شده است.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Karim&quot;"></span></p><hr><br></div><div style="text-align: center;"><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><a href="http://senaps.mihanblog.com/post/507" target="" title="">نقد فیلم «سوزاندن» با نگاهی به جهان داستانی هاروکی موراکامی(اینجا)</a></p></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><br></div> text/html 2019-07-03T14:29:17+01:00 senaps.mihanblog.com پیام رنجبران نقد و معرفی رمان زائر افسون شده (نیکالای لسکوف) http://senaps.mihanblog.com/post/534 <p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><a href="https://taaghche.com/book/57051/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B5%D8%AF%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%80-%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%B3%DB%B1-%D9%80-%D8%AE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DB%B9%DB%B8" target="" title="">این نوشته‌ام، اینجا ماهنامه‌ صدبرگ خرداد 98 منتشر شده!</a></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><img hspace="0" border="0" align="baseline" vspace="0" src="https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/books/1528575027i/16084063._SX318_.jpg" alt=""></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><br></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">رمان: زائر افسون شده&nbsp;&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">نویسنده: نیکالای لسکوف&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;مترجم: حمیدرضا آتش‌برآب&nbsp;</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">&nbsp;نشر ماهی <o:p></o:p></font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">*</font></span></b></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#ff0000">قصه‌ی ایوان</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA"><font color="#000099">پیام رنجبران</font><o:p></o:p></span></b></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:justify;line-height:150%; direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:20.0pt; line-height:150%;font-family:&quot;B Baran&quot;;mso-bidi-language:FA">نزدیک به 150 سال از نگاشتن «زائر افسون شده» می‌گذرد اما وقتی شروع به خواندن آن می‌کنیم از این همه تازگی حیرت‌زده می‌شویم. ذره‌ای غبار کهنگی بر سر و روی آن ننشسته است. تو گویی این قصه همین دیروز به رشته‌ی تحریر درآمده است. داستانی که در همان ابتدای امر خواننده‌ی خود را با دو ماجرای جذاب گیر می‌اندازد. یکی درباره‌ی کشیش دائم‌الخمری که برای آرامش روح افرادی که خودکشی کرده‌اند، دعا می‌کند و دیگری قصه‌ی رام کردن یک «اسب هار» و سپس هلاکت آن، که از زبان «فلیاگین» قهرمان این داستان تعریف می‌شود. موقعیت‌ها و ماجراهایی که آنقدر جذاب و بامزه نقل می‌شوند که بعد از شنیدن‌شان دیگر مشکل بتوان داستان را رها کرد. روایت 50 سال از زندگی مردی به نام «فلیاگین» که از زبان او حین سفری دریایی برای مسافران کشتی حکایت می‌شود. قصه‌هایی پی‌درپی که هر کدام ماجراهایی جداگانه دارند و به بخش‌هایی از زندگی او می‌پردازند و هر چه پیش می‌رویم بر گیرایی‌شان افزوده می‌شود و در پایان دست در دست هم سرگذشت فراموش‌ناشدنی «فلیاگین» را می‌آفرینند. دلایل چندی می‌توان برای جذابیت این روایت برشمرد اما به راستی تعبیر «والتر بنیامین» منتقد و زیبایی‌شناس برجسته‌ی مارکسیست در مقاله‌اش «قصه‌گو» که در پایان این کتاب نیز آمده، یکی از بهترین توضیحات درباره‌ی علل تاثیرگذاری چنین آثاری است:«قصه چیزی‌ست متفاوت. قصه خودش را مصرف نمی‌کند. قصه قدرت خود را نگاه می‌دارد و در خود می‌فشرد و می‌تواند تا پس از گذشت زمانی طولانی آن را آزاد سازد.» و به واقع تمامی نکات مذکور در مورد «زائر افسون شده» صدق می‌کند و این اثر نمودگار یک قصه‌ به معنای واقعی کلمه است. قصه‌ای که توش و توان خود را طی گذشت زمان حفظ می‌کند و بیراه نیست اگر بگوییم هر چه از زمان نگاشته شدن آن می‌گذرد بر قدرت سحرآمیزی که در خود فشرده ساخته، افزوده می‌شود. «زائر افسون شده» نخستین اثر «نیکالای لسکوف» است که توسط آقای «حمیدرضا آتش‌برآب» به زبان فارسی ترجمه شده است. ترجمه‌ای که مانند دیگر آثار این مترجم و همچنین با در نظر گرفتن زبان ادبی شاخص «لسکوف» درخشان است. زبانی بکر و واژه‌ساز و آنقدر منحصر به فرد که «ماکسیم گورکی» بزرگ او را استاد زبان روسی خود می‌خواند. از نکاتی که درباره‌ی سبک نوشتاری «نیکالای لسکوف» بسیار به چشم می‌آید این است که شخصیت‌های داستان‌های او درست به زبان طبقه‌‌ی خود و سرشت‌شان سخن می‌گویند. این آشنایی فراوان با زبان مردم و نحوه‌ی سخن‌ گفتن آن‌ها به دلیل مسافر‌ت‌های کاری «لسکوف» در سطح کشور و ارتباط مستقیمش با مردم حاصل شده است. خودِ لسکوف درباره‌ی زبان شخصیت‌هایش می‌گوید:«در داستان‌های من، کشیش‌ها به سبکِ روحانیون، هیچ‌انگاران با زبان نیهیلیست‌ها، دهقانان با گویش دهاتی خود، نوکیسه‌ها و دلقک‌ها با ادا و اصول جماعت خود، خرده‌بورژوها به سبک خاص خود، و نجیب‌زادگان با لحن و تلفظ ویژه‌ی خود...