جمعه 23 شهریور 1397

داستان: حال ما خوب است (2)

   نوشته شده توسط: پیام رنجبران    نوع مطلب :داستان‌های کوتاه‌ام در مطبوعات ،




حال ما خوب است (2)


اتاق

 


اساسا موضوعات بی‌ربط طی شبانه‌روز در سرم مدام دچار تصادم می‌شوند چرا که الان مساله‌ی اصلی حضور این تمساح در نیم‌وجب جا کنار من است و اینکه چطور باید از دستش خلاص شوم چون آنچه موجب پریشانی می‌شود قراری است که با صاحبخانه‌ام گذاشته بودم مبنی بر اینکه به هیچ ‌عنوان حاضر نیستم همخانه‌ای داشته باشم، و ابدا نمی‌دانم چرا این حرف را زدم! شاید فقط صدای پاره‌فکری که از ذهنم گذشت به کلمه درآمده بود والا اصلا چنین قراری از ابتدا هم مطرح نبود! اما همان هنگام که پیرمرد با صورتِ پفیده‌اش که به خمیرریش نتراشیده می‌ماند مرا به این اتاق هدایت می‌کرد، گفت:«خیالت تخت...فقط به شرطی که...» بعد چندثانیه‌ای روی پاگرد پله‌ها مکث کرد و همان حین دهانش باز- بازِ بازِ باز- آنقدر باز شد که می‌توانستم تمامی امعا و احشای تا معده‌اش و همچنین آخرین وعده‌ی غذایی‌ در حال هضم شدنش را به وضوح ببینم؛ نخست پنداشتم این حالت نوعی تشنج است یا شیوه‌ی تازه‌‌ی زهر چشم گرفتن از مستاجر، اما بعد‌تر کاشف بعمل آمد این رفتار گونه‌ای خندیدن است: دهانی که باز می‌شود و آنقدر باز می‌شود که مثل چی باز می‌شود و صدای سوتی گوش‌خراش از عمقِ ‌آن خارج می‌گردد که به صدای هیچ سوتی که تا به‌حال شنیده شده شباهت ندارد. وقتی مراسم آیینی خندیدنش به پایان رسید ادامه داد:«فقط به شرطی که خوش حساب باشی...و اجاره‌‌‌ات عقب نیفته... وگر نه...» و نگفت «وگرنه چی؟»...از جایی که ترجیح می‌دادم مکالمه‌مان هر چه زودتر پایان پذیرد سری جنباندم یعنی:«باشه!» ولی حالا دیگر پله‌های سرداب را پشت سر نهاده و در تاریکی مطلق بودیم، چیزی مشابه ظلمات عدم یا ازل، یا هر نوع سیاهی از این سنخ که صدایی گفت:«تِلق» و نورِ یک لامپ شصت‌وات آویخته از سقف که در خودش نمی‌دید به کف اتاق برسد توی فضا هاله‌ای غبارآلودِ نارنجی شد، در همین اتاق پنج‌شش‌ متری که شرحش می‌رود و داخل دیوارش مستطیل مکعبی عمود ایستاده و به شکل و مقیاسِ تابوت خالی شده که در واقع دستشویی و حمامی‌ است که انتظار تعبیه‌ی دَر برایش بی‌مورد و سرامیکی ندارد تا بگویم کپره بسته اما روی دیواره‌های ماست‌مالی شده‌اش با گچ، زردترین زردِ نموری‌ که تا به‌حال دیده‌ام کهنه شده و یک طشتِ رنگ‌پریده‌ی سرخِ شکسته‌ آن وسط...ناخودآگاه کلمات روی زبانم لغزید:«قبل از من کی اینجا مستاجر بوده؟» نگاه پیرمرد چند لحظه‌ای به آن طشت که با توجه به شرایط اینجا ده‌ها دلیل موجه‌ برای دور نینداختنش در پیکره‌‌ی خود داشت خیره ماند و سپس بدون این‌که جوابی بدهد برگشت و از همان پله‌هایی که پایین آمده بودیم بالا رفت و بعد صدای سوت گوش‌خراشش، همان که نمی‌توانم بگویم چگونه سوتی‌ست از پله‌ها پایین آمد و توی اتاق و سپس در سرم پیچید. بین خودمان بماند من مشکلی با سوت‌زدن‌های پیرمرد ندارم آخر خودم هم مدتی‌ست دچار مرضِ خنده شده‌ام، یعنی ناگهان شروع به خندیدن می‌کنم و شروعش هم از وقتی بود که شرح حال مستاجر قبلی اتاق را شنیدم! شب‌ها خیلی خیلی تشنه‌ام می‌شد و گاهی نفسم تنگ و یک شب که دلم بدجوری آسمان می‌خواست پله‌های دخمه را یکی‌یکی رو به بالا زیرپاهای برهنه‌ام شماردم تا به حیاط که رسیدم کنار حوض یکی دیگر از مستاجرهای خانه که در اتاقی کوچک‌تر آن‌سوی حیاط ساکن است و چهره‌اش موبمو به «ماکسیم‌ گورکی» می‌ماند نشسته بود و سیگار می‌کشید- شاید شما هم مثل خودم حال‌و‌حوصله‌ی شنیدن توصیفات نداشته باشید پس یک خط از آخرِ موقعیت جغرافیایی این خانه در شهر می‌گویم: نقشه‌ی جغرافیایی را فرض کنید که با پونز روی دیوار نصب شده، آن‌نقطه‌ی زیرِ پونز موقعیت اینجاست و آدم‌هایش نیز که گرداگرد این حیاط ساکن‌اند و در این روایت هم جز یکی‌شان که «گورکی» باشد ذکری ازشان نخواهد رفت، سرنوشت یا سرو‌کله‌شان اغلب در صفحات حوادث روزنامه‌ها پیدا می‌شود نه در آمار رسمی...

