صورت بغرنج طبع‌های من آواره در میان رابطه‌های چندگانه با جهان من است، وقتی که در طبیعت اطرافم، بیدارم بیدار تغییرم، و تغییر، نمای رابطه‌هایی است که صرافت مرا در حیات پیرامنم آواره می‌کند، و هر نگاه سراغ صورتی ساکن را می‌گیرد، که تولدش از آن نگاه برمی‌خیزد، و جهان من در مشاهد‌ه‌هایم حضور دیگری پیدا می‌کند، او پر از مشاهده می‌شود و مشاهده پر از تصور صورت‌هایی است که اشتیاق مرا، امید و خوف مرا، تصمیم و شعر مرا به رابطه می‌گیرد، ضمیر من صرف می‌شود، و نیتم به مصرف ارجاع و دعوت و درک از جا بلند می‌شود، وین‌گونه در تنوع اطرافم گسترده می‌شوم، با اتفاق‌های نیالوده در تنوع اطراف، من با جهان بلافصل پیرامنم آشنایم، با آن طبیعت بی‌تصرف منظوم...

 

 

هلاک عقل به وقت اندیشیدن

نوشته: یدالله رویایی

(ص 5)

 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: یدالله رویایی ، هلاک عقل به وقت اندیشیدن ، شعر حجم ، پاراگراف کوتاه یدالله رویایی ، شعر حجم یدالله رویایی ، پیام رنجبران ، خیال یا واقعیت ،

Once Upon a Time In Hollywood (2019) - کوئنتین تارانتینو

 

«تارانتینو» زمانی جزو کارگردان‌های بسیار محبوبم بود اما به مرور علاقه‌ام به او کم شد! و در آخرین فیلمش «هشت نفرت‌انگیز» که دیگر کاملا از او بُریدم؛ از این‌رو خودم را برای تماشای یک فیلم خیلی بد آماده کرده بودم و قبلِ دیدنش مدام به خودم می‌گفتم قرار است یک فیلم بد ببینی. اما با وجود این‌که باز هم شاهد تکرار «تارانتینو» بودم با همه‌ی آن تردستی‌های تکراری‌اش که دیگر رنگ باخته‌اند، همچنین مدت زمان فیلم که باز هم بیش از ظرفیت قصه‌اش کِش آمده، ولی در کل «روزی روزگاری در هالیوود» فیلم بامزه‌ای بود و از آن خوشم آمد. گرچه نباید حضور و نقش‌آفرینیِ «برد پیت» را از قلم انداخت که نقش به‌سزایی در بالا بردن کیفیت اثر دارد. این‌بار هم «تارانتینو» برای ایجاد حس تعلیق و همچنین غافلگیر کردن تماشاگرش-در فرجام داستان- دست در تاریخ برده و با قضیه‌ی دلخراش به قتل رسیدن «شارون تیت» همسرِ «رومن پولانسکیِ» بزرگ بازی کرده است(گرچه می‌توان آنرا گونه‌ای انتقام‌جویی از عاملان قتل هم خواند). ترفندی که در «حرامزاده‌های لعنتی» نیز و در مورد نحوه‌ی مرگ «آدولف هیتلر» از آن به بهترین وجه ممکن بهره برده بود و ناگفته نماند شخصا از این‌ کار و دهن‌کجی‌اش به ثبت وقایع تاریخ بسیار لذت می‌برم، چون طعنه‌ی عمیقی در خود نهفته دارد که برای ما بسیار ملموس است، زیرا مدام در حال مشاهده‌ی تغییر و قلب و تحریف تاریخ در کمترین زمان ممکن-گاهی حدود 24ساعت-مقابل دیدگان‌مان هستیم. «روزی روزگاری...» نیز مانند آثار پیشینِ «تارانتینو» پر از ارجاعات به آثار مشهور سینما و همچنین شوخی با شخصیت‌های مشهور آن است، مثلا در همان اولین نمای رنگی فیلم ما شاهد نقاشی لب و دهان (خنده مانندی) هستیم که متعلق به «نیکلاس کیج» است اما وقتی تصویر گشوده می‌شود ما آن را روی صورت شخصیت داستانی «لئوناردو دی‌کاپریو» بر آن پوستر سینمایی در محوطه‌ی منزلش می‌بینیم(که البته این هم نمودی دیگر از دست انداختن زمان و تاریخ است چرا که «کیج» در زمان تقویمی فیلم(1969) چهار ساله بوده)؛ یا دیگر شوخی‌هایش با شخصیت بزرگی چون «بروس‌ لی» فقید که با وجود این‌که شخصا از علاقه‌مندانِ فیلم‌های او هستم، همچنین به شخصیت واقعی‌اش بی‌اندازه احترام می‌گذارم اما نکته‌ی بدی در این شوخی ندیدم و این همه‌ هیاهو و تحریم کردن فیلم به نظر افراطی می‌آید. اما رویهمرفته به گمانم چنانچه مخاطب «سینه‌فیلم» نبوده یا با تاریخ سینما آشنا نباشد، یا این‌که از چگونگی به قتل رسیدن «شارون تیت» در اصل ماجرا باخبر نباشد آنقدرها از تماشای فیلم لذت نبرد یا به وجد نیاید، علاوه بر این از هر زاویه‌ای که به آن نگاه می‌کنیم مدت زمانش زیاد بوده که ممکن است به کلافگی تماشاگر به ویژه در میانه‌ی فیلم بیانجامد.‌