همه‌ی این‌ها برای من به زبان خاص خودشان حرف می‌زنند نه به زبان ادیبان». «نیکالای لسکوف» در چهارم فوریه سال 1831، در خانواده‌ای متوسط در یکی از روستاهای روسیه متولد شد. پدرش کارمند دادگستری بود. او به مدت پنج سال در مدرسه‌‌ی متوسطه تحصیل می‌کند اما با مرگ پدر-و آتش‌سوزی‌هایی که دارایی‌های خانوادگی‌شان را از بین می‌‌برد- بخت ادامه‌ی تحصیل را از دست می‌دهد؛ او بعدها وقتی ابتدا به عنوان کارمند دبیرخانه بخش جنایی و سپس معاون بخش بازرسی «کیف» مشغول به کار می‌شود، تحصیلاتش را به اتمام می‌رساند. «والتر بنیامین» درباره‌ی او می‌گوید:«لسکوف هم با مکان‌ها و هم با زمان‌های دور آشنا و مانوس بود. او عضو کلیسای ارتدوکس یونانی و فردی با علایق اصیل دینی بود، اما در خصومت خود با بوروکراسی کلیسایی هم به همین اندازه صادق بود؛ رابطه‌اش با مقامات و مناصب دنیوی هم بهتر از این نبود و از این‌رو عمر مناصب اداری‌اش دوام چندانی نداشت. از همه‌ی مناصبی که اختیار کرد، یکی بیش از بقیه دوام آورد و آن نمایندگی روسی یک شرکت بزرگ انگلیسی بود که از قرار، بیشتر برای نویسندگی‌اش سودمند افتاد. او در این حرفه به سراسر روسیه سفر کرد». «زائر افسون شده» از برجسته‌ترین آثار لسکوف است. داستانی که از فرم روایی «قصه» پیروی می‌کند. قصه‌ها آنچنان درگیر نظام سببی و علت و معلولی در بیان رویدادهای‌ خود نیستند. اتفاقات در آن‌ها یکباره و تا حدی تصادفی رخ می‌دهد و شخصیت‌ها و قهرمانان داستان را به این سو و آن سو می‌کشاند. شکل‌شان اغلب ساده و ساختارشان نقلی و روایتی است و زبان آن‌ها نزدیک به گفتار و محاوره عامه مردم. هدف از قصه‌گویی علاوه بر سرگرم کردن خواننده و ایجاد کشش و بیدار کردن حس کنجکاوی‌ او، ترویج اصول انسانی و برابری و برادری و عدالت اجتماعی است. قصه‌ها تعریف می‌شوند تا چون آینه‌ای در مقابل دیدگان مردمان قرار گرفته و آن‌ها را به خود بشناسانند. قصه‌ها معمولاً شیرین‌ هستند و این شیرینی و حلاوت که گاه با طنز تلخی نیز همراه می‌شود در جای‌جای داستان زندگی «فلیاگین» قهرمانِ «زائر افسون شده» حضور دارد. «همین که به دنیا آمدم مادرم فوت شد و هیچ خاطره‌ای از او برایم نمانده است. من فرزند نذر کرده‌ی او بودم، به این معنی که چون او مدت‌ها بچه‌دار نمی‌شد، دایم با التماس مرا از خداوند می‌طلبید و همین‌که التماسش مستجاب شد و مرا زایید، مرد. چرا که من با کله‌‌ای بی‌اندازه بزرگ متولد شدم تا جایی که به‌جای ایوان فلیاگین مرا به شکلی خودمانی «ایوان کله» صدا می‌زدند» (ص 38). باری! قصه‌ی ایوان بدین‌سان آغاز می‌شود اما راه درازی پیش رو مانده است. قصه‌ی رعیت دوست‌داشتنی و ساده‌دلی که در این سفر ما را با خود همراه می‌کند و در کنارش گذرمان به کجاها که نمی‌افتد و با چه رویدادهایی که روبرو نمی‌شویم. گاهی به سادگی‌اش می‌خندیم، گاهی نگرانش می‌شویم، گاهی از شیطنت‌ها و بلاهایی که به سر این و آن می‌آورد دلمان خنک می‌شود؛ به همراه او در استپ‌های روسیه گیر تاتارها می‌افتیم، در خانه‌ی اربابی سر به هوا ساکن می‌شویم، به همراهش در خیال و واقعیت غوطه می‌خوریم، وقتی مسحور زیبایی‌ها می‌شود و از آن برایمان می‌گوید با جان و دل به حرف‌هایش گوش می‌دهیم، و به او می‌نگریم که چگونه در جستجوی رستگاری در هنگامه‌ی جنگ به دل رودخانه می‌زند اما به طرز شگفتی زیر بارش گلوله‌ها از آن عبور می‌کند و زنده می‌ماند، وقتی به صومعه پناهیده می‌شود و در سردابه‌ها به سر می‌برد به فکر فرو می‌رویم و در خاتمه‌، قصه‌ی ایوان فلیاگین، این «زائر افسون شده» و نام خالقش «نیکالای لسکوف» را به خاطر می‌سپاریم.</span><span dir="LTR" style="font-size:20.0pt;line-height:150%;mso-bidi-font-family:&quot;B Baran&quot;; mso-bidi-language:FA"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align:right;line-height:150%;direction: rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;">&nbsp;</span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099"><br></font></b></span></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size:20.0pt;line-height: 150%;font-family:&quot;B Baran&quot;"><b><font color="#000099">پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)</font></b><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" align="center" dir="RTL" style="text-align:center;line-height: 150%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"> </p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><br></p><p class="MsoNormal" dir="RTL" style="text-align: center; line-height: 150%; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><a href="http://senaps.mihanblog.com/post/518" target="" title=""><font size="2">نقد کتاب دختر تحصیلکرده(اینجا)</font></a></p>