تبلیغات
سیناپس - نگاهی به برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات 2012 - 2017 ( کازوئو ایشی‌گورو )





«کازوئو ایشی‌گورو» برنده‌ی نوبل ادبیات 2017

*

 

 

نگاهی به برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات 2012 - 2017

 

پیام رنجبران

 

وقتی شنیدم جایزه‌ی نوبل ادبیات امسال (2017) به «کازوئو ایشی‌گورو» تعلق گرفته، حسّ خیلی خوب و شیرینی به من دست داد. همان حین خواندن خبر، تنداتند حال‌و‌هوای کتاب‌هایش در ذهنم مرور می‌شد، به خصوص تجربه‌ی خواندنِ رمانِ «تسلی‌ناپذیر» که یکی از غریب‌ترین تجربیاتِ کتاب‌خوانی‌ام بود، چون شبیهِ آن شخصیت‌های کارتونی شده بودم که طرف کتابی دستش گرفته و کنار پنجره‌ی اتاق شروع به خواندن می‌کند و آنقدر سرش گرم می‌شود که متوجه گذشت زمان نمی‌گردد و ما خورشید و ماه می‌بینیم که آن‌سوی پنجره بالا و پایین می‌روند و به احوالات او سرک می‌کشند اما طرف انگار نه انگار- در دنیای دیگری سیر می‌کند- تجربه‌ی خواندن رمان «تسلی‌ناپذیر» برای من این‌گونه بود و خاطرم هست شب و روزم گم شد و یک شب به خودم که ‌آمدم صبح شده بود اما فقط چند لحظه توجه‌ام به روز خیره ماند و بعد صبح به ظهر و ظهر به شب ‌چسبید تا رمان تمام شد...

به مناسبتِ جایزه‌ی امسال به فهرست برندگان نوبل در پنج‌‌شش سال گذشته نگاهی انداخته‌ام و کتاب‌های‌شان را از لحاظ تاثیری که بر من گذاشتند خیلی بداهه با هم مقایسه کردم. کاری به خواننده و آهنگساز «باب دیلن» برنده‌ی سالِ 2016 ندارم چرا که نمی‌توانم او را در کنار نویسندگان ادبی قرار بدهم و حسی که ازش در ذهن نهفته دارم مربوط به حوزه‌ی موسیقی‌ست.


برنده‌ی سالِ 2015 بانوی بلاروس «سوتلانا الکسویچ» که چندی پیش کتابِ «جنگ، چهره‌ی زنانه ندارد»ِ ایشان را می‌خواندم تا درباره‌اش بنویسم! فعلاً به همین بسنده می‌نمایم این کتاب و نویسنده‌اش حیرت‌انگیز‌اند! کمتر کتابی مانند «جنگ، چهره‌ی زنانه ندارد» سراغ دارم که در هر صفحه‌اش به گلوی تمامی احساسات و عواطف آدمی چنگ بیندازد؛ نقدی درباره‌اش نوشته‌ام که فرصتی دیگر در وبلاگ منتشرش می‌کنم. کتاب «جنگ چهره‌ی زنانه ندارد» مجموعه روایاتی‌ست مستند که به وقایعِ جنگ‌جهانی دوم از زبانِ پانصد زن که در جبهه حضور داشته‌اند می‌پردازد، و با یک خفگی‌ی هفده‌ساله به دلیل شرایط شوروی آن روزگار که به علّتِ انعکاس دقیقِ چهره‌ی جنگ -که به مذاقِ سانسورچی‌ها خوش نمی‌آید- اجازه‌ی انتشار نمی‌گیرد تا در دوران اصلاحات «گورباچف» چاپ می‌شود و با تیراژ باورنکردنی دومیلیون نسخه تماماً بفروش می‌رسد، و در حال حاضر یکی از مشهورترین آثارِ دنیاست که در مضمون جنگ نوشته شده. محشر است محشر...