 


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقد فیلم Once Upon a Time In Hollywood 2019 ، نقد فیلم روزی روزگاری در هالیوود ، نقدهای تلگرافی ، ژانر کمدی درام ، تارانتینو ، نقد فیلم Once Upon a Time In Hollywood ، شارون تیت ،


Yesterday (2019) - دنی بویل

فکر کن زمین جاذبه‌اش را از دست بدهد یا یکباره ماه در مدارِ خود ناپدید شود، این دنیایی است که در آن «بیتلز» اتفاق نیفتاده! هرگز نبوده و هیچ‌گاه آن شاهکارهای فراموش‌ناشدنی به موسیقی مبدل نشده؛ اما در فیلم «دیروز» این حادثه به وقوع پیوسته است. این فیلم ماجرای خواننده‌ و ترانه‌سرای شکست‌خورده‌ای است که بعد از یک قطع و وصل سراسری برق در کره‌ی زمین درمی‌یابد گروه «بیتلز» از خاطره‌ی جمعی مردم پاک شده! از اینرو شروع به خواندن ترانه‌های آنها می‌کند. «دیروز» ایده‌ی خیلی جالبی دارد اما واقعیت، داستانی که برای آن بافته شده جذاب نیست؛ همین‌طور به آن بیفزاییم بازیِ خیلی بدِ بازیگر نقش اول آن و دافعه‌‌اش؛ به گمانم انتخابش به دلیل همین نچسب بودنش بوده است، برای تاثیرگذاری روی تماشاگرانی که (قاعدتاً) «بیتلز» را می‌شناسند تا حساسیت‌هاشان را بیشتر برانگیزاند؛ ولی این بشر از اساس نچسب بوده و درکی هم از نقشی که بازی می‌کند به دست نیاورده. به دیگر سخن آن‌ را نفهمیده! ای کاش بازیگری نخبه به جای او این نقش و همچنین رُلِ آدم‌های نچسب را بازی می‌کرد! آن‌وقت شاید اینقدر ضعف‌های داستان و دم دستی بودنش به چشم نمی‌آمد.

 


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقد فیلم Yesterday 2019 ، نقدهای تلگرافی ، نقد فیلم دیروز 2019 ، ژانر کمدی موزیکال ، بیتلز ، نقد فیلم yesterday ، دنی بویل ،

 

The Beach Bum (2019) - هارمونی کورین

فیلمی که قابل پیشنهاد نیست و درست مانند شخصیت اولش کاملا سرخوشانه و بی‌خیال روایت می‌شود؛ نه گره‌ای، نه تعلیقی، نه معمایی! یک چرت و پرت تمام عیار اما از منظر من دوست‌داشتنی که به گمانم فقط برای آنانی گیرایی دارد که می‌دانند اگر به ریش دنیا نخندی باخته‌ای! و این را البته به معنای دقیق کلمه حداقل در برهه‌هایی از زندگی‌شان انجام داده باشند! «ولگرد ساحلی» ماجرای شاعری ساختارشکن است که درست همانند اشعارش زندگی می‌کند! شعرهایی که می‌سراید موبمو زندگی شده‌اند و برآمده از بطنِ لحظات و موقعیت‌هایی است که آن‌ها را تجربه می‌کند. شخصیت اصلی این داستان با نقش‌آفرینی به‌شدت بامزه‌ و دقیق «متیو مک‌کانهی» مرا به یاد «ریچارد براتیگان» می‌انداخت و «جنبش‌ بیت» و حال و هوایی که هنرمندانِ دهه‌ی 60 و 70 میلادی داشته‌اند...ناگفته نماند این فیلمِ کاملا مزخرف رازی در خود دارد که آن را در پس پرده و ظاهر دلقک‌وارش به اکران می‌گذارد: فلسفه‌‌ی عمیقی درباره‌ی زندگی! اینکه یاد بگیری در هر حالتی و با هر امکاناتی که داری از آن دقایقی که در آن به سر می‌بری لذت ببری! از لحظه‌هایت.