 


پیام رنجبران(وبلاگ سیناپس)


پی‌نگار:



این متن بخشی از یک داستان بلند است با عنوان «حالِ ما خوب است» که من چندی پیش «بداهه» نوشتم و در روزنامه‌ فرهیختگان طی «9» قسمتِ هشتصد تا هزار کلمه‌ای منتشر شد (3 الی 15 شهریور 97)، شب‌ها می‌نوشتم و فردا چاپ می‌شد. ابتدا قرار بود یک داستان هفتصد کلمه‌ای باشد اما تا آغاز به نوشتن کردم کلمات هجوم آوردند و دیدم نه! این رشته سر دراز دارد، مختصر این‌که در حال مبدل شدن به یک رمان آنلاین بود که جلویش ایستادم! رفقایی که پیش‌تر از من خوانده‌اند یا با من آشناترند می‌دانند که چه علاقه‌ای به بداهه‌نویسی دارم و چقدر این سبک نوشتن برایم گرامی است. البته چون تا به حال تجربه‌ی نوشتن یک داستان بلند را به شکل بداهه نداشتم می‌توانم آنرا تجربه‌ی دشوار، ورطه‌ی غریب اما جالبی بخوانم؛ امیدوارم فرصتی دست بدهد تا قطعات این داستان را کنار هم چیده و ویراستی جهت یک‌دست شدن و هماهنگی بیشتر همه‌ی بخش‌ها با هم داشته باشم و همچنین پرداختی فزون‌تر؛ چون گاهی اوقات برای اینکه می‌خواستم تقریباً هر قسمت ماجرایی جداگانه هم داشته باشد و در عین حال سر خط ماجرای اصلی نیز گم نشود، پردازشِ وسواس‌‌گونه‌ی برخی شخصیت‌‌ها یا ماجراهایش را به فرصتی که همه‌ی قطعات داستان کنار هم قرار گرفته باشند موکول کردم.

 

 

 

 

نقد رمان «طریق بِسمل شدن» محمود دولت‌آبادی (اینجا)


برچسب ها: داستان کوتاه اتاق ، داستان کوتاه حال ما خوب است ، حال ما خوب است ، داستان کوتاه فارسی ، داستان کوتاه ایرانی ، اتاق اجاره صاحبخانه ، داستان کوتاه پیام رنجبران ،

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.