برنده‌ی سال 2014 آقای «پاتریک مودیانو» نویسنده‌ی فرانسوی‌ست که با احتساب جایزه‌ی ایشان فرانسوی‌ها تا بحال شانزده‌بار برنده‌ی نوبل ادبیات شده‌اند و همچنان با اقتدار پیشتازند. از «مودیانو» رمان «خیابان بوتیک‌های خاموش» در خاطرم مانده که اثری‌ست به شدت تکنیکی با اتمسفری خاص و درباره‌ی مردی‌ که حافظه‌اش را از دست داده. در کل کتابِ جالبی‌ست.



برنده‌ی نوبل ادبیات سالِ 2013 بانو «آلیس مونرو» نویسنده‌ی کانادایی‌ست که آکادمی سوئد ایشان را «استاد داستان کوتاه» معرفی نمودند. دوسه سال پیش مجموعه داستان «خوشبختی در راه است» را به قلم‌شان خواندم که تصویر روشنی از آن در خاطرم نمانده، اما مجموعه‌ی سردی به نظرم آمد، چیزی شبیه آثار «آنتوان چخوف».

 


و اما جنابِ «گوان موئه» متخلص به «مویان» نویسنده‌ی چینی، برنده‌ی نوبل سال 2012. «مویان» تذکری‌ست که مادرش به دلیل وراجی‌های بی‌وقفه‌اش در کودکی به او می‌داده یعنی «حرف نزن»، اما او عالی‌ حرف می‌زند، عالی‌ حرف می‌زند! «مو یان» می‌خواسته نویسنده شود تا بتواند فقط یک پیراشکیِ گوشت بخورد!! از بطن و عمق و مغاک فقر برخاسته! روزگار قحطی که مردمان چین به دلیل حساب و کتاب‌های غلط و غلوط دولت‌مردان‌شان کارشان به خوردنِ همه چیز می‌کشد! شنیده‌اید که می‌گویند چینی‌ها هر جنبده‌ای را می‌خورند، به گمان‌ام ماجرا از همان دوران آغاز شده و اضافه می‌کنم علاوه بر جنبدگان، برگ‌ها، پوست و ریشه‌ی درختان و خلاصه هر چه به دست‌شان می‌رسیده را می‌خورده‌اند. «مو یان» تجربه‌ی قصه‌گویی‌ی شفاهی را از کودکی برای مادرش داشته اما بدون توجه به قواعد داستان‌گویی یا تکنیک‌های غربی فقط با الهام از زندگی‌ به سبک خودش می‌نویسد. نوشته‌هایش سبک، ریتم و حال و هوای عجیبی دارد! یکی از داستان‌هایش «بچه آهنی» در مجموعه داستان «دست از این مسخره‌بازی بردار، اوستا» قصه‌ی دو کودک است که از فشار گرسنگی آهن می‌خورند!!

 

در پایان، چنانچه تا بحال موفق به مطالعه‌ی هیچ‌‌کدام از کتاب‌های «کازوئو ایشی‌گورو» نشده‌اید، اجازه می‌خواهم پیشنهاد ‌کنم: ابتدا با رمانِ «بازمانده‌ی روز» به ترجمه‌ی بی‌نظیر و ماندگارِ جناب «نجف دریا بندری» آغاز بفرمایید...

 


نقد رمانِ «تسلی‌ناپذیر» نوشته‌ی «ایشی‌گورو» ترجمه «سهیل سمّی» ( اینجاست)


ضمیمه‌ای بر نقد رمان «تسلی‌ناپذیر» (خواب، رویا و تعبیرات) ( اینجاست)

 

 

پیام رنجبران ( وبلاگ سیناپس )



برچسب ها: نگاهی به برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات 2012 - 2017 ، برنده جایزه نوبل 2017 ایشی گورو ، مرور برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات 2012 - 2017 ، مو یان برنده جایزه نوبل 2012 ، بررسی برندگان جایزه‌ی نوبل ادبیات 2012 - 2017 ، پاتریک مودیانو برنده نوبل 2014 ، نقد و بررسی نوبل ادبیات وبلاگ سیناپس ،

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.