WERCKEISTER HARMONIES
هارمونی های ورکمایستر
کارگردان : بلاتار - اگنس هرانیتسکی
فیلمنامه:بلاتار- لاسلو کراسناهورکای و گروه نویسندگان
مدیر فیلمبرداری: پاتریک دُ رانتر-میکلوش گوربان-اروین لانزنسبرگر-امیل نواک-گابور مدویگی-ترگینزا
بازیگران: لارس ردلف-پیتر فیتز-هانا شیگولا-یانوش درزسی
مدت زمان:139 دقیقه؛ محصول مجارستان؛سال 2000

حتا اکنون که فیلم‌های تار توسطِ افراد بیش‌تری دیده شده اند،شهرت وی تقریبن افسانه‌ای باقی مانده است.این موضوع تا حدی به این خاطر است که او نماینده‌ی باوری افراطی به سینمای مبتنی بر شکیبایی و سادگی،و همچنین چشم‌انداز و برداشت بلند است که از بعضی جهات سینمای هم‌وطنش میکلوش یانچو را به یاد می آورد.و همچنین دلیل دیگر آن تاثیرِ شگفت‌انگیزِ فیلم‌های‌اش بر بینندگان است:برای مثال به نظر می‌رسد که گاس ون سنت با کشف تار دگرگونی‌ای کامل را تجربه کرده که منجر به ساخت اثر مینی‌مالیستی‌اش یعنی «جری» شده است...


ادامه مطلب

برچسب ها: نقد و تحلیل فیلم هارمونی ورکمایستر ، نقد هارمونی ورکمایستر بلاتار ، نقد و بررسی WERCKEISTER HARMONIES ، بلاتار پیام رنجبران ، لارس ردلف ، هارمونی فیلسوف سینما بلاتار ، پرونده ی بلاتار ،

پنجشنبه 20 اسفند 1394

نقد و بررسی فیلم Damnation (نفرین) بلاتار

   نوشته شده توسط: پیام رنجبران    نوع مطلب :خداوندگاران:بلاتار ،

بلاتار،فیلسوفِ غمگین سینما


Damnation
نفرین
کارگردان : بلاتار
فیلم نامه:لاسکو کراسناهور کای-بلاتار
مدیر فیلمبرداری:گابو مِدویگی
بازیگران: گابور بالوگ،یانوش بالوگ،پیتر برسنیک برگ
114 دقیقه - محصول:مجارستان - سال 1998

در واپسین دقایق «نفرین» این شاهکارِ کوچکِ بلاتار،یکی از زیباترین صحنه های رقصِ تاریخِ سینما به تصویر کشیده می شود.هوای بیرونی بارانی است،آدم هایی چند در سالنی که چندان معلوم نیست بار است یا دانسینگ،مشغول رقص‌اند.دستان هم را می‌گیرند؛حلقه می زنند؛حلقه که نه،چیزی شبیه به حلقه؛می چرخند،مثل افسرانِ جوان و قبیله نشین های مهاجرِ «دروازه‌ی بهشت» (1980 ) چیمینو.به اعتبار این فیلم‌ها،رقص حلقه ای،گونه ای رقص است که تمام این آدمها را درگیر می‌کند،رقصی که به دنبال انسجام و هماهنگی است.بلاتار نیز همچون چیمینو،این رقص را پرسش می داند در باب مرز و محدوده: با هم بودن از کجا آغازیدن می‌گیرد و کجا پایان می‌یابد؟ این رقص حلقه ایِ «نفرین» با آن حلقه‌ی ناکاملی که جاهایی از هم باز می‌شود و روبه کندی می‌گذارد و دیگر چنگی به دل نمی‌زند،تصویرگرِ چیست؟ تصویرگرِ مردمانی که همگی دستِ هم را می‌گیرند و به یاریِ هم می‌آیند،گیرم آن‌طور که از دست‌شان بر‌میآید،گیرم ناشیانه و تلوتلوخوران.آن زنِ دانای کل می‌گوید:«رقص همان حرکت دست‌ها و پاها،بالاتنه و شانه ها،با نوعی هماهنگی و ضرباهنگ تمام و کمال است».زمانی دراز طول می‌کشد تا فیلم به این رقصِ حلقه ایِ جابه‌جا باز شده،به این تلاش ناشیانه‌ی جمعی و به این ضرباهنگی که غایتِ تمام آرمان‌هاست دست یابد،اما کافی است کوتاه‌زمانی بگذرد تا همه چیز متوقف شود: رقص در «نفرین» با رقصی تک‌نفره آغاز می‌شود،با رقص‌های بسیار آرام دونفره ادامه می‌یابد،به تمام افراد گروه تعمیم پیدا می‌کند و بعد دوباره به رقص تک‌نفره بازمی‌گردد؛در مجموع چیزی حدود پانزده دقیقه.درست همان طور که تمامِ فیلم‌های بلاتار راویِ ناامیدی‌اند،این رقص نیز که وقتِ آغاز شدن کورسوی امیدی در دل روشن می‌کند،اما کوتاه ‌زمانی بعد به ناامیدی می‌رسد،راوی همان امیدِ ناامید شده‌ی فیلم است.


ادامه مطلب

برچسب ها: نقد و تحلیل فیلم Damnation ، نقد فیلم نفرین بلاتار ، نقد فیلم Damnation 1998 ، بلاتار فیلسوف سینما ، گابور بالوگ یانوش بالوگ ، شاهکار بلاتار نفرین ، نفرین بلاتار ،