 


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقد فیلم The Beach Bum 2019 ، نقد فیلم ولگرد ساحلی ، نقدهای تلگرافی ، معرفی فیلم The Beach Bum 2019 ، متیو مک‌کانهی ، متیو مک‌کانهی ولگرد ساحلی ، نقد فیلم فرشته من 2019 ،

 

Angel of Mine (2019) - کیم فرنت

اصلا انتظار نداشتم «فرشته‌ی من» چنین اثر تاثیرگذار‌ی باشد. گمان می‌کردم قرار است یک فیلم خیلی پیش‌ پا افتاده ببینم. فضا و لحنش هم با این‌که از همان ابتدا تعلیقی بهمراه دارد اما به گونه‌ای است که تحملش حوصله می‌خواهد و حداقل شخصا این بردباری را اغلب برای کارگردان‌هایی صرف می‌کنم که می‌دانم حرفی برای گفتن دارند. به همین خاطر از همان شروعِ فیلم بیشتر دلم می‌خواست از شر تماشای آن بگذرم. اما فقط بیست دقیقه کافی‌ست که دوام بیاوریم، گرچه بعدش هم دیگر فقط می‌خواهیم از دست آن خلاص بشویم، چرا که ماجرا روی اعصاب می‌رود؛ ولی دیگر کار از کار گذشته و گیر افتاده‌ایم! از کنار موسیقیِ نافذ و تکان‌های بهنگام و فلان و بهمان‌های مطلوب فیلم که بگذریم، انتخاب خانم «نومی راپاس» برای ایفای نقش اول چقدر به‌جا و درست بوده؛ بازیگری که اساسا همدلی با او دشوار است اما این انتخاب وقتی فیلم خاتمه می‌یابد و جایگاهش را در کلیت داستان ارزیابی می‌کنیم، چه سنجیده و درخشان به نظر می‌رسد. در عین حالیکه «راپاس» هم یکی از بهترین بازی‌های خود را ارائه کرده و از پس این نقش به نحو شایسته‌ای برآمده است. «فرشته‌ی من» داستان زنی است که نوزادش را در همان بدو تولد در آتش‌سوزی بیمارستان از دست داده و حالا با این‌که چندسال از آن حادثه می‌گذرد اما نمی‌تواند با مرگش کنار بیاید! قصه آشناست؟! بله! دقیقا! بارها نمونه‌های مشابه این داستان را دیده‌ایم اما واقعیت اینکه فیلم‌نویس «آشنازدایی» را بلد است! آن هم خیلی خوب.

 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقدهای تلگرافی فیلم Angel of Mine 2019 ، نقد فیلم Angel of Mine 2019 ، نقد فیلم فرشته من ، نقدهای تلگرافی ، پیشنهاد فیلم ، کیم فرنت ، کیم فرنت Angel of Mine 2019 ،

Ode To Joy (2019) - جیسون وینر

«سرود شادی» کمدی رمانتیکی است که ایده‌ی فوق‌العاده جالبی دارد: مردی هرگاه احساساتی، به ویژه شاد و خوشحال می‌شود همان لحظه خوابش می‌برد! ولی افسوس که این ایده به خوبی پرداخت نشده، در میانه‌ی داستان خودش را گم و گور می‌کند و از این‌رو موجب می‌شود پرده‌ی دوم آن فاقد انرژیِ لازم باشد. گویا فیلم‌نویس آنقدر از یافتنِ ایده‌اش ذوق‌زده شده که عجولانه شروع به نوشتن و به مرحله‌ی اجرا درآوردنش کرده است؛ بخش‌های بامزه‌ای هم در داستان دیده می‌شود، گرچه این ایده پتانسیل فراوانی برای خلقِ موقعیت‌های بسیار جالب‌تری در خود دارد که از آن بی‌بهره مانده است. اما به هر تقدیر «سرود شادی» برای زمان‌هایی که فقط دلمان می‌خواهد فیلمی تماشا کنیم ولی به موضوعات دیگری فکر کنیم، مناسب است.

Deliver us from Evil (2014)- اسکات دریکسون

«از شر شیطان نجاتمان ده» فیلمی است در ژانر ترسناک! «سارچی» افسر پلیس، نماینده‌ی ضمیر خودآگاه است و کشیش کارگزار عالم ماورا (که در روانشناسی جزو حوزه‌ی ناخودآگاهی است)، ناخودآگاهیِ قدرتمندی که بند گسلانده و به منصه ظهور می‌رسد؛ «شیطان» کهن‌الگویی که با کهن‌الگوی «خدا/مسیح» در تقابل است و این جدال به عالم واقع کشانده شده؛ این فیلم اگر از دیدگاه‌های «گوستاو یونگ» مورد تماشا و خوانش قرار بگیرد عالی است، و البته در کل هم فیلم جالب توجه‌ای است.(پیشنهاد می‌شود).

cake (2014) - دانیل بارنز

یکی رفته است و دیگری مانده! همان قصه‌ی همیشگی؛ یکی رفته است و دیگری باید تاب بیاورد جای خالی‌‌اش را؛ مادری که در تصادف رانندگی فرزند کوچکش از دست رفته و مردی که همسرش خودکشی کرده؛ «کیک» فیلم آهسته‌ای است و در عین غمین بودنش بسیار طناز! «جنیفر آنیستون» آنقدر نقش آدم تصادفی را خوب بازی می‌کند که حین تماشای او بدن‌‌مان درد می‌گیرد.


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقدهای تلگرافی فیلم Ode To Joy 2019 ، نقد فیلم سرود شادی 2019 ، نقد فیلم Ode To Joy 2019 ، نقدهای تلگرافی فیلم از شر شیطان نجاتمان ده 2014 ، نقد فیلم Deliver us from Evil 2014 ، نقدهای تلگرافی فیلم cake 2014 ، جنیفر آنیستون فیلم کیک 2014 ،

 

The Art of Self Defense (2019)- رایلی استارنز

زندگی جدی است اما به طرز احمقانه‌ای هم به هزل و شوخی می‌ماند! در پسِ تمام آن حساب و کتاب‌ها و قواعد و اصولی که به ظاهر محکم بنا شده‌اند جریانی مترصد است تا به آنی همه چیز را بهم بریزد و فروپاشاند! آنقدر سریع، آنقدر مضحک، آنقدر بی‌پایه و ابلهانه و نابهنگام که خنده‌ات می‌گیرد؛ خنده‌ای مغموم، درمانده و حیرت‌زده! و خنده‌ای که «هنر دفاع شخصی» از تماشاگرش می‌گیرد به باور من از این جنس است و به گمانم آن‌هایی که با این جنبه از زندگی آشنایی دارند به موقعیت‌های آن واقعا بخندند؛ این فیلم «کمدی سیاهِ» خوش‌ساختی‌ است که شاید باب طبع همه نباشد اما قصه‌ی درست و جالبی دارد و فضایی که هر چه پیش می‌رویم به کابوس شباهت پیدا می‌کند. «جسی آیزنبرگ» متخصص بازی در نقش‌ آدم‌های محافظه‌کار، خوددوست، عصبی و ترسویی است که ناگهان حرکات عجیب و غریبی بر خلاف رفتار سابق‌شان از آن‌ها سر می‌زند؛ در این فیلم هم مانند گذشته به خوبی از پس نقش فردی توسری‌خور و بزدل برآمده است. مضامین قابل بحثی در این اثر یافت می‌شود؛ اما آنچه بیشتر به دید من آمد: به قدرت رسیدن آدم‌های بزدل(به زبان نیچه-دلوزی: واکنش‌گر) است که توان تفکیک ندارند و به محض رسیدن به قدرت دست به عقده‌گشایی می‌زنند؛ نه این‌که رحم داشتن شاخصه‌ی مثبتی باشد اما شعور تفکیک این‌که به چه کسانی نباید رحم کرد و در مورد چه کسانی باید فراموشی و بی‌خیالی لحاظ کرد،مشخصه‌ی انسان‌های والاست! «کیسی» شخصیت اصلی داستان با آن‌که خود گواهی می‌دهد: بیش از آن‌که فردی ترسو باشد، بزدل است. (تماشای آن پیشنهاد می‌شود).


 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)



ادامه مطلب

برچسب ها: نقدهای تلگرافی فیلم The Art of Self Defense 2019 ، نقد فیلم The Art of Self Defense ، نقد فیلم هنر دفاع شخصی ، ژانر کمدی سیاه ، معرفی فیلم The Art of Self Defense 2019 ، پیشنهاد فیلم ، نقدهای تلگرافی ،

تعداد کل صفحات: 2 1 2
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات