این نوشته پیش از این در ماهنامه فرهنگی هنری صدبرگ-بهمن 95 منتشر شده.



شاعری سراینده داستان


(بخشی از متن را برای ویراست مجدد برداشتم)



«دوباره از همان خیابان‌ها» مجموعه‌ای‌ است متشکل از بیست داستان کوتاه نوشته اصیل‌ترین «بیژن» ادبیات ایران یعنی «نجدی» که نخستین بار به وسیله همسرش سه سال بعد از مرگ نابهنگام این داستان‌نویس صاحب‌سبک توسط «نشر مرکز» در سال 1375 چاپ شد. این مجموعه تا امروز یازدهمین تجدید چاپ خود را دیده است.

چنانچه به حق پدر و بنیان‌گذار داستان‌نویسی مدرن ایران را «صادق هدایت» بدانیم- به باور من- تنها نویسنده‌ای که توانست بعد از «هدایت»، مرزهای قصه‌نویسی اصولی و خردمندانه را در ایران جا به جا کند کسی نیست جز «بیژن نجدی» با ارائه مجموعه داستان «یوزپلنگ‌هایی که با من دویده‌اند». این مجموعه داستان که اولین و آخرین اثر منتشر شده «نجدی» در زمان او حیات بود، پس از چاپ به سرعت توجه منتقدان و خوانندگان حرفه‌ای را به خود جلب کرد...





...وقتی گام در «دوباره از همان خیابان‌ها» میگذاریم، نخستین وجه چشمگیر آن، فرم زبانی داستان است. «بیژن نجدی» در زبان، واژه‌ساز(صرف) نیست اما در نحو زبان پلی‌ست در رساندن خواننده به لذت شاعرانه. «نجدی» شاعری است که متبحرانه داستان می‌سراید! یعنی آنقدر باظرافت و نگاهی شاعرانه و عمیق در لحظه و «آن» هنری‌اش اما با زاویه دید داستان‌گویی مدرن به فضای پیرامونش می‌نگرد، که با محیط اطراف و اکنافش یکی می‌شود، تا جایی که حتی موجودات و اجسام بی‌جان آثار او مثل ریل و نرده و توپ و تابوت و پوتین و آینه، جاندارند و در جهت هدف غایی نویسنده یعنی پیش‌برد روایت «راه می‌روند»:«از وسط خیابان آینه بلندی می‌گذشت سمسارها دنبالش می‌دویدند». این مولفه یعنی زبان شاعرانه و انگیخته و انگیزاننده عواطف و تخیل خلاق در بندبند روایات او به شکل موتیف‌ و نقاط مشترک درآمده تا بتوانیم« نجدی» را داستان‌نویسی با ارکان و عناصر روایی سبک خودش در زبان و غریب‌گردانی(آشنازدایی) موقعیت‌های داستانی و تخیل منحصر به فرد و اتخاذ دیدگاه‌های نامتعارف به خاطر داشته باشیم. نویسنده آوانگارد «دوباره از همان خیابان‌ها»  صرفاً در محدوده زبان متمایزش خلاصه نمی‌شود. فضاهای وهم‌آلود و غریب در کنار لحن گیرای نویسنده و خلق شخصیت‌های گاه نامتعارف در موقعیت‌های متعارف و نامتعارف، از جمله«سفر یک سرخپوست به آستارا، بیرون پریدن دختری با نام پپسی از شیشه نوشابه یک کارگر نقاش، پیرزنی که پس از فشردن بالش روی دهان شوهرش به سراغ نویسنده یعنی بیژن نجدی می رود و...» اثر ماندگاری به وجود آورده که می‌توان از این مجموعه به عنوان نمونه‌ صحیح  گذر و فراروی از الگوهای پیشامدرن  روایت‌گویی نیز یاد کرد...

 

پیام رنجبران


برچسب ها: نقد کتاب دوباره از همان خیابان ها ، نقد و بررسی آثار بیژن نجدی ، بیژن نجدی شاعری سراینده داستان ، یوزپلنگانی که با من دویده اند ، نقد یوزپلنگانی که با من دویده اند ، بیزن نجدی پست مدرن ، بررسی عوامل داستان بیژن نجدی ،

نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic