«معاون» آدام مک‌کی

«کریستین بیل» در مراسم گلدن‌گلوب گفته بود که برای بازی در نقش «دیک چِینی» معاون سابق ریاست جمهوری ایالات متحده و- به قول فیلسماز و البته به درستی- یکی از مرموزترین سیاستمداران دنیا از شیطان الهام گرفته است! حالا منبع الهامش هر چه که بوده اما در فیلم «معاون» ما شاهد یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های «کریستین بیل» هستیم! چیزی معادل واژه‌ی: شگفت‌انگیز. حتی اگر فیلم را فقط به‌خاطر هنرنمایی بیل تماشا کنیم این اثر ارزش دیدن دارد!


«هرگز می‌توانی مرا ببخشی؟» ماریل هلر

«لی اسرائیل» نویسنده‌ای که زندگی‌نامه می‌نوشت! این فیلم درباره‌ی اوست و شاید ماجرای زندگی خودش از همه‌ی زندگی‌نامه‌هایی که نوشته جالب‌ توجه‌تر باشد. فیلم نیز در کل دلپذیر و قابل تامل است اما بازی خانم «ملیسا مک‌کارتی» از نقاط قوت آن بوده تا حدی که فرض کردن این فیلم بدون حضور او دشوار است. 



«نخستین انسان» دیمین شزل

شخصا یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که امسال دیدم! داستان زندگیِ جناب «نیل آرمسترانگ» و انقلابی‌ترین و عظیم‌ترین جهش‌های علمی تاریخ بشر یعنی سفر به کره‌ی ماه؛ «دیمین شزل» که اثر تحسین‌برانگیزِ «Whiplash» را نیز در کارنامه دارد پیش‌تر ثابت کرده چم و خم کارش را بلد است و نبض تماشاگران در دستان اوست و از پس میخکوب کردن‌شان برمی‌آید. حالا فکرش را بکن! ما در جریان موفقیت این سفر هستیم و می‌دانیم آپولو 11 به کره‌ی ماه رفته و برگشته است، اما شزل طوری متبحرانه تعلیق و تپش را در این فیلم تزریق کرده که نفس آدمی در سینه‌ بند می‌آید. نیل آرمسترانگ عبارت مشهوری دارد، او وقتی روی ماه پا گذاشت گفت:«این گامی کوچک برای یک انسان و جهشی بزرگ برای بشریت است» و دیمین شزل نیز در نشان دادن این مهم توسط سینما، گام بزرگ و موفقیت‌آمیزی برداشته است.



«بر دروازه ابدیت» جولیان اشنابل

ون‌گوگ! ون‌گوگ! ون‌گوگ عزیز و دوست‌داشتنی! این فیلم درباره‌ی سال‌های آخر زندگی اوست و افسوس، اثری‌‌ست که دلم می‌خواست آن را ندیده بودم! شاید به‌خاطر علاقه‌ام به ون‌گوگ نگاهم به قضیه زیادی شخصی‌ است، اما به باور من کارگردان هیچی از ون‌گوگ نفهمیده، دوم در انتخاب بازیگرانش اشتباه کرده، «ویلم دفو» بازیگر قدرتمندی است اما هر چیزی می‌تواند باشد الا ونسان ون‌گوک! ولی افتضاح اصلی حضور «اسکار آیزاک» در نقش «پل گوگن» است که نمی‌داند با آن سبیل مبتذل روی صورتش چه بکند، بازیگری که جز در فیلم «درون لوین دیویس» که باید آن نموره بازی را نیز به پای «برادران کوئن» نوشت همیشه به چشم من بد، باسمه‌ای و غیرقابل تحمل است، بازی‌اش در نقش «پل گوگن» نابودم کرد! داستان فیلم نیز با وجود این‌که زندگی ون‌گوگ و آثارش پر از ایده‌های جورواجور است کشش لازم را ندارد و البته آنچه بیشتر توی ذوق می‌زند این‌که کارگردان سعی داشته با قاب‌بندی و تصویربرداری‌های به زعم خودش مسحور‌کننده و نقاشی‌گونه ما را به ون‌گوگ نزدیک کند! این بزرگترین اشتباه گارگردانی است که سایر عناصر سینما را در رقابت با نقاشی کنار می‌گذارد و به سراغ این قاب‌بندی‌ها می‌رود آن هم در کورس با آثار ون‌گوگ! خب حدس زدن نتیجه‌ی کار دشوار نیست. اما با همه‌ی این تفاسیر در بخشی از فیلم یک کشیش به سراغ ون‌گوگ می‌رود تا با او صحبت کند، این موقعیت و گفت‌وگوی آن‌ دو از هر لحاظ بسیار درخشان و تاثیرگذار و مرهمی بر زخم‌هایی که کارگردان زده است. 




«حماسه‌ کولی» برایان سینگر

 یک ایفای نقش درست و حسابی و بسیار زیبا توسط «رامی ملک» در نقش جناب «فردی مرکوری» و یک فیلم جذاب از کارگردان «مظنونین همیشگی» درباره‌‌‌ی او و گروه افسانه‌ای «کوئین». در همان اولین صحنه‌ای که ابتدای فیلم «رامی ملک» با بازیگر نقش مادر صحبت می‌کند خنده‌ام گرفت و گفتم این لعنتی خودِ «فردی» است و از فیلم خوشم آمد. جای خوشحالی است که نیاکان و اجداد پارسی‌تبار و زرتشتی «فردی مرکوری»(فرخ) بعد از ورود مسلمانان به ایران برای گریز از آزار و اذیت‌شان دست به مهاجرت زده‌اند وگرنه ممکن بود جهان موسیقی یکی از اعجوبه‌های خودش را به چشم نبیند. فیلم نقاط برجسته و درخشان کم ندارد اما بازسازیِ اجرای شگفت‌انگیز استادیوم ومبلی گروه «کوئین» که در ذهن دوستداران موسیقی راک حضوری همیشگی دارد از درخشان‌ترین بخش‌های فیلم است.

 

 

پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)






نقد فیلم «ورود» دنی ویلنوو (اینجا)


برچسب ها: نگاهی به فیلم‌های‌ بیوگرافی سال 2018 ، نگاهی به چند فیلم بیوگرافی 2018 ، فیلمهای بیوگرافی سال 2018 ، رامی ملک حماسه کولی ، کریستین بیل معاون ، ملیسا مک کارتی هرگز می‌توانی مرا ببخشی؟ ، نخستین انسان دیمین شزل ،

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.